آمبوليزاسيون(بستن شريان)رحمی:چگونگی،نتایج وعوارض

آمبولیزاسیون فیبروم‌های رحم روشی برای از بین بردن تومورهای غیر سرطانی در رحم است که فیبروم نامیده می‌شوند. فیبروم‌ها، توده‌های غیرسرطانی‌اند که در رحم رشد می‌کنند. این تومورها معمولا علامتی ندارند اما می‌توانند باعث ایجاد خونریزی شدید و درد شوند و حتی گاهی در فرایند باردار شدن یا ادامه بارداری مشکلاتی را ایجاد کنند. پزشک با انجام یک جراحی معمولی از خون‌رسانی به این توده‌ها جلوگیری می‌کند و بیمار به سرعت بهبود خواهد یافت و حتی ممکن است نیازی به بستری شدن در بیمارستان نداشته باشد. هدف از بستن شریان رحمی برای درمان فیبرم این است که انجام هیسترکتومی یا میومکتومی ضرورت نیابد و بیمار به سرعت بهبود یابد. در آمبولیزاسیون شریان رحم، پزشک با مسدود کردن جریان خون به فیبروم‌ها به از بین رفتن آنها کمک می‌کند. پس از آمبولیزاسیون شریان رحم معمولا علائم تسکین می‌یابند یا با گذشت زمان از بین می‌روند.

اگر دچار فیبروم شده‌اید متخصص زنان و زایمان انجام آمبولیزاسیون شریان رحمی را به شما توصیه خواهد کرد. این روش درمانی نسبتا جدید، جایگزینی برای جراحی باز و خارج کردن فیبروم‌ها محسوب می‌شود که باعث چروکیده شدن فیبروم‌ها و از بین رفتن آنها می‌شود. در پی انجام این روش درمانی، خونریزی شدید پریود، و سایر علائم مانند درد، فشار، تکرر ادرار یا یبوست کاهش می‌یابد. در خصوص موفقیت آمیز بودن این روش می‌توانید با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره یا رزرو وقت بستن شریان‌های رحمی با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

 

مزایا


  • آمبولیزاسیون فیبروم رحم که تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود در مقایسه با جراحی باز و برداشتن فیبروم رحم یا هیسترکتومی کل رحم از تهاجم کمتری برخوردار است.
  • شکاف کوچکی که مانند شکاف ایجاد شده در جراحی نیست روی پوست ایجاد می‌شود که پس از عمل نیازی به بخیه زدن آن نیست.
  • در آمبولیزاسیون در مقایسه با روش هیسترکتومی، بیمار می‌تواند خیلی سریع‌تر انجام فعالیت‌های روزانه خود را آغاز کند.
  • در آمبولیزاسیون میزان خونریزی به حداقل می‌رسد و در مقایسه با هیسترکتومی زمان بهبود بیمار بسیار کوتاه‌تر است.
  • زنانی که با کمک این روش به درمان فیبروم‌هایشان می‌پردازند شاهد بهبود علائم مربوط به فیبروم‌ خواهد بود. این مساله در زنانی که خونریزی‌های شدید دارند یا دچار مشکلات مربوط به لگن و شکم شده‌اند مانند درد و فشار صحت دارد.

پس از آمبولیزاسیون شریان رحم احتمال رشد مجدد فیبروم‌های درمان شده یا به وجود آمدن فیبروم‌های جدید بسیار نادر است. زیرا در این روش، همه فیبروم‌های موجود در رحم حتی فیبروم‌هایی که در عکس برداری قابل مشاهده نیستند درمان می‌شوند. آمبولیزاسیون فیبروم رحم در مقایسه با سایر روش‌ها مانند هورمون درمانی، راه حل مناسب‌تری محسوب می‌شود زیرا معمولا پس از قطع کردن درمان هورمونی، تومورهای فیبرومی مجددا رشد می‌کنند. رشد مجدد فیبروم‌ها، در لیزر درمانی نیز مشکل مهمی تلقی می‌شود.

افراد داوطلب برای آمبولیزاسیون شریان رحمی


آمبولیزاسیون شریان رحم یک روش مفید و موثر برای درمان علائم برخی فیبروم‌های رحم محسوب می‌شود.

زنانی که این روش درمانی روی آنها انجام می‌شود ممکن است:

  • علائمی مانند خونریزی، پایین بودن تعداد گویچه‌های خونی، درد و فشار شکمی، یبوست، و بیدار شدن در شب برای تخلیه ادرار را داشته باشند.
  • قبلا از داروها یا هورمون‌ها برای کاهش علائم استفاده کرده باشند.
  • بعد از زایمان برای درمان خونریزی بسیار شدیدرحم، آمبولیزاسیون شریان رحم را تجربه کرده باشند.

آمادگی برای آمبولیزاسیون شریان رحم


از شب قبل از عمل بیمار باید از خوردن یا آشامیدن پرهیز کند و به مدت پنج روز قبل از عمل باید از مصرف آسپرین، بروفن، ادویل، و موترین خودداری کند زیرا این داروها باعث رقیق شدن خون بیمار می‌شوند. با این حال بیمار می‌تواند در روز عمل، داروهایی را که مصرف می‌کرده است را با مقدار بسیار کمی آب بخورد. اگر بیمار از داروهایی مانند کدامن، پلاویکس، گلوکوفاژ یا هپارین استفاده می‌کند باید در خصوص زمان قطع مصرف آنها با پزشک صحبت کند.

انجام آمبولیزاسیون شریان رحم


آمبولیزاسیون شریان رحمی حدود دو ساعت طول می‌کشد و به جای اتاق عمل در اتاق رادیولوژی انجام می‌شود. مرحله اول عمل، آنژیوگرام نام دارد و پس از تزریق ماده حاجب به درون شریان رحم، از شریان‌هایی که دارای فیبروم هستند عکس برداری می شود. تزریق ماده حاجب  باعث می‌شود فیبروم‌ها دیده شوند.

در ابتدای کار به بیمار سرم وصل می‌شود که بتواند از طریق سرم مایعات و داروهای لازم را دریافت کند. برای جلوگیری از عفونت، کشاله ران بیمار به کمک محلول ضدعفونی کننده تمیز و موهای آن تراشیده می‌شود. سپس بدن بیمار با پارچه استریل پوشانده می‌شوند و محل موردنظر به صورت موضعی، بی حس می‌شود. بیهوشی موضعی باعث می‌شود بیمار در طول عمل بیدار اما خواب آلود باشد. پزشک سرنگی را وارد شریان پای بیمار می‌کند، سپس لوله نازک و منعطفی که کاتتر نام دارد را درون شریان قرار می‌دهد و مایع رنگی را تزریق می‌کند. به کمک اشعه ایکس از شریان‌های که حاوی فیبروم هستند عکس‌برداری می‌شود. پزشک از کاتتر برای ارسال ذرات به این شریان‌ها استفاده می‌کند تا از خون رسانی به فیبروم ها جلوگیری کند. این ذرات پلی وینیل الکل نام دارند و به اندازه یک دانه شن هستند. این ذرات با مایع رنگی ترکیب می‌شوند و به آرامی به بدن تزریق می‌شوند، پزشک باید مطمئن شود این ذرات فقط به سراغ فیبروم‌ها می‌روند. مسدود کردن جریان خون شریان چند دقیقه طول می‌کشد. پس از آنکه شریان‌های چپ و راست مسدود شدند، انژیوگرام دیگری انجام خواهد شد. پزشک کاتتر را خارج می‌کند و حدودا به مدت ۱۵ دقیقه آن ناحیه را فشار می‌دهد.

دوران بهبود بیمار

پس از عمل باید بیمار به مدت ۶ ساعت به پشت دراز بکشد و پای خود را حرکت ندهد. میزان دردی که بیماران تجربه می‌کنند متفاوت است. بیشترین دردی که بیمار احساس می‌کند بعد از عمل و شش ساعت بعد از آن است. بیماران ادعا می‌کنند این درد شبیه درد دوران پریود است، حال آنکه برخی دیگر دردی را احساس نمی‌کند. معمولا یک شبانه روز بیمار در بیمارستان بستری می شود تا پزشک بتواند محل دسترسی به شریان و میزان درد بیمار را بررسی کند. روز بعد بیمار از بیمارستان مرخص خواهد شد، اکثر بیماران می‌توانند ظرف مدت یک هفته فعالیت‌های خود را از سر بگیرند. بیمار باید پس از مراجعه به منزل نکات و موارد زیر را رعایت کند تا هرچه سریع تر بهبود یابد.

  • پس از مراجعه به منزل باید هشت لیوان مایعات نظیر آب، آبمیوه، یا نوشابه بنوشد. او می‌تواند پس از ترک بیمارستان، رژیم غذایی خود را از سر بگیرد.
  • به مدت ۴۸ ساعت از انجام فعالیت‌های سنگین مانند کارهای منزل خودداری کند. اکثر بیماران ظرف مدت یک هفته می‌توانند فعالیت‌های خود را شروع کنند.
  • به مدت ۲۴ ساعت از رانندگی خودداری کند.
  • تا پنج روز از حمام داغ و شنا خودداری کند و فقط دوش بگیرد.

خطرات


روش‌های تهاجمی با خطراتی مانند خونریزی، واکنش به بیهوشی یا دارویی که مورد استفاده قرار می‌گیرد، عفونت، و کبودی مواجه‌اند.

خطرات آمبولیزاسیون شریان رحم عبارتند از:

  • آسیب دیدن شریان یا رحم
  • از بین نرفتن فیبروم‌ها یا درمان نشدن کامل علائم
  • مشکلاتی در ارتباط با بارداری در آینده. زنانی که قصد بارداری دارند باید در این خصوص با پزشک خود مشورت کنند زیرا ممکن است این روش شانس بارداری موفق را در آنها کاهش دهد.
  • عدم قائدگی
  • مشکلات مربوط به تخمدان یا یائسگی زودرس
  • عدم تشخیص یک نوع نادر از سرطان که درون فیبروم‌ها رشد می‌کند. اکثر فیبروم‌ها غیر سرطانی‌اند، اما ممکن است تعداد اندکی از آنها سرطانی باشند. آمبولیزاسیون نمی‌تواند این وضعیت را تشخیص دهد یا درمان کند بلکه ممکن است باعث به تعویق افتادن تشخیص و بدتر شدن نتایج شود.

تبخال تناسلی (هرپس) زنان: علائم و درمان

تبخال تناسلی یکی از بیماری‌های مقاربتی است که عامل آن ویروس هرپس سیمپلکس (herpes simplex) می‌باشد. این ویروس می‌تواند موجب بروز ضایعات پوستی جوش مانندی روی ناحیه آلت تناسلی، مقعد، باسن و کشاله ران شود. این ویروس می‌تواند حتی زمانی که تبخال‌ها روی پوست نیستند نیز منتشر شود. همچنین ممکن است این ویروس در حین زایمان از مادر به کودک منتقل شود.

علائم اصلی ابتلا به ویروس هرپس، تبخال است. معمولاً تبخال‌ها اول از همه در محل ورود ویروس به بدن شکل می‌گیرند. این تبخال‌ها حالتی شبیه جوش‌ دارند و ممکن است دردناک شوند و پس از مدتی خوب می‌شوند. گاهی اوقات افراد اصلاً نمی‌دانند که به ویروس هرپس مبتلا هستند چرا که هیچ علائمی ندارند و یا اینکه علائم بسیار مختصری دارند. ابتلا به این ویروس می‌تواند در نوزادان تازه به دنیا آمده و افرادی با سیستم ایمنی ضعیف، جدی‌تر و خطرناک‌تر باشد. عود کردن مجدد و مکرر تبخال، خصوصاً در یک سال اول  امری بسیار شایع است. با گذشت زمان، تبخال‌ها کمتر بروز می‌کنند و علائم نیز خفیف‌تر می‌شوند.

اگر شما باردارید و به یکی از بیماری‌های مقاربتی مانند تبخال تناسلی مبتلا هستید، بدیهی است که در مورد سلامت کودک خود نگران باشید. اگر شما در حین زایمان یک تبخال تناسلی فعال نشده با ویروس فعال داشته باشید، ویروس تبخال ممکن است در حین زایمان طبیعی، به نوزاد منتقل شود. در صورتی که به تبخال تناسلی مبتلا هستید لازم است در اولین فرصتی که متوجه بارداری خود شدید، این موضوع را به متخصص زنان و زایمان اطلاع دهید. روش‌های مخصوص برای تشخیص ابتلا به تبخال تناسلی وجود دارد. هیچ درمانی برای ریشه‌کن کردن ویروس تبخال وجود ندارد. اما، با مصرف داروهایی می‌توان علائم ناشی از این عفونت ویروسی و میزان بروز تبخال پوستی را کاهش داد، و خطر انتقال ویروس به دیگران را کمتر کرد. متخصص زنان و زایمان می‌تواند به شما کمک کند که یک برنامه درمانی مناسبی برای کنترل تبخال تناسلی خود داشته باشید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان تبخال تناسلی با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

 

تبخال تناسلی نوعی عفونت پوستی در ناحیه تناسلی (مهبل و واژن در زنان) و نواحی اطراف آن است. عامل این عفوت، ویروس هرپس سیمپلکس (herpes simplex) است. باسن و مقعد فرد نیز ممکن است به این ویروس مبتلا شوند. ویروس هرپس سیمپلکس دارای دو نوع است:

  • نوع یک ویروس هرپس سیمپلکس، عامل شایع تبخال‌هایی است که در اطراف دهان ایجاد می‌شود. این ویروس همچنین عامل بیشتر از نیمی از تبخال‌های تناسلی است.
  • نوع دوم ویروس هرپس سیمپلکس معمولاً، تنها موجب تبخال‌های تناسلی می‌شود. این ویروس در موارد بسیار کمتری، ممکن است موجب تبخال اطراف لب و نواحی دیگر بدن شود.

