گرگرفتگی و احساس گرمای زیاد در دوران بارداری: علامت طبیعی حاملگی

گرگرفتگی در بارداری

گرگرفتگی در طول سه ماهه‌ی دوم و سوم بارداری شایع بوده و معمولاً منجر به بی خوابی و دیگر اختلالات خواب می‌شود. گرگرفتگی های بارداری ممکن است سر، گردن و سینه را درگیر کنند. این مشکل ممکن است بین چند ثانیه تا چند دقیقه زمان ببرد. ممکن است در دقیقه‌ی اول احساس راحتی کنید ولی پس از آن عرق کرده و به دنبال نزدیک‌ترین پنکه یا کولر می‌گردید. برخی از خانم‌های باردار در نیمه‌ی شب دچار گرگرفتگی می‌شوند. برخی دیگر ممکن است در کل دوره‌ی بارداری خود دچار این مشکل باشند (از سه ماهه‌ی اول تا زمان تولد فرزند).

بارداری باعث می‌شود تا تغییرات هورمونی بدن شما تا حد زیادی افزایش یابند. علاوه بر تغییرات لحظه‌ای خلق و خو، تغییرات ذائقه‌ای و دیگر تغییرات ناراحت کننده ممکن است گرگرفتگی نیز شما را آزار دهد.درست است که گرگرفتگی در دوران حاملگی می‌تواند امری طبیعی و معمول باشد و به طور کامل قابل حذف از بارداری نیست ولی می‌توان با مراجعه به پزشک متخصص زنان و زایمان، از بی ارتباط بودن این گرمای عجیب با بیماری‌های احتمالی دیگر اطمینان یافت و همچنین روش‌هایی را برای تعدیل این حالت تجربه کرد. برای رزرو وقت مشاوره با پزشک متخصص زنان در کلینیک، می‌توانید با شماره تلفن های ما تماس حاصل فرمایید و پس از ملاقات با پزشک پاسخ تمام سؤالات خود درباره گرگرفتگی را دریافت نمایید.

انواع گرگرفتگی در بارداری


گرگرفتگی ممکن است به شکل‌های مختلفی در دوران بارداری برای مادران اتفاق بیافتد:

گرگرفتگی در طول مراحل اولیه‌ی بارداری

گرگرفتگی در طول مراحل اولیه‌ی بارداری

از اولین روز بارداری ممکن است شاهد تغییرات خفیف در دمای محیط اطراف باشید. بروز تب خفیف در خانم‌هایی که تازه باردار شده‌اند به همراه برخی از علائم دیگر نادر نیست. این به معنی انجام لقاح در طول چرخه‌ی ماهیانه می‌باشد.فردی که به تازگی باردار شده است ممکن است شاهد سرما و گرما به صورت تناوبی باشد. این امر به دلیل تغییرات هورمونی در ارگانیسمی است که به تازگی در بدن مادر ایجاد شده است. به زودی غدد تعرقی فعالیت خود را افزایش داده و این دو عامل – گرگرفتگی و تعرق بیشتر – به همراه یکدیگر دیده خواهند شد. البته این امر در همه‌ی مادران دیده نشده ولی شیوع آن بالاست. تقریباً یکی از هر پنج زن باردار دچار گرگرفتگی و تعرق شدید در طول دوران بارداری خود خواهد شد. بنا به برخی از اطلاعات، گرگرفتگی در ۴ مورد از هر ۵ مورد دیده می‌شوند.

گرگرفتگی در مراحل پایانی بارداری

در اکثر مواقع، گرگرفتگی در طول سه ماهه‌ی دوم و مخصوصاً در طول سه ماهه‌ی سوم بارداری (پس از هفته‌ی ۳۰ام) دیده می‌شود. بسیاری از مادران باردار این وضعیت را اینگونه توصیف می‌کنند: احساس گرما و خفگی ناگهانی، کمبود اکسیژن، افزایش ضربان قلب و دشواری در نفس کشیدن، قرمز شدن صورت و تعریق بیشتر. همچنین ممکن است به سردرد مبتلا شده و احساس سرگیجه داشته باشید و یا حالت تهوع داشته و احساس نگرانی کنید. این حالت ممکن است بین چند ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد. طولانی مدت شدن گرگرفتگی به ندرت اتفاق می افتد.