علائم


در صورتی که برای اولین بار باشد که شخص به تبخال تناسلی دچار می‌شود، به این حالت عفونت اولیه گفته می‌شود. این عفونت می‌تواند موجب بروز علائم بشود یا نشود. ویروس از بدن پاک نمی‌شود اما در نزدیکی یک عصب، غیرفعال می‌ماند. در برخی از افراد، این ویروس هراز چندگاهی فعال می‌شود از کنار عصب موردنظر به سمت پوست می‌رود. این موضوع موجب می‌شود که بیمار به صورت مکرر و دوره‌ای دچار علائم تبخال شود. علائم کلی تبخال هم برای مردان و هم برای زنان عبارتند از:

  • ضایعات پوستی تاول مانند در اطراف دهان، لب، صورت و سایر نواحی بدن که با ناحیه تبخال زده در تماس هستند.
  • نواحی که ویروس دارند در ابتدا خارش دارند و بعد از آن تاول‌ها بروز می‌کنند.
  • ممکن است این تاول‌ها زخمی شوند و از آن‌ها مایعی بیرون بزند.
  • با گذشت یک هفته از بروز تاول‌ها، ممکن است روی آن‌ها پوسته تشکیل شود.
  • ممکن است غدد لنفاوی بیمار متورم شوند. غدد لنفاوی با عفونت‌ها و التهاب‌ها در بدن مقابله می‌کنند.
  • ممکن است بیمار به سر درد، بدن‌درد و تب دچار شود.

راه‌های انتقال تبخال تناسلی


تبخال‌های تناسلی معمولاً از طریق تماس مستقیم پوستی با شخصی که به عفونت ویروسی مبتلاست، منتقل می‌شوند. پوست اطراف لب، ناحیه تناسلی و مقعد، بیش از همه در معرض عفونت تبخال هستند. این بدین معناست که این ویروس، بیش از همه از طریق رابطه جنسی واژینال، مقعدی و دهانی و یا تنها تماس جنسی نزدیک با شخص آلوده منتقل می‌شود.

ویروس هرپس سیمپلکس همچنین ممکن است از طریق یک برش یا زخم روی پوست نواحی دیگر بدن، به شخص دیگر منتقل شود. در این حالت، بیشتر احتمال دارد که ویروس وارد پوست دست انگشتان، دست، زانو و سایر نواحی شود. احتمال آن که شخص مبتلا به ویروس، دوباره ناحیه دیگری از بدن خودش را به ویروس مبتلا کند و در واقع ویروس را از یک ناحیه به ناحیه‌های دیگر بدن انتقال دهد، کم است.

عوارض


تبخال‌های تناسلی معمولاً برای افراد بزرگسال که از سلامت عمومی برخوردارند، هیچ عوارض جدی و خطرناکی ایجاد نمی‌کند.در برخی از افراد که سیستم ایمنی بدنشان به خوبی عمل می‌کند ممکن است تاول‌های ناشی از ویروس هرپس سیمپلکس، شدیدتر و وخیم‌تر باشند و مدت زمان بیشتری دوام بیاورند.

بیماری چشمی

در موارد خاصی، افرادی که سیستم ایمنی معمولی دارند، ممکن است دچار عفونت هرپس سیمپلکس در چشم شوند. تبخال چشمی معمولاً بر اثر ویروس  ایجاد می‌شود و گاهی نیز عامل آن ویروس HSV-2 است. این عفونت در موارد خاصی می‌تواند موجب بروز عوارض جدی و خطرناک شمی و حتی نابینایی شود.

بروز مشکلاتی برای نوزاد

زنانی که باردار هستند و به ویروس مبتلا هستند ممکن است آن را به کودک خود انتقال دهند. کودکانی که به این ویروس مبتلا می‌شوند ممکن است دچار مرگ یا مشکلات بسیار جدی مغزی، پوستی یا چشمی شوند. تبخال تناسلی همچنین می‌تواند موجب عوارض و مشکلات بارداری مانند سقط‌جنین یا زایمان زودرس شود.

زنان بارداری که به تبخال تناسلی مبتلا هستند لازم است که حتماً این موضوع را با پزشک خود در میان بگذارند. بیمار و پزشک با کمک هم می‌توانند خطر ابتلای کودک به عفونت تبخال را تا جای ممکن کاهش دهند. کودکانی که همراه با عفونت هرپس سیمپلکس به دنیا می‌آیند، در صورتی که مشکلشان زودتر تشخیص داده شده و برای حل آن اقدام شود، شانس بیشتری برای درمان دارند. پزشک شما در مورد شرایط و اقدامات لازم در حین بارداری، در حین زایمان و بعد از آن با شما صحبت می‌کند. او می‌تواند روش‌های درمانی ایمن را برای از بین بردن ویروس به شما تجویز کند تا بتوانید زایمان سالمی داشته باشید. همچنین ممکن است پزشک تصمیم بگیرد که برای جلوگیری از انتقال عفونت، زایمان را به صورت سزارین انجام دهد.

ابتلا به ویروس HIV

تبخال تناسلی، مانند سایر بیماری‌های تناسلی که موجب ضایعه پوستی می‌شوند، در انتقال ویروس HIV نقش مهمی دارند. شخص مبتلا به تبخال تناسلی احتمالاً بیش از دیگران در معرض ابتلا به ویروس HIV است. این موضوع می‌تواند ناشی از بروز زخم‌ها و ضایعات پوستی باز و یا ناشی از ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن فرد باشد. علاوه بر این، ممکن است ویروس تبخال سریع‌تر به افراد مبتلا به ویروس HIV سرایت کند.

تفاوت زگیل و تبخال تناسلی


زگیل تناسلی و تبخال تناسلی هر دو از بیماری‌های مقاربتی هستند و از طریق تماس پوستی مستقیم منتقل‌شده و عامل هر دو عفونت، ویروسی است.  اما ویروس‌هایی که عامل تبخال تناسلی هستند، با عامل زگیل تناسلی فرق دارند:

  • ویروس عامل تبخال تناسلی، ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) نام دارد.
  • ویروس عامل زگیل تناسلی، ویروس پاپیلوما (HPV) نام دارد.

برای زگیل و تبخال تناسلی هیچ درمان قطعی وجود ندارد. اما داروهای مختلفی برای کنترل علائم تبخال و جلوگیری از عوارض زگیل به کار می‌روند.

تشخیص


پزشک در اغلب موارد می‌تواند با نگاه کردن به تبخال، عفونت هرپس سیمپلکس را تشخیص دهد. اما در برخی از موارد، تشخیص دادن این عفونت مشکل‌تر است.

کشت ویروسی

در برخی موارد (نه همیشه) با انجام تست آزمایشگاهی به نام کشت ویروسی می‌توان ویروس را تشخیص داد. برای انجام این تست،مقداری از بافت تبخال را به‌عنوان نمونه بر می‌دارد. اگر نتایج این تست مثبت باشد، بیمار به عفونت تناسلی مبتلاست اما اگر نتایج آن منفی باشند، همچنان امکان آن وجود دارد که بیمار به عفونت تناسلی مبتلا باشد.

آزمایش خون

آزمایش خون خاصی برای تشخیص نوع تبخال تناسلی انجام می‌شود که تعیین می‌کند شما به ویروس نوع HSV-1 مبتلا هستید یا HSV-2. نتایج این تست همراه با توجه به محل بروز تبخال‌ها، به پزشک کمک می‌کند که تشخیص دهد بیمار به عفونت تناسلی مبتلا شده است یا نه.

درمان


هرچند درمانی برای ریشه‌کن کردن کامل تبخال تناسلی وجود ندارد، اما پزشک می‌تواند برای تسکین علائم بیمار و پیشگیری از بروز مجدد تبخال، داروهایی را تجویز کند. این کار همچنین احتمال انتقال ویروس تبخال به دیگران را نیز کاهش می‌دهد. داروهای مورد استفاده برای درمان تبخال تناسلی عبارتند از:

  • آسيكلووير (Acyclovir)
  • فامسیكلووير (Famciclovir)
  • والاسيكلووير (Valacyclovir)

نکته‌هایی برای درمان تبخال تناسلی


در هنگام بروز جوش‌های پوستی به نام تبخال، بیمار می‌تواند روند بهبودی خود را سرعت دهد و از سرایت ویروس به سایر اعضای بدن خود یا به افراد دیگر جلوگیری کند. بدین منظور اقدامات زیر را انجام دهید:

  • تبخال‌ها را تمیز و خشک نگه‌دارید.
  • در حمام از شوینده و صابون ملایم استفاده کنید.
  • سعی کنید به تبخال‌ها دست نزنید.
  • بعد از هر تماسی با تبخال‌ها دست خود را بشویید.
  • لباس نخی گشاد بپوشید تا ناحیه‌ای که دچار تبخال شده است راحت باشد و تحریک نشود.
  • از زمانی که متوجه علائم تبخال تناسلی می‌شوید تا زمان بهبودی کامل، از داشتن رابطه جنسی خودداری کنید.

واژینیت (التهاب واژن یا عفونت مهبل): علل، علائم و درمان

واژینیت، التهاب واژن است که می‌تواند باعث ترشح، خارش و درد شود. علت معمولا تغییر در تعادل طبیعی باکتری واژن یا عفونت است. کاهش سطح استروژن پس از یائسگی و بعضی از اختلالات پوست نیز می‌تواند باعث واژینیت شود. درمان واژینیت بستگی به علت آن دارد. واژینیت عفونی با داروهای آنتی بیوتیک درمان می‌شود. واژینیت میکروبی با آنتی بیوتیک‌های خوراکی، کرم‌های آنتی بیوتیکی داخل واژینال یا تزریق (شات) آنتی بیوتیک‌ها درمان می‌شود.

اغلب موارد واژینیت هنگامی که به درستی درمان شود باعث ایجاد مشکلات دراز مدت نمی‌شود. اگر درمان نشود، عفونت واژن ممکن است به سایر اندام‌های لگنی گسترش یابد، که به عنوان بیماری التهابی لگن (PID) شناخته می‌شود. بیماری التهابی می‌تواند جدی باشد و منجر به اختلال در باروری شود. گاهی اوقات واژینیت حتی بعد از درمان موفق نیز دوباره رخ می‌دهد و دوره‌ی دیگری از درمان ضروری است. زنان مبتلا به تریکومونیاز یا واژینوز باکتریال در معرض خطر بیشتری از ابتلا به عفونت‌های منتقله از راه جنسی به دلیل التهاب ناشی از این اختلالات هستند. در زنان باردار، نشانه واژینوز باکتریال و تریکومونیاز همراه با زایمان زودرس و نوزادان با وزن کم هنگام تولد همراه است. در اصرع وقت در مورد علائم خود با متخصص زنان و زایمان صحبت کنید تا از تاخیر در درمان جلوگیری شود. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

دلایل واژینیت


علت التهاب واژن بستگی به نوع واژینیت بیمار دارد:

واژینوز باکتریال

این شایع‌ترین علت التهاب واژن ناشی از تغییر باکتری‌های طبیعی موجود در واژن برای رشد بیش از حد یکی از چندین اندامه‌های دیگر است. معمولا باکتری‌هایی که به طور معمول در واژن (لاکتوباسیل‌ها) یافت می‌شوند توسط باکتری‌های دیگر (هوازی) در مهبل بیش از حد هستند. اگر باکتری‌های هوازی بیش از حد زیاد شوند، اختلال ایجاد می‌کنند و باعث واژینوز باکتریال می‌شوند. به نظر می‌رسد این نوع واژینیت به رابطه جنسی مرتبط است، اما در زنانی که از نظر جنسی غیر فعال هستند نیز وجود دارد.

عفونت‌های قارچی

عفونت‌های قارچی هنگامی رخ می‌دهد که رشد بیش از حد در یک ارگانیسم قارچی معمولا آلبیکانس C واژن بیمار وجود دارد. آلبیکانس C همچنین باعث ایجاد عفونت در سایر مناطق مرطوب بدن بیمار مانند دهان (برفک)، چروک پوست و تخت ناخن می‌شود. قارچ همچنین می‌تواند راش قنداق شود.

تریکومونیاز

این عفونت رایج منتقله از راه جنسی توسط یک انگل میکروسکوپی تک سلولی به نام تریکوموناس واژینالیس ایجاد می‌شود. این ارگانیسم در طی رابطه جنسی با فردی که عفونت دارد، گسترش می‌یابد. در مردان، ارگانیسم معمولا دستگاه ادراری را آلوده می‌کند، اما اغلب باعث ایجاد نشانه‌ای نمی‌شود. در زنان، تریکومونیاز به طور معمول واژن را آلوده می‌کند و ممکن است علایمی ایجاد کند. همچنین باعث افزایش خطر ابتلا به عفونت‌های دیگر منتقله از راه جنسی در زنان می‌شود.

واژینیت غیر عفونی

اسپری واژینال، دوش، صابون‌های عطری، مواد شوینده‌ی معطر و محصولات منی‌کش ممکن است باعث واکنش‌های آلرژیک شده یا فرج و بافت واژینال را تحریک کند. اشیای خارجی مانند دستمال کاغذی نازک یا تامپون‌ها در واژن نیز می‌توانند بافت واژن را تحریک کنند.

سندرم دستگاه ادراری- تناسلی یائسگی (آتروفی واژن)

کاهش سطوح استروژن پس از یائسگی یا جراحی حذف تخمدان بیمار می‌تواند موجب نازک شدن دیواره‌ی واژن شود و گاهی اوقات باعث تحریک واژن، سوزش و خشکی می‌شود.