گرگرفتگی در هنگام شب در طول دوره‌ی بارداری

گرگرفتگی در هنگام شب در طول دوره‌ی بارداری

گرگرفتگی نه تنها ممکن است در هر دوره‌ای از بارداری اتفاق بیافتد بلکه در هر زمانی از شبانه روز نیز دیده می‌شود. در بسیاری از موارد، مادر باردار در نیمه‌ی شب به دلیل احساس گرما در کل بدن و یا در بالاتنه‌ی خود از خواب بیدار می‌شود. سپس فرد پنجره‌ها را باز کرده و صورت خود را با آب سرد می‌شوید. این کار می‌تواند به رفع گرما کمک کند ولی باید مراقب بود که باعث سرما خوردگی نشود. برخورد یک نسیم کوچک سرد به بدن عرق کرده‌ی شما می‌تواند باعث سرماخوردگی شود که قطعاً مطلوب شما نیست.

دلایل گرگرفتگی زنان در طول بارداری


گرگرفتگی به دلیل تغییرات هورمونی ایجاد شده در بدن زن اتفاق می افتد. همین اتفاق در دوره‌ی یائسگی نیز دیده می‌شود. عملکرد تخمدان‌ها در طول دوران بارداری متوقف می‌شود ولی یک تفاوت وجود دارد: توقف عملکرد تخمدان‌ها در طول دوران بارداری موقتی است در حالی که در یائسگی، فعالیت این عضو بدن تا آخر عمر متوقف خواهد ماند. البته علائم ایجاد شده در هر دو مورد بسیار شبیه هستند. یکی از این علائم، گرگرفتگی و احساس گرما در کل بدن در طول دوران بارداری است.در بدن مادر باردار، میزان تولید هورمون‌های جنسی افزایش می‌یابد. این هورمون‌ها استروژن و پروژسترون هستند. در مراحل مختلف بارداری هر بار یکی از این هورمون‌ها فعال هستند. این نوسان‌ها با وجود استراحت مادر می‌توانند منجر به احساس گرما شوند. این احساس گرما مخصوصاً در بخش بالاتنه – صورت، سر، سینه و گردن – حس می‌شود.بر اثر این هورمون‌ها، تغییرات زیادی در بدن مادر باردار ایجاد خواهند شد. این هورمون‌ها می‌توانند با فعالیت تکی و یا همراه با یکدیگر، منجر به “حمله‌های” گرما به بدن مادر شوند. در صورتی که این احساس را داشتید، به معنی بزرگ شدن رحم، سریع‌تر شدن گردش خون، تقویت فرایندهای متابولیسمی بدن، تحریک غدد عرق، فعال شدن روند انتقال گرما از جنین و غیره می‌باشد.دلیل دیگری نیز برای احساس گرمای ناگهانی خانم‌های باردار وجود دارد. دمای بدن بسیاری از مادران باردار به دلیل فیزیولوژی افزایش می‌یابد. به عبارت دیگر، این امر طبیعی بوده و خطری مادر را تهدید نمی‌کند. جدا از این، زنان باردار حس‌های دردناک دیگر مثل استفراغ، اسهال، گلودرد، آبریزش بینی و درد عمومی بدن را احساس نمی‌کنند.به دلیل افزایش فشار خون، زنان باردار معمولاً دچار گرگرفتگی می‌شوند. به این حال در صورتی که دمای بدن تا ۳۸ درجه‌ی سانتی گراد و یا بیشتر افزایش یابد ممکن است علائم دیگری نیز همراه با افزایش دما در بدن دیده شوند. برای یافتن علت این مشکل باید به پزشک متخصص زنان مراجعه کنید. در صورتی که در طول دوران بارداری خود همزمان با گرگرفتگی شاهد افزایش فشار خون نیز بودید باید با اورژانس تماس بگیرید. در اکثر موارد، این مشکلات در مراحل پایانی بارداری رخ می‌دهند.

۱۰ راه مقابله با گرگرفتگی در طول بارداری


متاسفانه راه قطعی برای جلوگیری از گرگرفتگی در طول دوران بارداری وجود ندارد. ولی راه‌هایی برای تحمل و کنار آمدن با این مشکل وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توانید از ناراحتی خود کاسته و احتمال بروز مجدد گرگرفتگی در آینده را نیز کاهش دهید.

لباس‌های گشاد بپوشید

پوشیدن لباس‌های تنگ می‌تواند گرگرفتگی را بدتر و شرم آور تر از حالت عادی کند. از پارچه‌های طبیعی مثل پنبه استفاده کنید چراکه این پارچه‌ها نسبت به جنس‌های مصنوعی تنفس بهتری دارند. بدین ترتیب در صورت بروز گرگرفتگی، لباس‌های شما علائم عارضه را تشدید نخواهند کرد.

از یک رژیم غذایی سالم و متعادل استفاده کنید

از یک رژیم غذایی سالم و متعادل استفاده کنید

غذاهایی که می‌خورید می‌توانند در جلوگیری از گرگرفتگی نقش داشته و یا بروز آن را تشدید کنند. استفاده از یک رژیم غذایی سالم  به شما کمک می‌کند تا سطح قند خون خود را در محدوده‌ی مناسب نگه دارید که این کار به جلوگیری از بروز گرگرفتگی کمک خواهد کرد.از مصرف غذاهای حاوی کربوهیدرات زیاد مثل شیرینیجات، کیک، پاستا و نان پرهیز کنید و سعی کنید از غذاهای متعادل‌تر و دارای پروتئین استفاده کنید. همچنین پزشکان توصیه می‌کنند هر سه تا چهار ساعت غذا بخورید تا از نوسان قند خون جلوگیری شود. استفاده از کافئین و غذاهای تند نیز توصیه نمی‌شود.

اتاق خواب خود را خنک نگه دارید

بسیاری از خانم‌های باردار در طول شب دچار گرگرفتگی می‌شوند بنابراین خنک نگه داشتن اتاق خواب می‌تواند تحمل گرما را برای آنان آسان‌تر کند. می‌توانید در طول شب یک پنجره را باز بگذارید و یا از یک پنکه استفاده کنید. بالش‌های ژله‌ای خنک شونده نیز می‌توانند از بروز گرگرفتگی جلوگیری کنند، به خصوص در خانم‌هایی که علائم آن‌ها از سر و گردن شروع می‌شود.

چند لایه لباس بپوشید

پوشیدن چند لایه لباس باعث می‌شود علائم گرگرفتگی کمتر شما را آزار دهند. به خصوص زمانی که در یک محیط عمومی هستید و دچار گرگرفتگی می‌شوید. می‌توانید یک ژاکت را بر روی یک تاپ بپوشید و در صورت بروز گرگرفتگی ژاکت خود را درآورده و با تاپ خود خنک شوید.

دو عدد پتو بخرید

از دعوا کردن بر سر پتو خودداری کنید و دو عدد پتو بخرید. مطمئن شوید پتویی که برای خود انتخاب می‌کنید سبک و خنک است تا در طول شب بیشتر احساس راحتی کرده و مزاحم شوهر خود نیز نشوید.