عوامل خطر

عواملی که خطر ابتلا به واژینیت را افزایش می‌دهند عبارتند از:

  •  تغییرات هورمونی، مانند موارد مرتبط با بارداری، قرص‌های ضدبارداری و داروهایی از جمله آنتی بیوتیک‌ها و استروئید‌ها
  •  استفاده از اسپرم‌کش برای جلوگیری از بارداری
  •  دیابت کنترل نشده
  •  استفاده از لباس‌های مرطوب یا کیپ
  •  استفاده از دستگاه داخل رحمی (IUD) برای جلوگیری از بارداری

علائم


نشانه‌ها و علائم واژینیت می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  •  تغییر رنگ، بو یا میزان ترشح از واژن بیمار
  •  خارش یا تحریک واژن
  •  درد هنگام نزدیکی
  •  ادرار دردناک
  •  خونریزی کم واژینال یا لکه بینی

تشخیص واژینیت


برای تشخیص التهاب واژن، احتمال دارد پزشک موارد زیر را انجام دهد:

سابقه‌ی پزشکی

پزشک سابقه پزشکی بیمار را بررسی خواهد کرد که شامل سابقه‌ی عفونت واژینال یا عفونت‌های منتقله از راه جنسی بیمار است.

معاینه لگن

پزشک ممکن است لگن بیمار را معاینه کند. در طی معاینه‌ی لگن ، پزشک ممکن است از ابزاری (سپکولوم) برای نگاه کردن در لگن بیمار برای التهاب و ترشح غیر طبیعی استفاده کند.

جمع‌آوری نمونه‌ها

جمع‌آوری یک نمونه برای تست در آزمایشگاه، گزینه دیگری است. پزشک ممکن است نمونه‌ای از ترشح گردن رحم یا واژینال را برای تست آزمایشگاهی برای تایید اینکه بیمار چه نوع واژینیت دارد، جمع‌آوری کند.

تست PH

تست pHانجام دهید. پزشک ممکن است PH واژن را با استفاده از یک آزمایش pH یا به کار بردن کاغذ pH به دیواره واژینال بیمار تست کند. pH بالا می‌تواند نشان دهنده‌ی باکتری واژینوز یا تریکوموناسیس باشد. با این حال، تست PH به تنهایی یک آزمون تشخیصی قابل اعتماد نیست.

درمان


انواع ارگانیسم‌ها و شرایط می‌توانند باعث واژینیت شوند، بنابراین درمان التهاب واژن، علت خاص را مورد هدف قرار می‌دهد:

درمان واژینوز باکتریال

برای این نوع التهاب واژن، پزشک ممکن است قرص‌های مترونیدازول (Flagyl) را تجویز کند که بیمار از طریق دهان مصرف می‌کند یا ژل مترونیدازول (MetroGel) و یا کرم کلیندامایسین (Cleocin) است که بیمار در واژن خود استفاده می‌کند. بیمار باید آزمایش شود و یک نسخه از این داروها برایش تجویز شود.

درمان عفونت‌های قارچی

عفونت‌های قارچی با یک کرم ضد قارچ بدون نسخه یا شیاف مانند میکونازول (Monistat 1)، کلوتریمازول (Gyne-Lotrimin)، بوکانونازول (Femstat 3) یا تیوکونازول (Vagistat-1) درمان می‌شوند، همچنین ممکن است با داروهای تجویزی ضد قارچی خوراکی مانند فلوکونازول (Diflucan) درمان شوند. از مزایای درمان بدون نسخه راحتی، هزینه و نیاز نبودن به انتظار برای دیدن پزشک، است. با این حال، بیمار ممکن است چیزی غیر از عفونت قارچی داشته باشد. استفاده از داروهای اشتباه ممکن است تشخیص دقیق و درمان واژینیت را به تاخیر بیاندازد.

درمان تریکومونیاز

پزشک ممکن است قرص مترونیدازول (Flagyl) یا تینیدازول (Tindamax) را تجویز کند.

سندرم دستگاه ادراری- تناسلی یائسگی (آتروفی واژن)

استروژن به شکل کرم واژن، قرص یا حلقه، به طور موثر می‌تواند این بیماری را درمان کند. این نوع درمان، پس از اینکه سایر عوامل خطر و عوارض احتمالی بررسی می‌شود، توسط نسخه پزشک قابل دسترسی است.

واژینیت غیر عفونی

برای درمان این نوع واژینیت، بیمار باید منبع تحریک را دقیقا مشخص کند و از آن اجتناب کند. منابع احتمالی شامل صابون جدید، پودر لباسشویی، نوار بهداشتی یا تامپون‌ها هستند. بیمار برای درمان تریکومونیاسیس، واژینوز باکتریال و آتروفی واژن نیاز به نسخه تجویزی دارد. اگر بیمار می‌داند که دارای عفونت قارچی است، می‌تواند کمپرس سرد مانند لیف را به ناحیه لبی بگذارد تا ناراحتی را کاهش دهد تا داروهای ضد قارچی اثر کامل داشته باشد.

پیشگیری


بهداشت خوب ممکن است از رخ دادن برخی از انواع واژینیت جلوگیری کرده و برخی علائم راتسکین دهد:

  •  از حمام کردن، حمام گرم و جکوزی جلوگیری کنید.
  •  از تحریک کننده‌ها اجتناب کنید. این شامل تامپون‌های معطر، پدها، دوش مهبل و صابون‌های معطر است. پس از دوش گرفتن صابون را از ناحیه‌ی بیرونی تناسلی با آن بشویید، و ناحیه را به خوبی برای جلوگیری از تحریک شدن خشک کنید. از صابون‌های ناملایم، مانند آن دسته از صابون‌هایی که با دئودورانت یا ضد باکتری، یا صابون‌های حمام کف کننده همراه هستند، استفاده نکنید.
  •  پس از دستشویی کردن از پاک کردن قسمت جلو به سمت عقب پرهیز کنید.

موارد دیگری نیز هست که هر زنی می‌تواند برای کمک به جلوگیری از واژینیت انجام دهد:

  •  از دوش مهبل استفاده نکنید. واژن غیر از شستشوی معمولی نیازی به تمیز کننده‌ی دیگری ندارد. استفاده مکرر از دوش مهبل ارگانیسم‌های طبیعی موجود در مهبل را که در واژن زندگی می‌کنند پاره می‌کند، و در واقع می‌تواند خطر عفونت واژن را افزایش دهد. دوش مهبل عفونت واژن را رفع نمی‌کند.
  •  از کاندوم لاتکس استفاده کنید.
  •  لباس زیر پنبه‌ای بپوشید. همچنین جوراب شلواری با فاق پنبه‌ای بپوشید. اگر بدون آن احساس راحتی می‌کنید در رختخواب لباس زیر نپوشید. قارچ در محیط‌های مرطوب سریع رشد می‌کند.

زایمان سزارین: مزایا و معایب

زایمان سزارین یک عمل جراحی باز برای خارج کردن کودک از بدن مادر از طریق ایجاد برش در شکم و رحم است. اگر شما به برخی عوارض خاص بارداری دچار شده باشید و یا قبلاً سزارین انجام داده‌اید و نمی‌خواهید زایمان طبیعی داشته باشید، ممکن است پزشک شما زایمان سزارین را برای شما تجویز کرده باشد و بنابراین از قبل برای انجام سزارین برنامه‌ریزی کرده باشید. اما در اغلب موارد نیاز به انجام سزارین آن هم برای اولین بار تا فرا رسیدن زمان زایمان مشخص و قطعی نیست. در صورتی که باردار هستید، دانستن چگونگی انجام سزارین هم در زمان انجام آن و هم بعد از آن به شما کمک زیادی می‌کند.

محققان معتقدند که انجام سزارین انتخابی باید بین هفته‌های ۳۹ تا ۴۱ بارداری انجام شود و زنانی که به طور انتخابی و از پیش تعیین شده می‌خواهند زایمان سزارین داشته باشند، باید تا این موقع صبر کنند تا زایمانی ایمن داشته باشند. اگر اولین باری است که بچه‌دار می‌شوید و می‌خواهید به روش سزارین زایمان کنید، بهتر است با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید تا با توجه به شرایط خاص شما، بهترین تصمیم را برای شما و فرزند شما بگیرد. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با  متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

مزایا


  • بهبود سلامت لگن: هیچ آسیبی به واژن وارد نمی‌شود و احتمال بروز تکرر ادرار و بی‌اختیاری ادرار بعد از زایمان کمتر است.
  • مرحله‌ی اصلی زایمان درد بسیار کمتری دارد چرا که بیمار در حالت بیهوشی یا بیحسی موضعی است.
  • احتمال کمتر بروز خونریزی شدید پس از زایمان
  • سزارین می‌تواند گزینه بسیار راحت‌تری برای بیمار باشد و او نگرانی در مورد زایمان طبیعی نداشته باشد.
  • کاهش احتمال بروز بی‌اختیاری ادرار پس از زایمان
  • کاهش خطر نرسیدن اکسیژن کافی به کودک.
  • کاهش خطر آسیب دیدن کودک در حین زایمان بر اثر عبور از کانال زایمان، انجام فورسپس یا زایمان با وکیوم.
  • داشتن احساس اطمینان بیشتر در مورد زمان به دنیا آمدن کودک و برنامه‌ریزی راحت‌تر برای گرفتن کمک از سوی خانواده، گرفتن پرستار کودک، گرفتن مرخصی از کار، تهیه لوازم کودک و غیره . 

متقاضیان مناسب برای سزارین


گاهی اوقات انجام زایمان سزارین در مقایسه با زایمان طبیعی گزینه ایمن‌تری برای مادر و کودک محسوب می‌شود. پزشک ممکن است زایمان سزارین را تجویز کند اگر:

  • روند زایمان کودک به خوبی پیش نمی‌رود
    متوقف شدن یا عدم پیشروی روند طبیعی زایمان، شایع‌ترین دلیل انجام جراحی سزارین است. ممکن است دهانه رحم با وجود انقباضات شدید که چند ساعت است ادامه پیدا کرده است، به اندازه کافی باز نشده باشد و یا سر کودک بیش‌ازحد برای عبور از کانال زایمان بزرگ است.
  • به کودک اکسیژن کافی نمی‌رسد
    اگر پزشک نگران تغییر ضربان قلب کودک یا رسیدن اکسیژن کافی به او باشد، انجام سزارین می‌تواند بهترین گزینه باشد.
  • کودک در وضعیت غیرعادی قرار دارد
    در صورتی که سر کودک رو به پایین نباشد و در عوض پاها یا باسن او یا شانه‌های او رو به کانال زایمان باشند، احتمالاً ایمن‌ترین گزینه برای زایمان، انجام جراحی سزارین است.
  • مادر در حال زایمان چندقلو است
    اگر مادر چندقلو باردار باشد، احتمال آنکه یکی یا هر دوی جنین‌ها در وضعیت نامناسبی برای زایمان قرار بگیرند زیاد است و بنابراین انجام سزارین توصیه می‌شود. همچنین در صورتی که چند قلوها در حال زایمان زودرس باشند لازم است سزارین انجام شود.
  • مشکلات جفت مادر
    در صورتی که جفت مادر در جلوی دهانه رحم قرار گیرد و مانع از خروج کودک از رحم شود، انجام سزارین ایمن‌ترین راه برای زایمان است.
  • مشکلات مربوط به بند ناف
    ممکن است یک حلقه از بند ناف در دهانه رحم قرار گیرد و یا طی انقباضات شکمی بند ناف تحت فشار قرار گیرد که در این موارد نیز سزارین توصیه می‌شود.
  • وجود مشکلی برای سلامت مادر
    در صورتی که مادر بیماری‌های خاصی مانند بیماری‌های قلبی، فشارخون بالا داشته باشد که نیاز به زایمان اورژانسی دارند و یا به عفونتی مبتلا باشد که ممکن است در هنگام زایمان به کودک منتقل شود (مانند تبخال تناسلی و ایدز) لازم است سزارین انجام شود.
  • وجود انسداد مکانیکی
    اگر عاملی فیزیکی موجب انسداد شده باشد لازم است سزارین انجام شود. برخی از مثال‌های این مورد عبارتند از: فیبروم بزرگ در رحم که کانال زایمان را مسدود کرده است، شکستگی و جابه‌جایی شدید لگن، ابتلای کودک به هیدروسفالی، بزرگ بودن سر کودک.
  • سابقه انجام سزارینبسته به نوع برش رحم و عوامل دیگر، در اغلب موارد می‌توان بعد از یک‌بار سزارین، زایمان طبیعی داشت اما در برخی از موارد ممکن است پزشک توصیه کند که مادر مجدداً سزارین انجام دهد.

چگونگی انجام عمل سزارین


قبل از انجام سزارین، شکم بیمار تمیز می‌شود. احتمالاً یک سوند در مجرای ادرار بیمار قرار داده می‌شود تا ادرار جمع‌آوری شود و برای رساندن مواد و مایعات لازم، سرمی به دست بیمار متصل می‌شود. برای کاهش احتمال بروز ناراحتی معده در حین جراحی، ممکن است به بیمار آنتی‌اسید داده شود.

در اغلب موارد، جراحی سزارین تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود که در آن تنها قسمت پایینی بدن بی‌حس می‌شود. معمولاً برای اعمال بی‌حسی موضعی از روش بلوک نخاعی استفاده می‌شود که در آن ماده‌ی بی‌حس‌کننده مستقیماً در مایع اطراف نخاع تزریق می‌شود. در موارد اورژانسی ممکن است از روش بیهوشی عمومی استفاده شود. در صورتی که از روش بیهوشی عمومی استفاده شود، در حین انجام عمل بیمار کاملاً خواب است و چیزی را نه می‌شنود و نه حس می‌کند.

پزشک یک برش در دیواره شکم بیمار ایجاد می‌کند. این برش معمولاً به صورت افقی و در نزدیکی محل رویش موهای آلت تناسلی ایجاد می‌شود. اگر لازم باشد کودک بسیار سریعاً به دنیا بیاید و یا بیمار نیاز به برش بزرگ‌تری داشته باشد، برشی عمودی از زیر ناف تا بالای استخوان لگن ایجاد می‌شود. سپس جراح این برش را به صورت لایه به لایه ادامه می‌دهد و از بافت چربی و بافت‌های همبند عبور کرده و ماهیچه‌های شکمی را از هم جدا می‌کند تا به فضای داخل شکم دسترسی پیدا کند.