با کمک ابزارهای خنک کننده خود را آماده کنید

اگر قصد دارید در یک روز گرم آفتابی از منزل خارج شوید، یک آب پاش را به همراه کرم ضد آفتاب و عینک آفتابی خود بردارید. در صورتی که احساس کردید گرما شما را آزار می‌دهد با استفاده از آب پاش خود را خنک کنید.یک پنکه‌ی کوچک که با باتری کار می‌کند نیز می‌تواند به شما کمک کند تا در زمان حرکت خود را خنک کنید. دستمال مرطوب نیز برای خنک کردن بدن زمانی که بیرون از خانه هستید کارآمد است.

از قدرت آب استفاده کنید

از قدرت آب استفاده کنید

آب یکی از موثرترین روش‌های خنک کردن بدن است. اگر در خانه هستید می‌توانید پاهای خود را داخل یک تشت آب سرد خنک کنید.برخی از خانم‌ها با گرفتن مچ‌های خود در زیر آب سرد و یا گذاشتن یک حوله‌ی خیس بر روی پیشانی و گردن می‌توانند گرگرفتگی را متوقف کنند.در صورتی که وقت دارید، دوش گرفتن مکرر می‌تواند حرارت بدن شما را کاهش داده و به شما احساس شادابی بدهد.

نترسید

در زمان بروز گرگرفتگی ممکن است فرد به راحتی دچار حمله‌ی ترس شود. گرگرفتگی آزار دهنده، شرم آور و نگران کننده است. در این زمان حالت مبارزه یا گریز بدن فعال شده که می‌تواند علائم شما را تشدید کند.در صورتی که احساس می‌کنید گرگرفتگی در حال شروع است نترسید. نفس‌های عمیق بکشید و اجازه بدهید تا افکار منفی و ترس آور از شما دور شوند. ترسیدن و مضطرب شدن تنها موجب گرمای بیشتر و درنتیجه ناراحتی بیشتر خواهد شد.نگران نباشید، گرگرفتگی به نوزاد شما آسیبی وارد نخواهد کرد و امری کاملاً طبیعی است. آرامش خود را حفظ کنید و اجازه دهید تا مشکل رفع شود.

وزن خود را در محدوده‌ی سالم نگه دارید

پزشکان می گویند زنانی که وزن مناسبی دارند نسبت به زنان دچار اضافه وزن کمتر دچار گرگرفتگی می‌شوند. این به خاطر تولید استروژن توسط بافت‌های چربی در بدن است که نوسانات هورمونی را تشدید می‌کند.

آب کافی بنوشید

آب کافی بنوشید

مطمئن شوید که به صورت روزانه مقدار کافی آب مصرف می‌کنید (حدود دو لیتر). وجود آب کافی در بدن به جلوگیری از گرگرفتگی و دیگر مشکلات مربوط به کمبود آب کمک می‌کند.

گرگرفتگی را با تب اشتباه نگیرید


زمانی که باردار هستید مهم است که بتوانید تفاوت میان گرگرفتگی و تب را تشخیص دهید. گرگرفتگی دمای بدن شما را افزایش نخواهد داد ولی تب این کار را انجام می‌دهد. تب ممکن است نشانه‌ای از عفونت باشد و تب بالا می‌تواند برای بارداری شما ایجاد خطر کند. همیشه در صورتی که دمای بدن شما از ۳۸ درجه‌ی سانتی گراد بالاتر رفت با پزشک خود تماس بگیرید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان خانگی یائسگی در بانوان با عوارض و علائم گرگرفتگی و چاقی

درمان خانگی یائسگی در بانوان با عوارض و علائم گرگرفتگی و چاقی

یائسگی  زمانی است که پایان دوره‌های قاعدگی شما را نشان می‌‌دهد. پس از زمانی که به مدت ۱۲ ماه پریود نشده‌اید، یائسگی تشخیص داده می‌شود. یائسگی می‌تواند در ۴۰ یا ۵۰ سالگی شما رخ دهد. یائسگی یک فرایند بیولوژیکی طبیعی است. اما علائم جسمی مانند گر گرفتگی و علائم عاطفی یائسگی ممکن است خواب شما را مختل کند، انرژی شما را کاهش داده یا سلامت احساسی شما را تحت تأثیر قرار دهد. درمان‌های موثر بسیاری وجود دارد، از تنظیمات شیوه زندگی گرفته تا هورمون درمانی.