سپس برشی در رحم ایجاد می‌شود (این برش معمولاً افقی و در قسمت پایین رحم است). نحوه‌ی برش زدن رحم بستگی به موقعیت کودک و وضعیت مادر و ابتلای او به عوارضی مانند جفت سرراهی دارد. سپس از طریق این برش، کودک از رحم خارج می‌شود. پزشک، بینی و دهان کودک را از مایعات پاک می‌کند و سپس ناف کودک را می‌برد و می‌بندد. جفت نیز از رحم مادر خارج می‌شود و برش‌های ایجاد شده با بخیه بسته می‌شوند.

بهبودی


بعد از سزارین، در اغلب اوقات مادر و کودک برای دو روز در بیمارستان می‌مانند. برای کنترل درد ناشی از عمل جراحی ممکن است داروهای مسکن از طریق سرم به بدن مادر انتقال داده شود. به مادران توصیه می‌شود که در اولین فرصت ممکن بعد از سزارین از جای خود بلند شوند و راه بروند. راه رفتن موجب تسریع روند ریکاوری و جلوگیری از بروز یبوست و تشکیل لخته خون می‌شود. طی مدت‌زمانی که مادر در بیمارستان است، پزشک وضعیت زخم‌های او را بررسی می‌کند تا مطمئن شود که عفونت نکرده است. پزشکان همچنین حرکت کردن بیمار، میزان مایعات مصرفی او و میزان دفع ادرار و مدفوع او را تحت نظر خواهند داشت. مادر می‌تواند هر زمان که حال بهتری داشت و احساس آمادگی کرد شیردهی به کودک خود را آغاز کند.

همراهان بیمار باید سعی کنند هرچیزی که ممکن است موردنیاز مادر و کودک باشد، در دسترس آن‌ها قرار دهند. برای چند هفته‌ی اول از بلند کردن اجسام در حالت اسکات (نشستن و بلند شدن روی زانو) و بلند کردن چیزی سنگین‌تر از کودک خود خودداری کنید. در هنگام شیر دادن، برای پشتیبانی بیشتر از پشتی استفاده کنید. برای پشتیبانی بیشتر از کمر و شکم خود می‌توانید از کمربند بارداری استفاده کنید. نوشیدن آب و مایعات فراوان کمک می‌کند که مایعات ازدست‌رفته در هنگام زایمان و شیردهی به کودک را در بدن خود جایگزین کرده و از بروز یبوست جلوگیری کنید.

خطرات


بهبودی پس از زایمان سزارین بیشتر از زایمان طبیعی طول می‌کشد. مانند سایر جراحی‌های باز، سزارین نیز با خطراتی همراه است، خطرات این روش برای کودک عبارتند از:

احتمال بروز تاکی پنه گذرای (TIN) در نوزادانی که به روش سزارین به دنیا می‌آیند بیشتر است. این مشکل باعث می‌شود که نوزاد طی چند روز بعد از به دنیا آمدن به طور غیرعادی سریع نفس بکشد. خطرات سزارین برای مادر عبارتند از:

  • التهاب و عفونت غشای داخلی رحم
  • خونریزی بیشتر
  • بروز واکنش حساسیتی به بی‌حسی
  • خطر تشکیل لخته خون در رگ‌ها
  • عفونت جای زخم جراحی
  • آسیب به بافت‌های بدن بر اثر جراحی
  • افزایش خطرات بارداری در بارداری‌های آینده

علائم سرطان سینه و پستان در زنان:علت و درمان

سرطان سینه سرطانی است که در سلول‌های سینه شکل می‌گیرد. پس از سرطان پوست، سرطان سینه شایع‌ترین سرطان در زنان می‌باشد. سرطان سینه ممکن است هم در مردان و هم زنان اتفاق بیفتد، اما در زنان شایع‌تر است. حمایت قابل توجه بر آگاهی از سرطان سینه و تامین مالی تحقیقاتی، به بهبود غربالگری، تشخیص و پیشرفت در درمان سرطان سینه کمک کرده است. میزان نجات از سرطان سینه افزایش یافته است و تعداد مرگ و میر به طور پیوسته کاهش یافته است که عمدتا به دلیل عوامل متعددی مانند تشخیص زودهنگام، روش جدید منحصر به فرد درمان و درک بهتر بیماری می‌باشد.

اگر متوجه توده یا تغییر دیگری در سینه شدید، حتی اگر ماموگرافی اخیر عادی بوده باشد، به متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید. متخصص زنان و زایمان گزینه‌های درمان سرطان سینه را بر اساس نوع سرطان سینه، مرحله، درجه، و اندازه آن و اینکه آیا سلول‌های سرطانی حساس به هورمون هستند، تعیین می‌کند. متخصص زنان و زایمان همچنین سلامت کلی و ترجیحات شما را در نظر می‌گیرد. اکثر زنان برای سرطان سینه تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند و همچنین قبل یا بعد از جراحی، درمان‌های دیگری مانند شیمی درمانی، هورمون درمانی یا پرتو درمانی، دریافت می‌کنند. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان  تماس بگیرید.

دلایل سرطان سینه


مشخص نیست که دلایل سرطان سینه چیست. پزشکان می‌دانند که سرطان سینه هنگامی رخ می‌دهد که برخی از سلول‌های سینه شروع به رشد غیر طبیعی می‌کنند. این سلول‌ها سریع‌تر از سلول‌های سالم تقسیم می‌شوند و به تجمع و تشکیل توده یا غده ادامه می‌دهند. این سلول‌ها ممکن است از طریق سینه به غدد لنفاوی یا سایر قسمت‌های بدن گسترش پیدا کنند (متاستاز). سرطان سینه در زنان اغلب با سلول‌های مجاری تولید شیر (کارسینوم تهاجمی مجاری) آغاز می‌شود. سرطان سینه همچنین ممکن است در بافت غددی به نام لوبول‌ها (کارسینوم تهاجمی لوبولار) یا در سلول‌ها یا بافت‌های دیگر سینه شروع شود. محققان شناسایی کرده‌اند که هورمون، سبک زندگی و عوامل محیطی ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهند. اما مشخص نیست که چرا برخی از افرادی که هیچ فاکتور خطری ندارند، به سرطان مبتلا می‌شوند، در حالی که دیگر افرادی که دارای عوامل خطر هستند هرگز دچار آن نمی‌شوند. این احتمال وجود دارد که سرطان سینه ناشی از تعامل پیچیده چینش ژنتیکی و محیطی باشد.

عوامل خطر


داشتن یک یا حتی چندین عامل خطر سرطان سینه لزوما به این معنا نیست که فرد به سرطان سینه دچار می‌شود. بسیاری از زنان مبتلا به سرطان سینه هیچ فاکتور خطری شناخته شده‌ای ندارند به غیر از اینکه تنها زنان هستند. عوامل موثر در افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه عبارتند از:

  •  زن بودن، زنان بیشتر به سرطان سینه مبتلا می‌شوند.
  •  افزایش سن، خطر ابتلا به سرطان سینه با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد.
  •  سابقه فردی سرطان سینه
  •  سابقه خانوادگی سرطان سینه
  •  قرار گرفتن در معرض تابش
  •  چاقی
  •  آغاز قاعدگی در سن پایین‌تر، آغاز دوره پریود قبل از ۱۲ سالگی خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهد.
  •  شروع یائسگی در سن بالاتر
  •  زایمان اولین فرزند در سن بالاتر
  •  هرگز باردار نشدن
  •  هورمون درمانی پس از یائسگی

علائم سرطان سینه


نشانه‌ها و علایم سرطان سینه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  •  وجود توده یا ضخیم شدن سینه که از بافت اطراف متفاوت است.
  •  تغییر اندازه، شکل یا ظاهر یک سینه
  •  تغييراتي در پوست روي سينه، مانند کمرنگ شدن
  •  سر سینه برگشته
  •  لایه لایه شدن، پوسته پوسته شدن یا ورد آمدن ناحیه رنگی پوست اطراف نوک سینه یا پوست سینه
  •  قرمزی یا سوراخ شدن پوست روی سینه مانند پوست پرتقال

تشخیص


آزمایشات و روش‌های تشخیص سرطان سینه در زنان شامل موارد زیر است:

  •  معاینه سینه: پزشک هر دو سینه بیمار و غدد لنفاوی را در ناحیه زیر بغل تحت معاینه قرار می‌دهد و وجود هر گونه توده یا ناهنجاری دیگر را بررسی می‌کند.
  •  ماموگرافی: ماموگرافی، اشعه ایکس از سینه می‌باشد. ماموگرافی معمولا برای غربالگری سرطان سینه استفاده می‌شود. اگر ناهنجاری در ماموگرافی غربالگری تشخیص داده شود، پزشک ممکن است یک ماموگرافی تشخیصی برای ارزیابی بیشتر اختلال را پیشنهاد کند.
  • سونوگرافی سینه: سونوگرافی از امواج صوتی برای تولید تصاویری از ساختارهای عمقی درون بدن استفاده می‌کند. سونوگرافی ممکن است برای تعیین اینکه توده جدید سینه یک توده جامد یا یک کیست پر از مایع است، استفاده شود.
  •  برداشت یک نمونه از سلول‌های سینه برای آزمایش (بیوپسی): نمونه برداری تنها روش قطعی برای تشخیص سرطان سینه در خانم‌ها است. نمونه‌های بیوپسی برای بررسی به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند که در آنجا متخصصان تعیین می‌کنند که آیا سلول‌ها سرطانی هستند یا خیر. نمونه بیوپسی همچنین برای تعیین نوع سلول‌های دخیل در سرطان سینه، (درجه) جهنده سرطان و اینکه آیا سلول‌های سرطانی دارای گیرنده‌های هورمونی یا گیرنده‌های دیگری هستند که ممکن است بر گزینه‌های درمان شما تأثیر بگذارد، تحلیل می‌شود.
    تصویربرداری رزونانس مغناطیسی سینه(MRI): دستگاه MRI از یک مگنت و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر داخلی از سینه بیمار استفاده می‌کند. قبل از MRI سینه، بیمار تزریق رنگ دریافت می‌کند.

مراحل پیشرفت سرطان سینه


هنگامی که پزشک سرطان سینه بیمار را تشخیص داد، برای تعیین گسترش (مرحله) سرطان بیمار تلاش می‌کند. مرحله سرطان به تعیین پیش آگهی بیمار و بهترین گزینه‌های درمانی کمک می‌کند. مراحل سرطان سینه در زنان از ۰ تا ۴ درجه بندی می‌شوند که ۰ نشان دهنده سرطان غیر تهاجمی و یا سرطان در داخل مجاری شیر می‌باشد. سرطان سینه مرحله ۴، که به سرطان متاستاتیک سینه شناخته می‌شود، مرحله‌ای از سرطان را نشان می‌دهد که به سایر نقاط بدن گسترش یافته است.

درمان


گزینه‌های درمانی سرطان سینه بسیاری وجود دارد مانند:

برداشتن بافت سرطانی سینه (لامپکتومی)

در طی لامپکتومی، که ممکن است به جراحی نجات سینه یا شکاف پهن محلی نامیده شود، جراح تومور و حاشیه کوچکی از بافت سالم اطراف را برمی‌دارد. لامپکتومی به طور معمول برای تومورهای کوچکتر استفاه می شود.

برداشتن کل سینه (ماستکتومی)

ماستکتومی عمل برداشتن تمام بافت سینه بیمار است. اکثر روش‌های ماستکتومی تمام بافت سینه، لوبول‌ها، مجاری شیر، بافت چربی و برخی از قسمت‌های پوست، از جمله نوک سینه و قسمت رنگی دور نوک سینه را از بین می‌برد(ماستکتومی ساده).

برداشتن هر دو سینه

برخی از زنان مبتلا به سرطان در یک سینه، اگر به خاطر زمینه ژنتیکی بالا یا سابقه خانوادگی در معرض خطر ابتلا به سرطان در سینه دیگر باشند، ممکن است ترجیح دهند که سینه دیگرشان (سینه سالم) نیز برداشته شود (ماستکتومی پیشگیری کننده سمت دیگر ).

بیوپسی غده ناظر

برای تعیین این که آیا سرطان به غدد لنفاوی گسترش یافته است، جراح با بیمار در مورد برداشتن غدد لنفاوی بحث می‌کند که اولین نقطه‌ای هستند که ترشحات لنفاوی از تومور را دریافت می‌کنند.

انسداد غده لنفاوی زیر بغل

اگر سرطان در غدد لنفاوی یافت می‌شود، جراح با بیمار در مورد نقش برداشتن غدد لنفاوی اضافی در زیر بغل صحبت خواهد کرد.

پرتو درمانی

پرتودرمانی از پرتوهای پر انرژی، مانند اشعه ایکس و پروتون، برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. پرتو درمانی معمولا با استفاده از یک ماشین بزرگ که پرتوهای انرژی را به سمت بدن بیمار (تابش پرتوهای خارجی) هدف می‌گیرد انجام می‌شود. اما تابش می‌تواند با قرار دادن مواد رادیواکتیو در داخل بدن بیمار (براکی تراپی) نیز انجام شود. تابش پرتوهای خارجی معمولا بعد از لامپکتومی برای سرطان سینه در مرحله اولیه استفاده می‌شود. پزشکان ممکن است برای سرطان‌های وسیع‌تر سینه یا سرطان‌هایی که به غدد لنفاوی گسترش یافته‌اند، از پرتودرمانی به دیواره قفسه سینه پس از ماستکتومی استفاده کنند.

شیمی درمانی

شیمی درمانی از دارو برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. اگر سرطان بیمار در معرض خطر بالای بازگشت یا گسترش به قسمت دیگری از بدن او باشد، پزشک ممکن است شیمی درمانی را توصیه کند تا احتمال بروز مجدد سرطان کاهش یابد. این فرآیند به شیمی درمانی کمکی شناخته می‌شود. گاهی اوقات در زنان دارای تومورهای بزرگ‌تر سینه شیمی درمانی قبل از عمل جراحی انجام می‌شود. هدف از این کار این است که تومور را به اندازه‌ای کوچک کنند تا با جراحی راحت‌تر برداشته شود.

هورمون درمانی

هورمون درمانی، که شاید بیشتر به درمان مسدود کننده هورمون نامیده می‌شود. اغلب برای درمان سرطان‌هایی مورد استفاده قرار می‌گیرد که حساس به هورمون هستند. بعضی اوقات پزشکان به این سرطان‌ها به گیرنده استروژن مثبت (ER مثبت) و گیرنده پروژسترون مثبت ( PR مثبت) می‌گویند. هورمون درمانی می‌تواند برای کاهش احتمال بازگشت سرطان، قبل یا بعد از جراحی یا سایر درمان‌ها استفاده شود. اگر سرطان در حال گسترش باشد، هورمون درمانی می‌تواند آن را کاهش دهد و کنترل کند.

حالت تهوع و استفراغ (ویار) در بارداری، علت، علائم و درمان


بسیاری از زنان در دوران بارداری به هنگام صبح دچار حالت تهوع بارداری می‌شوند. حالت تهوع دوران بارداری معمولا بی خطر است. با وجود این که حالت تهوع هنگام صبح بسیار آزار دهنده است، اما معمولا پس از ۱۲ هفته برطرف می شود. استفراغ بارداری نوعی بیماری صبحگاهی است که باعث تهوع شدید و استفراغ در دوره بارداری می‌شود. حالت تهوع صبحگاهی و استفراغ بارداری با یکدیگر متفاوت هستند. این دو بیماری باعث ایجاد اثرات و عوارض مختلفی در زنان باردار می شود. برای درمان مناسب، باید تفاوت‌های موجود بین این دو را دانست. حالت تهوع صبحگاهی معمولا با حالت تهوع و گاهی با استفراغ همراه است. در اکثر موارد، تهوع و استفراغ پس از ۱۲ تا ۱۴ هفته برطرف می‌شوند و استفراغ باعث کم آبی شدید نمی‌شود. اما در بیماری استفراغ بارداری، معمولا حالت تهوع شدید است و برطرف نمی‌شود و استفراغ نیز آنقدر شدید است که باعث کم آبی شدید شده و اجازه نمی‌دهد غذا یا مایعات در معده بمانند. هیچ روش شناخته شده‌ای برای جلوگیری از تهوع و استفراغ صبحگاهی ناشی از بیماری استفراغ بارداری وجود ندارد اما روش‌هایی برای کنترل علائم وجود دارد.

اگر در اثر بیماری استفراغ بارداری خیلی سریع دچار کم آبی شده و قادر به نگهداشتن غذا و مایعات در معده خود نیستید، باید به یک متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید. درمان استفراغ بارداری به شدت علائم بستگی دارد. ممکن است متخصص زنان و زایمان استفاده از روش‌های طبیعی برای پیشگیری از تهوع مانند ویتامین B6 یا زنجبیل را توصیه کند. سعی کنید دفعات غذا خوردن را افزایش و حجم غذای هر وعده را کاهش داده و غذاهای خشک مانند بیسکوییت بخورید. همچنین باید مایعات زیادی بنوشید تا بدنتان آب کافی داشته باشد. در مواردی که استفراغ بارداری بسیار شدید باشد، فرد باید در بیمارستان بستری شود. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

علل بیماری


استفراغ بارداری ممکن است در اثر افزایش سریع سطح سرم هورمون‌هایی مانند هورمون گنادوتروپین جفتی انسانی (HCG) و استروژن ایجاد می‌شود. استفراغ و تهوع شدید در دوره بارداری نشان دهنده‌ی بارداری دوقلو نیز هست.

عوامل خطرساز


عوامل خطرساز برای بیماری استفراغ بارداری عبارتند از:

  •  وجود استفراغ بارداری در بارداری قبلی
  •  اضافه وزن
  •  باردار شدن برای بار اول
  •  وجود بیماری تروفوبلاستیک که در آن سلول‌های رحم رشد غیر طبیعی دارند.

علائم بیماری


استفراغ بارداری معمولا در سه ماهه اول بارداری ایجاد می‌شود. سردرد و خواب آلودگی، کاهش انرژی، خستگی و عدم تمرکز بر چیزی بجز حالت تهوع از علائم این بیماری است. فرد به استفراغ بارداری مبتلا است اگر:

  •  بیش از سه تا چهار مرتبه در روز استفراغ می‌کند.
  •  آنقدر استفراغ میکند که بیش از ده پوند (معادل چهار و نیم کیلوگرم) وزنش را از دست داده است.
  •  آنقدر استفراغ می‌کند که دچار احساس گیجی و منگی می‌شود.
  •  آنقدر استفراغ می‌کند که دچار کم آبی می‌شود.

عوارض


حالت تهوع بارداری و استفراغی که در بیماران مبتلا به استفراغ شدید بارداری ایجاد می‌شود، آنقدر شدید است که اثرات خطرناکی بر مادر و نوزاد خواهد داشت. عدم توانایی مادر برای نگهداشتن غذا در معده باعث می‌شود که نیازهای غذایی او برآورده نشوند. در نتیجه، مادر دچار کاهش وزن خواهد شد. از دست دادن مایعات و اسید معده در اثر استفراغ نیز باعث کم آبی و عدم تعادل الکترولیت در بدن می‌شود. اگر بیمار درمان نشود، باعث ایجاد عوارض بسیاری، از جمله ناتوانی اندام‌ها و زایمان زودرس می‌شود.

تشخیص


پزشک از بیمار درباره سابقه پزشکی و علائم او سوال می‌پرسد. یک معاینه فیزیکی استاندارد برای تشخیص اکثر علائم و مشکلات کافی است. پزشک به دنبال علائم رایج استفراغ بارداری، مانند فشار خون پائین غیرعادی یا تپش قلب است. برای بررسی نشانه‌های کم آبی، به نمونه خون و ادرار نیاز است. همچنین ممکن است پزشک آزمایش‌های دیگری نیز برای بیمار تجویز کند تا بداند که آیا تهوع و استفراغ علت معده‌ای و روده‌ای دارد یا خیر. ممکن است برای تشخیص بارداری دوقلو یا رشد سلول‌های رحم در اثر بیماری تروفوبلاستیک از اولتراسوند (استفاده از امواج صوتی برای عکسبرداری از داخل بدن بیمار) نیز استفاده شود.

درمان حالت تهوع در دوران بارداری


فرد بارداری که به حالت تهوع شدید صبحگاهی مبتلا است، با درمان احساس بهتری خواهد داشت و مواد غذایی مورد نیاز را دریافت خواهد کرد تا به خود و رشد نوزادش کمک کند. نوع درمان مورد نیاز به حالت‌های زن در هنگام بیماری بستگی دارد. برخی از روش‌های درمان حالت تهوع در دوران بارداری موجود عبارتند از:

داروها

زمانی که استفراغ مداوم باشد و احتمال ایجاد خطر برای مادر یا نوزاد وجود داشته باشد، از دارو برای جلوگیری از تهوع در بارداری استفاده می‌شود. داروهایی که برای جلوگیری از تهوع بارداری تجویز می‌شوند عبارتند از:

  •  آنتاسیدها یکی از داروهای موجود هستند که باعث کاهش ترشح اسید معده می‌شوند. گاهی پزشک داروهایی برای تخلیه سریع معده نیز تجویز می‌کند.
  •  معمولا داروهای ضد استفراغ و تهوع برای بیمار تجویز می‌شود. این داروها ممکن است به صورت تزریقی یا سرم باشد.
  •  یکی از داروهای دیگری که معمولا تجویز می‌شوند، آنتی هیستامین‌ها هستند.

اگر خانمی نتواند از راه دهان دارو بخورد، دارو از راه تزریق وریدی یا شیاف وارد بدن او خواهد شد. داروهایی که برای جلوگیری از حالت تهوع بارداری تجویز می‌شوند شامل پرومتازین، مکلیزین و دروپريدول هستند.

مایعات درون وریدی

یک زن باردار باید به اندازه کافی مایعات دریافت کند. اگر فرد در دوران بارداری مرتب استفراغ کند، به تزریق مایعات درون وریدی نیاز خواهد داشت. در موارد شدید، ممکن است نیاز باشد که فرد باردار در بیمارستان بستری شده و مایعات درون وریدی به او تزریق شوند. زمانی که فرد بتوانند از راه دهان مایعات را بنوشد، تزریق مایعات درون وریدی متوقف خواهد شد.

تغذیه کامل پیرا روده‌ای (تزريق داخل وريدي مواد مغذی)

در موارد شدید استفراغ بارداری باید در طول دوران بارداری محلول‌های ترکیبی و متعادل مواد مغذی از طریق تزریق داخل وریدی به بیمار رسانده شود. این روش را تغذیه کامل پیرا روده‌ای (TPN) می‌نامند.

مکمل‌غذایی

مکمل‌های غذایی شامل دستبندهای نقطه فشار، شبیه به دستبندهایی که برای تهوع ناشی از دریازدگی استفاده می‌شوند، ویتامین B6 و زنجبیل هستند. ممکن است پزشک ویتامین B6 “پیریدوکسین” که برای کاهش حالت تهوع مفید است را برای بیمار تجویز کند. اگر به دلیل استفراغ بیش از حد، مواد غذایی جذب بدن بیمار نمی‌شوند، استفاده از مکمل‌های آهن، اسید فولیک و دیگر ویتامین‌ها نیز ضروری است.

درمان خانگی


  •  افزایش تعداد وعده‌های غذایی و کاهش حجم غذای هر وعده: تهوع و استفراغ با خوردن غذاهای خشک (مانند بیسکوییت)،افزایش تعداد وعده‌های غذایی و کاهش حجم غذای هر وعده، و حمایت عاطفی درمان می‌شوند.
  •  چند قاشق چایخوری سبوس گندم را در شیر گرم حل کرده و هر یک ساعت کمی از آن بنوشید تا حالت تهوع به تدریج برطرف شود.
  •  یک قاشق سوپ خوری سرکه سیب را با یک قاشق سوپ خوری عسل در آب سرد مخلوط کرده و قبل از خواب بنوشید.
  •  تکه‌ای ریشه پوست کنده زنجبیل را بمکید.
  •  چای برگ تمشک قرمز بنوشید.
  •  چای نعناع یا نعناع بیابانی بنوشید.
  •  چای بادرنجبویه بنوشید.
  •  چای زنجبیل بنوشید. برای تهیه چای زنجبیل، کمی ریشه زنجبیل را در آب جوشانده و سپس آن را از صافی رد کنید. در آخر کمی عسل به چای اضافه کنید تا طعم خوبی پیدا کند.
  •  دستبندهایی که برای بیماری سفر (یک عارضه در حین مسافرت که سیستم تعادلی گوش داخلی دچار تغییر شده و فرد دچار سرگیجه، تهوع و استفراغ می‌شود) استفاده می‌شود را روی نقاط فشار مربوط به کنترل تهوع ببندید.
  •  سه قطره روغن اسطوخودوس و یک قطره روغن نعناع بیابانی را در یک اسپری یا دستگاه بخور بریزید تا هوا را خوشبو کند.
  •  یک کمپرس خنک معطر به اسطوخودوس روی پیشانی و یک کمپرس گرم معطر به اسطوخودوس روی قفسه سینه بگذارید.

زگیل تناسلی: علائم و درمان (لیزر، سوزاندن، فریز یا کرایو)


زگیل تناسلی یکی از شایع‌ترین انواع عفونت‌هایی است که از طریق روابط جنسی منتقل می‌شود. تقریباً تمامی افرادی که از نظر جنسی فعال هستند حداقل به یکی از انواع عفونت‌های ناشی از ویروس پاپیلومای انسانی (اچ پی وی) مبتلا می‌شوند. این ویروس باعث ابتلا به زگیل‌های تناسلی در این افراد می‌شود. زنان بیش از مردان در معرض ابتلا به زگیل‌های تناسلی هستند. همان گونه که از نام آن مشخص است، زگیل تناسلی بر بافت‌های مرطوب ناحیه تناسلی فرد تأثیر می‌گذارد. زگیل‌های تناسلی برآمدگی‌های کوچک به رنگ گوشت و شبیه به گل‌کلم هستند. در بسیاری از موارد، زگیل‌ها بسیار کوچک بوده و به سختی می‌توان آنها را دید. برخی از گونه‌های اچ پی وی تناسلی باعث ایجاد زگیل تناسلی شده و برخی از انواع آن نیز ممکن است باعث ابتلا به سرطان می‌شوند. واکسن می‌تواند از ابتلا به برخی انواع اچ پی وی تناسلی پیشگیری کند.

متخصص زنان و زایمان در مورد اهمیت پاپ اسمیر برای بررسی سرطان رحم به زنان  آگاهی می‌دهد،  پیش‌آگهی و اطلاع داشتن از تغییرات گردنه رحم می‌تواند تحت درمان قرار گیرد و احتمال ابتلا به سرطان رحم را کاهش دهد. زنانی که وجود تغییرات متوسط تا شدید در گردنه رحم آنها محرز شده است باید تحت درمان قرار گیرند تا مطمئن شوند که این سلول‌ها سرطانی نمی‌شوند. در این موارد، درمان معمولاً شامل برداشتن یا تخریب بافت به روش جراحی و به روش کرایوتراپی یا لیزر درمانی می‌شود. درمان زگیل‌های تناسلی ناشی از عفونت‌های اچ پی ی، درمان طبیعی یا خانگی ندارند. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

علل


ویروس پاپیلومای انسانی (اچ پی ی) باعث ابتلا به می‌شود. بیش از ۴۰ گونه از اچ پی وی تا کنون شناخته شده است که بر ناحیه تناسلی اثر می‌گذارند. اچ پی وی تناسلی از طریق تماس جنسی گسترش می‌یابد. در بیشتر موارد، سیستم ایمنی بدن اچ پی وی تناسلی را از بین می‌برد و علائم ناشی از وجود آن هرگز بروز نمی‌کند.

عواملی که احتمال ابتلا به زگیل تناسلی را افزایش می‌دهند


تقریباً همه افراد که از نظر جنسی فعال هستند حداقل به یکی از انواع اچ پی وی در طول عمر خود دچار می‌شوند. عواملی که احتمال ابتلا به این نوع عفونت‌ها را افزایش می‌دهند عبارتند از:

  •  انتقال عفونت از طریق روابط جنسی
  •  داشتن روابط متعدد جنسی در سنین جوانی

علائم زگیل تناسلی


زگیل تناسلی در زنان ممکن است روی فرج، دیواره واژن، نواحی بین قسمت خارجی ناحیه تناسلی و مقعد، کانال مقعد و گردنه رحم ایجاد شود. در مردان، ممکن است روی آلت تناسلی، اسکروتوم یا مقعد زگیل ایجاد شود. زگیل‌های تناسلی ممکن است در دهان یا گلو نیز ایجاد شوند. نشانه‌ها و علائم زگیل تناسلی عبارتند از:

  •  برآمدگی‌های گوشتی رنگ یا خاکستری رنگ کوچک در ناحیه تناسلی
  •  ایجاد چندین زگیل در کنار هم که شکلی شبیه گل‌کلم ایجاد می‌کند.
  •  خارش یا احساس ناراحتی در ناحیه تناسلی بیمار
  •  خونریزی در هنگام مقاربت

زگیل‌های تناسلی ممکن است کوچک و مسطح باشند و نتوان آنها را با چشم غیرمسلح دید. در برخی موارد نیز ممکن است چندین زگیل کنار هم ایجاد شده و تبدیل به یک خوشه بزرگ شوند.

عوارض


عوارض زگیل‌های تناسلی عبارتند از:

سرطان

سرطان رحم با عفونت‌های ناشی از اچ پی وی تناسلی ارتباط شدیدی دارد. برخی انواع اچ پی وی همچنین ممکن است باعث ابتلا به سرطان فرج، سرطان مقعد، سرطان پنیس و سرطان دهان و گلو شوند. عفونت پاپیلومای انسانی همیشه منجر به سرطان نمی‌شود.

بیماری‌های دوران بارداری

زگیل‌های تناسلی در زنان ممکن است باعث بروز برخی بیماری‌ها در دوران بارداری شوند. زگیل‌ تناسلی زنان ممکن است بزرگ شده و برای رحم مشکل ایجاد کنند. زگیل‌های روی دیواره واژن توانایی بافت واژینال را برای باز شدن در هنگام تولد نوزاد کاهش می‌دهند. زگیل‌های بزرگ روی فرج یا در واژن ممکن است باعث ایجاد خونریزی در زمان وضع حمل شوند. به ندرت، ممکن است نوزاد متولد شده از مادر مبتلا به زگیل تناسلی در گلو و دهان خود دچار زگیل باشد. ممکن است برای اطمینان از مسدود نبودن مسیر عبور هوا در نوزاد نیاز به انجام عمل‌های جراحی باشد.

تشخیص


از آنجا که غالباً تشخیص زگیل‌های تناسلی مشکل است، پزشک از محلول اسید استیک ضعیف برای مشخص شدن زگیل‌های ناحیه تناسلی استفاده می‌کند. سپس وی آنها را از طریق ذره‌بین‌های مخصوصی به نام کولپوسکوپ مورد بررسی قرار می‌دهد.

آزمایش‌های پاپ

برای زنان، آزمایش لگن و آزمایش پاپ باید به طور مرتب انجام شود زیرا به کمک این آزمایش‌ها می‌توان تغییرات واژینال و گردنه رحم را که باعث ابتلا به زگیل‌های تناسلی می‌شوند یا علائم اولیه ابتلا به سرطان رحم که یکی از عوارض ابتلا به عفونت‌های اچ پی وی تناسلی است را شناسایی کرد. در هنگام انجام آزمایش پاپ، پزشک از دستگاهی به نام اسپکولوم برای باز نگه‌داشتن واژن استفاده می‌کند. وی سپس از یک ابزاردستی بلند برای جمع‌آوری نمونه کوچکی از سلول‌های گردنه رحم بیمار – مسیر بین واژن و رحم بیمار – استفاده می‌کند. سلول‌ها به وسیله میکروسکوپ برای تشخیص ناهنجاری‌های موجود مورد معاینه قرار می‌گیرند.

آزمایش اچ پی وی

فقط برخی انواع اچ پی وی باعث ابتلا به سرطان رحم می‌شوند. نمونه سلول‌های رحم که از طریق آزمایش پاپ برداشته شده‌اند برای احتمال ابتلا به سرطان ناشی از ابتلا به این گونه عفونت‌های اچ پی وی مورد بررسی قرار می‌گیرند. این آزمایش معمولاً برای زنان بالای ۳۰ سال انجام می‌شود و برای زنان جوان‌تر مفید نیست زیرا سیستم ایمنی بدن آنها معمولاً حتی بدون نیاز به درمان گونه‌هایی از این ویروس که باعث ابتلا به سرطان می‌شوند را از بین می‌برد.

اقدامات درمانی


اگر زگیل‌ آلت تناسلی بیمار باعث ناراحتی وی نمی‌شود شاید نیازی به درمان نداشته باشد اما علائمی مانند خارش، سوزش و درد یا زگیل‌های قابل‌ مشاهده که باعث فشار روانی می‌شوند را می‌توان به وسیله دارو یا انجام عمل‌های جراحی برداشت. به هر حال، این احتمال وجود دارد که این ضایعات دوباره پس از درمان عود کنند. برای خود ویروس درمانی وجود ندارد. زگیل‌های تناسلی را می‌توان با استفاده از محصولات پوستی که به طور مستقیم روی آنها مالیده می‌شوند درمان نمود که برخی از آنها عبارتند از:

کرم و محلول برای درمان زگیل تناسلی

  •  کرم ایموکیمود (آلدارا، زیکلارا): این کرم سیستم ایمنی بدن را برای مقابله با زگیل‌ آلت تناسلی تقویت می‌کند. زمانی که این کرم روی پوست مالیده شده است از تماس جنسی باید پرهیز شود. این کرم کاندوم و دیافراگم را ضعیف کرده و باعث سوزش پوست بیمار می‌شود. یکی از عوارض جانبی استفاده از این کرم، قرمز شدن رنگ پوست است. از عوارض جانبی دیگر این کرم می‌توان به جوش‌ها و دانه‌های پوستی، بدن درد، سرفه، راش و احساس خستگی اشاره کرد.
  •  پودوفیلین و پودوفیلوکس (کوندیلوکس): پودوفیلین یک رزین گیاهی است که بافت زگیل‌های تناسلی را از بین می‌برد. پزشک باید این محلول را در ناحیه مورد نظر برای بیمار استعمال کند. پودوفیلوکس حاوی ترکیبات فعال مشابه است اما بیمار می‌تواند آن را خودش در منزل استعمال کند. ممکن است پزشک ترجیح دهد که اولین مرتبه خودش پودوفیلوکس را برای بیمار بمالد و مراحل احتیاطی را برای پیشگیری از سوزش پوست اطراف به او توصیه نماید. هرگز نباید پودوفیلوکس را به صورت داخلی مورد استفاده قرار داد. به علاوه استفاده از این کرم در دوران بارداری توصیه نمی‌شود. عوارض جانبی استفاده از این کرم عبارتند از سوزش خفیف پوست و درد.
  •  اسیدتری کلوراستیک (تی سی آ): این ماده شیمیایی، زگیل‌های تناسلی را می‌سوزاند و می‌توان آن را برای زگیل‌های داخلی نیز مصرف کرد. از عوارض جانبی استفاده از این دارو می‌توان به سوزش خفیف پوست و درد اشاره کرد.
  •  سینکاتسین (ورِژن): این کرم برای درمان زگیل‌ تناسلی خارجی و زگیل‌های اطراف کانال مقعد مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی عوارض جانبی استفاده از این کرم عبارتند از سوزش خفیف، قرمز شدن پوست، خارش و درد.

زگیل‌های تناسلی را نمی‌توان با استفاده از داروهای برطرف‌کننده زگیل که بدون نسخه پزشک به فروش می‌رسند درمان نمود. این داروها برای استفاده در بافت‌های مرطوب ناحیه تناسلی مناسب نیستند. استفاده از داروهای بدون نیاز به نسخه پزشک به این منظور باعث افزایش درد و سوزش می‌شوند.

منجمد کردن با محلول نیتروژن (کرایوتراپی)

منجمد کردن یا فریز کردن باعث می‌شود که اطراف زگیل‌ها یک تاول یا برآمدگی ایجاد شود. در زمانی که پوست در حال بهبودی است، ضایعات پوسته‌ پوسته شده و از بین می‌روند و پوست جدید در آن ناحیه شروع به رشد می‌کند. درمان به روش کرایوتراپی باید تجدید شود. مهم‌ترین عارضه جانبی کرایوتراپی درد و تورم است.

الکترو کوتر

در این روش از جریان الکتریکی برای سوزاندن زگیل استفاده می‌شود. بیمار ممکن است در هنگام انجام این فرایند احساس درد و تورم داشته باشد.

برداشتن زگیل به روش جراحی

پزشک ممکن است از ابزار مخصوصی برای برداشتن زگیل‌ تناسلی در زنان استفاده کند. این عمل تحت بیهوشی عمومی یا بیهوشی موضعی انجام شده و پس از انجام ممکن است بیمار با احساس کمی درد روبرو شود.

لیزر درمانی

در این روش از پرتو نور شدید استفاده می‌شود که گران بوده و معمولاً برای برداشتن زگیل‌های شدید و مقاوم به درمان به کار برده می‌شود. عوارض جانبی لیزر درمانی شامل به جا ماندن اسکار و درد می‌شود.

واکسیناسیون


واکسن گاردازیل از بدن در برابر گونه‌های مختلف اچ پی وی که باعث ابتلا به سرطان می‌شوند محافظت کرده و از ایجاد زگیل‌های تناسلی پیشگیری می‌کند. پزشکان زدن این واکسن را برای محافظت از بدن در برابر اچ پی وی برای دختران و پسران در سنین ۱۱ و ۱۲ سالگی توصیه می‌کنند. اگر واکسن مذکور در این سنین زده نشود، دختران باید آن را در سن ۲۶ سالگی و پسران در سن ۲۱ سالگی بزنند. به هر حال، ممکن است پسران در سن ۲۶ سالگی نیز این واکسن را بزنند. این واکسن‌ها به خصوص اگر در سنین کودکی و قبل از انجام فعالیت‌های جنسی زده شوند بسیار مؤثرتر هستند. تحقیقات نشان می‌دهد احتمال ابتلا به زگیل‌های تناسلی در افراد زیر ۲۱ سال و افرادی که سن آنها بین ۲۱ تا ۳۰ سال است و واکسن اچ پی وی را زده‌اند تا ۵۰ درصد کاهش می‌یابد. عوارض جانبی واکسن معمولاً خفیف بوده و شامل درد در ناحیه تزریق (بالای بازو)، سر درد، تب خفیف و ابتلا به علائم مشابه آنفولانزا می‌باشد. در برخی موارد به خصوص در بزرگسالان ممکن است سرگیجه و غش نیز پس از تزریق رخ دهد.

علت و درمان بیماری آندومتریوز(ضخیم شدن دهانه رحم)

اندومتریوم بافتی است که داخل رحم را می‌پوشاند. آندومتریوز وضعیتی است که بافت اندومتریال خارج از رحم یافت می‌شود که در ناحیه لگن به دام افتاده و پایین شکم گیر کرده و به ندرت در مناطق دیگر بدن دیده می‌شود. اندومتریوز می‌تواند باعث ایجاد پریود دردناک، درد مداوم در ناحیه لگن، ناباروری و علائم دیگر شود. علائم می‌تواند از خفیف تا شدید درجه‌بندی شوند. هدف اصلی درمان، بهبود علائم مانند درد و پریودهای شدید و بهبود باروری در صورت تحت تاثیر قرار گرفتن است. گزینه‌های درمان عبارتند از: مسکن، درمان‌های هورمونی و جراحی. بارداری ممکن است از طریق لقاح مصنوعی (IVF) توصیه شود.

هیچ درمان شناخته شده‌ای برای آندومتریوز وجود ندارد. اما، درمان‌هایی وجود دارند که می‌تواند علائم شما را کاهش دهند و کیفیت زندگی شما را بهبود بخشند. اگر علائم‌تان خفیف است و باروری مسئله‌ای برایتان نیست، ممکن است هیچ گونه درمانی نخواهید. در مورد بعضی از موارد، اندومتریوز رفع می‌شود و علائم بدون هیچ گونه درمانی از بین می‌روند. اگر علائم از بین نروند و وضعیت بدتر شود، هر زمانی می‌توانید نظرتان را عوض کنید و درمان را برگزینید. با متخصص زنان و زایمان در مورد علائم و چگونگی تاثیر آن بر زندگی روزمره‌تان صحبت کنید و در مورد اینکه آیا الان می‌خواهید بچه‌دار شوید یا در آینده نیز با پزشک صحبت کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان آندومتریوز یا ضخیم شدن دهانه رحم با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

دلایل


علت دقیق اندومتریوز هنوز کاملا مشخص نشده است. توضیحات ممکن عبارتند از:

  • مشکلات روند قاعدگی: خونریزی قاعدگی به جای خارج شدن از بدن به طور معمول به لوله‌های فالوپ و لگن وارد می‌شود.
  • رشد سلولی جنینی: برخی اوقات، سلولهای جنینی پوشش دهنده‌ی شکم و لگن داخل بافت اندومتریال درون حفره‌ها گسترش می‌یابند.
  • رشد جنینی: داده‌ها نشان می‌دهند که اندومتریوز می‌تواند در یک جنین در حال رشد وجود داشته باشد، اما به نظر می‌رسد سطوح استروژن بلوغ موجب علائم می‌شود.
  • زخم جراحی: سلول‌های اندومتریال می‌تواند طی یک روش عمل مانند هیسترکتومی  یا سزارین حرکت کند.
  • حمل سلول اندومتریال: سیستم لنفاوی، سلول اندومتریال را به قسمت‌های مختلف بدن منتقل می‌کند.
  • ژنتیک: ممکن است جزء ارثی باشد. زنی که یکی از اعضای نزدیک خانواده‌اش مبتلا به آندومتریوز است بیشتر احتمال دارد مبتلا به اندومتریوز شود.
  • هورمون: اندومتریوز توسط هورمون استروژن تحریک می‌شود.
  • سیستم ایمنی: مشکلات سیستم ایمنی می‌تواند از تخریب بافت اندومتر خارج رحمی جلوگیری کند.

سایر عوامل خطر عبارتند از:

  • سن: شایع‌ترین آن در زنان ۳۰ تا ۴۰ ساله است.
  • نازایی: هرگز باردار نمی‌شوند.
  • سابقه پزشکی: داشتن عفونت لگن و ناهنجاری‌های رحمی
  • سابقه‌ی قاعدگی: خونریزی رحم بیش از ۷ روز طول می‌کشد، یا دوره‌های قاعدگی کمتر از ۲۷ روز است.
  • مصرف کافئین و ورزش نکردن: که می‌تواند سطوح استروژن را افزایش دهد.

برخی از مشکلات و عارضه‌های سلامتی به اندومتریوز مرتبط است. که شامل آلرژی، آسم، و برخی حساسیت‌های شیمیایی، برخی از بیماری‌های خودایمنی، سندرم خستگی مزمن، و سرطان تخمدان و سینه است. محققان ارتباطی بین اندومتریوز و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص، از جمله فتالات یافته‌اند.

علائم


سایر عارضه‌های پزشکی از جمله بیماری التهابی لگن (PID)، کیست تخمدان و سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) می‌توانند نشانه‌های اندومتریوز را تقلید کنند.

علائم اندومتریوز عبارتند از:

  • گرفتگی شدید قاعدگی، که با داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی تسکین داده نمی‌شود.
  • درد لگن و پایین کمر طولانی مدت.
  • طولانی شدن پریود بیشتر از ۷ روز.
  • خونریزی شدید قاعدگی که در آن نوار بهداشتی یا تامپون نیاز به تعویض هر ۱ تا ۲ ساعت یکبار دارد.
  • مشکلات روده‌ای و ادراری شامل درد، اسهال، یبوست و نفخ.
  • ادرار یا مدفوع خونی.
  • تهوع و استفراغ.
  • خستگی.
  • درد هنگام نزدیکی.
  • لکه‌بینی یا خونریزی بین دوره‌های پریود.

درد رایج‌ترین نشانه‌ی آندومتریوز است، اما شدت درد همیشه با میزان بیماری ارتباط ندارد. درد بعد از یائسگی معمولا هنگامی که بدن تولید استروژن را متوقف می‌کند، از بین می‌رود. با این حال، اگر هورمون درمانی در طول یائسگی استفاده شود، علائم ممکن است ادامه یابند. هنگام بارداری ممکن است علائم به طور موقتی تسکین یابند.

عوارض


عوارض عبارتند از:

  • ناباروری، که می‌تواند نیمی از افرادی را که دارای عوارض هستند تحت تاثیر قرار دهد.
  • افزایش خطر ابتلا به سرطان تخمدان و سرطان غده مرتبط با آندومتریوز.
  • کیست‌های تخمدان
  • التهاب
  • بافت اسکار و توسعه چسبندگی
  • مشکلات و عوارض روده و مثانه

برای جلوگیری از عوارض بعدی، برای صحبت در مورد علائم مراجعه به پزشک مهم است.

تشخیص


تشخیص می‌تواند چالش برانگیز باشد زیرا هیچ تست واحدی برای ارزیابی وجود ندارد. تنها راه درست برای تایید این وضعیت، انجام لاپاراسکوپی جراحی است.

چندین سال طول می‌کشد تا تشخیص داده شود.

دیگر استراتژی‌های تشخیصی ممکن شامل آزمایش لگن، تصویربرداری رادیولوژیک با اولتراسوند یا تصویربرداری با تشدید مغناطیس (MRI) و استفاده از داروهای خاصی از قبیل قرص ضد بارداری یا آگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین‌ (GnRH) است.

تشخیص می‌تواند به شرح زیر طبقه بندی شود:

  • مرحله ۱: ضایعات حداقل و مجزا هستند.
  • مرحله ۲: ضایعات خفیف است. ممکن است چندتا ضایعات وجود داشته باشد و چسبندگی نیز ممکن وجود داشته باشد.
  • مرحله ۳: ضایعات متوسط، عمیق یا سطحی با چسبندگی شفاف است.
  • مرحله ۴: چندین ضایعات ایجاد شده و شدید است هم سطحی و هم عمیق، با چسبندگی برجسته است.

درمان


گزینه‌های درمان عبارتند از:

داروهای ضد درد

یا داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی بدون نسخه مانند ایبوپروفین (ادویل، موترین IB، و دیگر داروها) یا داروهای تجویزی برای درمان خونریزی‌های رحم دردناک مورد استفاده قرار می‌گیرند.

هورمون درمانی

درمان ممکن است با درمان‌های هورمونی مانند قرص ضد بارداری هورمونی، آگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین (Gn-RH) و آنتاگونیست‌ها، مدروکسی ‌پروژسترون (دپو پرورا) یا دانازول همراه باشد. قرار دادن یک دستگاه داخل رحمی (IUD) نیز ممکن است توصیه شود. درمان‌های هورمونی دارای عوارض مختلفی هستند و متأسفانه هرگونه مسکن یا ضد درد که ممکن است در دسترس باشد، در بسیاری از موارد فقط موقتی هستند.

لاپاراسکوپی

جراحی امکان‌پذیر است، اما تنها زمانی که درمان‌های دیگر موثر واقع نشوند، جراحی در نظر گرفته می‌شود. به طور معمول، یک دستگاه تلسکوپ مانند نازک (یک لاپاراسکوپ) از طریق یک برش کوچک در شکم (شکم) وارد می‌شود. سپس جراح از لاپاروسکوپ برای دیدن داخل شکم و هدایت حرارتی یا لیزر یا پرتو گاز مخصوص هلیم استفاده می‌کند تا تکه‌های اندومتریوز را از بین ببرد. کیست‌ها نیز می‌توانند از طریق این نوع جراحی لاپاروسکوپی حذف شوند (عمل جراحی سوراخ کلید).

لاپاراتومی

گاهی اوقات عملیات سنتی‌تر با برش بزرگتر به شکم انجام می‌شود تا پینه‌ها یا کیست‌های بزرگتر را حذف کنند. عمل ممکن است علائم را کاهش دهد و احتمال بارداری را افزایش دهد، در صورتی که ناباروری یک مشکل باشد.

زهدان‌برداری

اگر خانواده‌ی بیمار تکمیل شده است و درمان‌های دیگر به خوبی کار نمی‌کند، حذف رحم (رحم)، هیسترکتومی، و حذف تخمدان‌ها ممکن است یک گزینه باشد. این روش احتمال بالایی در موفقیت درمان علائم دارد.

درمان خانگی


درمان‌های تکمیلی و جایگزین ممکن است شامل طب سوزنی، کایروپراکتیک و داروهای گیاهی باشد، اما شواهد کمی برای نشان دادن این که آنها موثر هستند وجود دارد.

  • اجتناب از مصرف کافئین ممکن است به کاهش درد کمک کند زیرا کافئین می‌تواند علائم را بدتر کند.
  • ورزش، مانند راه رفتن، می‌تواند درد را کاهش دهد و پیشرفت بیماری را با کاهش سطوح استروژن آرام کند.
  • به علت عوارض دراز مدت اندومتریوز، مهم است که علائم را کنترل کنید. درد غیرقابل تحمل یا خونریزی غیر منتظره باید به پزشک گزارش شود.
  • اگر چه در حال حاضر درمان برای اندومتریوز وجود ندارد، اکثر زنان قادر به از بین بردن درد علائم هستند و هنوز هم قادر به داشتن فرزند می‌باشند.

بی‌اختیاری ادرار در زنان:علت و درمان

بی‌ اختیاری ادرار یکی از مشکلات بسیار شایع در بین زنان است که می‌تواند برای آن‌ها بسیار خجالت‌آور باشد. شدت بی‌ اختیاری ادرار می‌تواند در حد ریزش مختصر ادرار در هنگام عطسه و سرفه باشد و یا اینکه شخص به طور ناگهانی احساس اضطرار برای رفتن به دستشویی داشته باشد تا حدی که نتواند خود را به دستشویی برساند و ادرار او بریزد.

این مشکل با بالاتر رفتن سن افراد بیشتر شایع می‌شود و در واقع بی‌ اختیاری ادرار یکی از مراحل غیرقابل اجتناب پیری است. اگر بی‌اختیاری ادرار، زندگی روزمره شما را دچار اختلال کرده است، بدون تعلل به پزشک مراجعه کنید. برای اغلب افراد، ایجاد تغییراتی ساده در روند زندگی یا انجام درمان‌های پزشکی می‌تواند ناراحتی فرد را برطرف کرده و  بی‌ اختیار ادرار را متوقف کند.

روش درمان بی‌اختیاری ادرار به نوع بی‌ اختیاری، شدت آن و علت اصلی بروز آن بستگی دارد. ممکن است برای درمان به ترکیبی از چند روش درمانی نیاز باشد. اگر یک بیماری زمینه‌ای موجب بروز این علائم شده باشد، لازم است که پزشک در ابتدا آن بیماری را درمان کند. متخصص زنان و زایمان با در نظر گرفتن تمامی این موارد و شرایط خاص شما، در ابتدا کم تهاجمی‌ترین درمان ممکن را پیشنهاد می‌دهد و تنها در صورتی که این روش درمانی مؤثر نباشد، در ادامه به روش‌های درمانی دیگر می‌پردازد. بی‌اختیاری ادرار یک بیماری نیست بلکه یکی از علائم بیماری است. این مشکل می‌تواند بر اثر بسیاری موارد از جمله عادات زندگی، بیماری‌های زمینه‌ای و اختلالات فیزیکی ایجاد شود. با انجام معاینات و ارزیابی‌های دقیق توسط پزشک می‌توان به علت اصلی بروز بی‌اختیاری ادرار پی برد.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان بی‌ اختیاری ادرار با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

علل بی اختیاری ادرار در زنان


خوردن برخی نوشیدنی‌ها و غذاهای خاص می‌تواند موجب تحریک مثانه و بیشتر شدن حجم ادرار شود. مواد و نوشیدنی‌هایی که موجب بی‌ اختیاری ادرار به صورت موقتی می‌شوند عبارتند از نوشیدنی‌های حاوی کافئین، آب یا نوشابه‌های گازدار، شیرین‌کننده‌های مصنوعی، شکلات، فلفل قرمز، غذاهای دارای ادویه، شکر و اسید بالا خصوصاً مرکبات. داروهای قلبی و فشار خون، داروهای آرام‌بخش و شل کننده عضلات و خوردن مقادیر زیاد ویتامین C نیز در بروز بی‌اختیاری ادرار مؤثر هستند.

همچنین ممکن است بی‌ اختیاری ادرار ناشی از یک مشکل یا بیماری زمینه‌ای باشد که به سادگی درمان می‌شود، مانند:

عفونت مجرای ادرار

 عفونت مجرای ادرار موجب تحریک مثانه می‌شود و بنابراین بیمار به طور ناگهانی احساس اضطرار شدید برای دستشویی رفتن می‌کند و گاها نیز دچار بی‌اختیاری می‌شود و ادرار او ریزش می‌کند.

یبوست

رکتوم (قسمت انتهایی روده) در نزدیکی مثانه قرار دارد و این دو قسمت دارای شاخه‌های عصبی مشترکی هستند. وجود مدفوع سفت و فشرده در مقعد موجب تحریک شدن و فعالیت زیاد این عصب‌ها می‌شود و در نتیجه مثانه نیز تحریک شده و تکرر ادرار ایجاد می‌شود.

بارداری

تغییرات هورمونی مربوط به دوران بارداری و همچنین افزایش وزن جنین می‌تواند موجب بی‌ اختیاری ادرار از نوع فشاری شود.

زایمان

زایمان طبیعی می‌تواند موجب تضعیف عضلاتی شود که در کنترل ادرار نقش دارند. همچنین ممکن است در حین زایمان به عصب‌ها و بافت‌های همبند مثانه آسیب وارد شود و در نتیجه عضلات و بافت‌های کف لگن دچار افتادگی شوند. با افتادگی مثانه، رحم، رکتوم یا روده‌ی کوچک، این اعضا از موقعیت طبیعی خود پایین‌تر می‌آیند و به واژن فشار وارد می‌کند. این فشار می‌تواند موجب بی‌ اختیاری ادرار شود.

تغییرات ناشی از بالا رفتن سن

با بالا رفتن سن ممکن است عضلات بزرگ شوند و ظرفیت مثانه برای تجمع ادرار را کم کنند. همچنین انقباضات غیرارادی مثانه با بالارفتن سن نیز بیشتر می‌شود.

یائسگی

بعد از یائسگی بدن زنان استروژن کمتری تولید می‌کند. این هورمون در سلامت جداره داخلی مثانه و واژن نقش مهمی دارد. تحلیل رفتن این بافت‌ها می‌تواند موجب شدت گرفتن بی‌ اختیاری ادرار شود.

هیسترکتومی

در زنان، رحم و مثانه با بسیاری از عضلات مشترک پشتیبانی می‌شوند. هر جراحی که بر روی اعضای تولید مثل زنانه انجام می‌شود ، مانند جراحی برداشتن رحم بر روی عضلات کف لگن نیز تأثیر دارد که این امر می‌تواند موجب بی‌ اختیاری ادرار شود.

انسداد

وجود یک توده یا تومور در هر نقطه‌ای از مجرای ادراری بیمار می‌تواند جریان عادی ادرار را مسدود کند و در نتیجه مثانه سرریز شده و در نهایت، بی‌اختیاری ادرار ایجاد شود. گاهی اوقات سنگ‌های مثانه نیز وارد مجرای ادرار شده و آن را مسدود می‌کنند.

اختلالات عصبی

بیماری ام اس، پارکینسون، سکته مغزی، تومور مغزی یا آسیب‌های نخاعی می‌توانند در سیگنال‌های عصبی که موجب کنترل مثانه می‌شوند، اختلال ایجاد کنند.

انواع


بسیاری از افراد در موارد خیلی خاص یا موقعیت‌های به خصوصی ممکن است ریزش غیرارادی ادرار را تجربه کرده باشند. اما عده‌ای دیگر به صورت مکرر این اتفاق را تجربه می‌کنند و به دفعات بیشتری ادرار آن‌ها ریزش می‌کند. انواع بی‌اختیاری ادرار عبارتند از:

بی‌اختیاری استرسی (فشاری)

زمانی که بیمار بر روی مثانه‌ی  خود فشار می‌آورد مانند زمان سرفه کردن، عطسه کردن، خندیدن، ورزش کردن یا بلند کردن اجسام سنگین، ادرار او به طور غیرارادی ریزش می‌کند.

بی‌اختیاری اضطراری

بیمار به صورت ناگهانی احساس اضطرار شدید برای ادرار کردن می‌کند و به دنبال آن به صورت غیرارادی ادرار او ریزش می‌کند. ممکن است شخص به دفعات مکرر و بیش ‌از حد معمول نیاز به ادرار کردن پیدا کند. بی‌اختیاری اضطراری ممکن است بر اثر یک مشکل کوچک مانند عفونت مجرا و یا مشکلات جدی‌تر مانند اختلالات عصبی یا دیابت ایجاد شود.

بی‌اختیاری ناشی از سرریز شدن مثانه

بیمار به صورت مکرر احساس داشتن ادرار می‌کند که این موضوع به این خاطر است که هنگامی که به دستشویی می‌رود مثانه او به طور کامل خالی نمی‌شود.

بی‌اختیاری عملکردی مثانه

وجود یک مشکل فیزیکی یا ذهنی باعث می‌شود که بیمار به موقع به دستشویی نرود و ادرار نکند. برای مثال در صورتی که بیمار آرتروز شدید داشته باشد، ممکن است نتواند سریعاً دکمه‌های شلوار خود را باز کند.

عوارض


عوارض ناشی از بی‌ اختیاری ادرار عبارتند از:

  • بروز ضایعات پوستی، عفونت پوست و زخم شدن آن بر اثر مرطوب بودن مداوم پوست
  • بی‌ اختیاری ادرار خطر بروز مکرر عفونت مجرای ادرار  را افزایش می‌دهد.
  • بی‌اختیاری ادرار می‌تواند بر اعتماد به‌نفس فرد و روابط اجتماعی، کاری و شخصی او تأثیر منفی بگذارد.

تشخیص


بسیار مهم است که نوع بی‌ اختیاری ادرار بیمار تشخیص داده شود و معمولاً نیز با توجه به علائمی که بیمار دارد می‌توان نوع بی‌اختیاری ادرار را تشخیص داد. این اطلاعات به انتخاب روش صحیح درمان کمک می‌کند.

برای تشخیص صحیح وضعیت شما، پزشک در ابتدا در مورد علائمی که دارید از شما سؤال می‌کند و سپس معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. ممکن است پزشک از شما بخواهد کار ساده‌ای مانند سرفه کردن را انجام دهد تا بهتر بتواند نوع بی‌اختیاری را تشخیص دهد.

بعد از معاینات اولیه ممکن است یکی از روش‌های تشخیصی زیر تجویز شود:

آنالیز ادرار

نمونه‌ی ادرار برای بررسی عفونت یا وجود خون در ادرار یا سایر موارد غیرعادی بررسی می‌شود.

ثبت دفعات ادرار روزانه

تا چندین روز، بیمار میزان مایعاتی که می‌خورد، تعداد دفعات و زمان‌هایی که به دستشویی می‌رود، میزان ادرار خود و احساس اضطرار برای دستشویی و تعداد دفعات نشت و ریزش ادرار را ثبت می‌کند و این اطلاعات را در اختیار پزشک قرار می‌دهد.

اندازه‌گیری ادرار باقی‌ مانده در مثانه پس از یک‌بار تخلیه مثانه

ممکن است از بیمار خواسته شود که در مخزن مخصوصی که میزان ادرار را اندازه‌گیری می‌کند، ادرار کند. سپس پزشک با استفاده از اولتراسوند (سونوگرافی) یا یک کاتتر (لوله‌ای باریک) میزان ادرار باقی‌مانده در مثانه را بررسی می‌کند. وجود مقدار زیادی ادرار باقی ‌مانده در مثانه می‌تواند نشان‌ دهنده‌ی انسداد مجرای ادرار یا وجود مشکلی در عصب‌ها یا ماهیچه‌های مثانه باشد.

در صورتی که نیاز به ارزیابی‌های بیشتری باشد، پزشک احتمالاً تست‌های تشخیصی پیشرفته‌تری مانند تست یورودینامیک (نوار عصب مثانه) و سونوگرافی لگن را تجویز می‌کند. این تست‌ها معمولاً در مواردی انجام می‌شوند که بیمار می‌خواهد عمل جراحی انجام دهد.

درمان بی اختیاری ادرار در زنان


تکنیک‌های تغییر رفتاری

پزشک ممکن است موارد زیر را به شما توصیه کند:

  • انجام تمریناتی برای تقویت عضلات مثانه
  • دو بار ادرار کردن در هر بار رفتن به دستشویی
  • داشتن برنامه منظم برای رفتن به دستشویی
  • کنترل رژیم غذایی و مایعات

تمرینات تقویت عضلات کف لگن

پزشک احتمالاً از بیمار می‌خواهد که برای تقویت عضلات کف لگن ورزش‌های مخصوصی را انجام دهد تا بهتر بتواند ادرار خود را کنترل کند.  این ورزش‌ها که با نام ورزش‌های کگل (Kegelنیز شناخته می‌شوند به خصوص برای بی‌اختیاری ادرار از نوع استرسی (فشاری) مفید هستند و می‌توانند در بهبود بی‌اختیاری اضطراری نیز مؤثر باشند.

برای انجام دادن ورزش‌های کگل به منظور تقویت عضلات لگن، در ابتدا فرض کنید در حالتی هستید که می‌خواهید ادرار خود را کنترل کنید و نگه دارید، سپس:

  • عضلات خود را منقبض کنید و ۵ ثانیه در این حالت نگه دارید و سپس ۵ ثانیه عضلات خود را شل کنید. (اگر انجام این کار برایتان سخت است در ابتدا ۲ ثانیه عضلات را بگیرید و ۳ ثانیه شل کنید و به تدریج این زمان را زیاد کنید)
  • این تمرین را انجام دهید و سعی کنید به تدریج زمان منقبض نگه داشتن عضلات را به ۱۰ ثانیه برسانید.
  • سعی کنید در هر روز این تمرین را حداقل در سه ست ده تایی انجام دهید.

دارودرمانی

داروهایی که اغلب برای درمان بی‌ اختیاری ادرار تجویز می‌شوند عبارتند از:

  • داروهای آنتی کولینرژیک: این داروها موجب آرام شدن عضلات منقبض مثانه می‌شوند که بیش ‌ازحد فعال هستند و برای درمان بی‌اختیاری ادرار از نوع اضطراری مفید هستند.
  • داروی میرابگرون: این دارو برای درمان بی‌اختیاری اضطراری به کار می‌رود و عضلات مثانه را شل کرده و ظرفیت نگه‌داری ادرار توسط مثانه را بیشتر می‌کند. این دارو همچنین می‌تواند میزان ادراری که بیمار در یک‌بار رفتن به دستشویی دفع می‌کند را افزایش دهد و بنابراین مثانه به طور کامل‌تری تخلیه شود.
  • استروژن موضعی: برای زنان، زدن پماد استروژن با دوز پایین که به صورت پماد واژینال، حلقه یا برچسب است ممکن است موجب جوان‌سازی و ایجاد انسجام بیشتر در بافت واژن و مجرای ادرار شود.

تحریک الکتریکی

الکترودهایی به صورت موقتی در مقعد و واژن قرار داده می‌شوند تا عضلات کف لگن را تحریک کرده و آن‌ها را تقویت کنند. تحریک الکتریکی ملایم می‌تواند برای درمان بی‌اختیاری اضطراری و فشاری مؤثر بشد اما لازم است که بیماران طی چند ماه، چندین جلسه‌ی درمانی را طی کنند.

دستگاه‌های پزشکی

وسایل و دستگاه‌هایی که برای کنترل بی‌ اختیاری ادرار در زنان به کار می‌روند عبارتند از:

قرار دادن وسیله مخصوص در مجرای ادرار

قبل از انجام دادن فعالیتی مانند تنیس که می‌تواند موجب بی‌اختیاری و ریزش ادرار شود، یک وسیله بسیار کوچک و یک‌بار مصرف مانند تامپون در داخل مجرای ادراری قرار داده می‌شود. این وسیله از خروج ادرار جلوگیری می‌کند و می‌توان قبل از این که بخواهید به دستشویی بروید و ادرار کنید، آن را بردارید.

پساری

پساری یک حلقه‌ی محکم است که بیمار در واژن خود قرار می‌دهد و در تمام طول روز این حلقه درون واژن باقی می‌ماند. این روش عموما برای بیمارانی استفاده می‌شود که دچار پرولاپس شده‌اند و این موضوع عامل بی‌ اختیاری ادرار شده است. پساری به بالا نگه داشتن مثانه که در نزدیکی واژن است کمک می‌کند.

مداخلات درمانی

مداخلات پزشکی برای درمان بی‌اختیاری ادرار عبارتند از:

تزریق ماده حجم دهنده

در این روش یک ماده‌ی حجم دهنده‌ی مصنوعی در بافتی که اطراف مجرای ادراری قرار دارد، تزریق می‌شود. این ماده‌ی حجم دهنده به بسته نگه داشتن مجرای ادرار کمک می‌کند و ریزش ادرار را کاهش می‌دهد. این روش به طور کلی نسبت به روش‌های تهاجمی‌تر مانند جراحی کمتر مؤثر است و لازم است که به صورت منظم تکرار شود.

تزریق بوتاکس نوع A

تزریق بوتاکس در عضله‌ی مثانه برای افرادی مناسب است که عضلات مثانه‌ی آن‌ها بیش ‌از حد فعال است. به طور کلی، تنها زمانی تزریق بوتاکس تجویز می‌شود که سایر روش‌های درمانی در ابتدا انجام شده و موفقیت‌آمیز نبوده باشند.

تحریک‌کننده‌های شاخه‌های عصبی

یک دستگاه مشابه دستگاه ضربان‌ساز قلبی در زیر پوست قرار داده می‌شود که پالس‌های الکتریکی بدون درد را به عصب‌هایی که در کنترل مثانه نقش دارند، می‌فرستد. این عصب‌ها، عصب‌های ساکرال نام دارند. تحریک عصب‌های ساکرال، می‌تواند در درمان اضطرار برای ادرار مؤثر باشند. این روش در صورتی استفاده می‌شود که سایر روش‌های درمانی مؤثر نباشند. این دستگاه احتمالاً در زیر پوست در باسن قرار داده می‌شود و به سیم‌هایی که پایین کمر یا بالای دستگاه تناسلی هستند وصل می‌شود و یا ممکن است دستگاه مخصوصی درون واژن بیمار قرار داده شود.

جراحی

اگر سایر درمان‌ها مؤثر نباشند، با روش‌های جراحی مختلفی می‌توان عامل بروز بی‌ اختیاری ادرار را برطرف کرد:

  • جراحی اسلینگ (بند بافتی): یک نوار از بافت بدن یا نوار مصنوعی یا یک تور برای پشتیبانی از مجرای ادرار و ناحیه‌ای که عضلات آن بزرگ شده و در اطراف دهانه مثانه قرار دارند، استفاده می‌شود. این اسلینگ کمک می‌کند که دهانه‌ی مثانه، خصوصاً زمانی که بیمار عطسه یا سرفه می‌کند، بسته باقی بماند. از این روش برای درمان بی‌اختیاری اضطراری استفاده می‌شود.
  • تعلیق گردن مثانه: این روش برای پشتیبانی بیشتر از مجرای ادرار و گردن مثانه استفاده می‌شود. گردن مثانه، ناحیه‌ای با عضلات بزرگ است که مثانه را به مجرای ادرار وصل می‌کند. این جراحی با ایجاد برش در شکم و به صورت جراحی باز انجام می‌شود و بنابراین نیازمند بیهوشی عمومی یا نخاعی است.
  • جراحی پرولاپس: در زنانی که بی‌ اختیاری ادرار آن‌ها ناشی از عوامل مختلفی است و دچار پرولاپس اندام‌های لگنی نیز هستند، جراحی درمان پرولاپس همزمان با جراحی اسلینگ انجام می‌شود.
  • پدهای جاذب و کاتتر (سوند): اگر هیچ یک از درمان‌های پزشکی نتواند بی‌اختیاری ادرار را به طور کامل درمان کند، بیماران می‌توانند از محصولاتی مانند پد جاذب، گن‌های محافظت‌کننده و سوند برای رفع ناراحتی خود و کنترل ریزش ادرار استفاده کنند.

سلام دنیا!

به وردپرس فارسی خوش آمدید.‌ این نخستین نوشته‌‌ی شماست. می‌توانید ویرایش یا پاکش کنید و پس از آن نوشتن را آغاز کنید!