روند یائسگی یک شبه رخ نمی‌دهد، بلکه یک روند تدریجی است. این دوره مرحله تغییر یائسگی پیش از موعد یک تجربه‌ی متفاوت برای هر زن است. علائم یائسگی ممکن است شامل خونریزی غیرطبیعی واژینال، گرگرفتگی، علائم واژینال و ادرار و تغییرات خلقی باشد.

در صورت بروز یک یا چندین مورد از علائم یائسگی و یا یائسگی پیش از موعد، می‌توانید با مراجعه به پزشک زنان با آگاهی بیشتری با این مرحله جدید از زندگی‌تان مواجه شوید و با درمان‌های ساده، عوارض و مشکلات ناشی از آن را به حداقل برسانید. برای رزرو وقت مشاوره با پزشک متخصص زنان می‌توانید با شماره تلفن متخصص زنان و زایمان تماس حاصل فرمایید.

علل یائسگی چیست؟


یائسگی می‌تواند ناشی از عوامل زیر باشد:

کاهش طبیعی هورمونهای تناسلی

همانطور که به اواخر ۳۰ سالگی نزدیک می‌شوید، تخمدانها شروع به ساخت استروژن و پروژسترون کمتر می‌کنند، هورمون‌هایی که قاعدگی را تنظیم می‌کنند، و باروری شما کاهش می‌یابد. در ۴۰ سالگی، دوره‌های قاعدگی شما ممکن است طولانیتر یا کوتاهتر، سنگینتر یا سبکتر، و یا بیشتر یا کمتر شود، تا زمانی که نهایتا، به طور متوسط در سن ۵۱ سالگی، تخمدانها تولید تخمک خود را متوقف می‌کنند، و دیگر پریود نمی‌شوید.

هیسترکتومی

هیسترکتومی که رحم شما را حذف می‌کند، اما تخمدان‌هایتان را نه، معمولا منجر به یائسگی فوری نمی‌شود. گرچه دیگر پریود نمی‌شوید، تخمدانهایتان هنوز تخمک آزاد می‌کنند و پروژسترون و استروژن تولید می‌کنند. اما جراحی که هر دو رحم و تخمدانها را حذف می‌کند (هیسترکتومی کامل و اووفورکتومی دوطرفه) منجر به یائسگی فوری می‌شود. پریود شما بلافاصله متوقف می‌شود، و احتمال دارد دچار گر گرفتگی، و سایر علائم و نشانه‌های یائسگی شوید، که می‌تواند شدید باشد، زیرا این تغییرات هورمونی به طور ناگهانی رخ می‌دهند و نه در طی چندین سال.

شیمی درمانی و پرتودرمانی

این درمان‌های سرطانی می‌توانند منجر به یائسگی شوند و باعث ایجاد علائمی از قبیل گر گرفتگی در طول دوره درمان یا در مدت کوتاهی پس از دوره درمان شوند. متوقف شدن قاعدگی (و باروری) پس از شیمی درمانی همیشه دائمی نیست، بنابراین ممکن است اقدامات کنترل بارداری هنوز مطلوب باشد.

نارسایی تخمدانی اولیه

حدود ۱ درصد از زنان، یائسگی قبل از ۴۰ سالگی (یائسگی زودرس) را تجربه می‌کنند. یائسگی ممکن است ناشی از نارسایی اولیه تخمدان باشد، زمانی که تخمدانها قادر به تولید سطوح طبیعی هورمونهای تولید مثل نیستند، این موضوع ناشی از عوامل ژنتیکی یا بیماری‌های خودایمنی است. اما اغلب علت را نمی‎توان پیدا کرد. برای این زنان، هورمون درمانی به طور معمول حداقل تا سن طبیعی یائسگی به منظور محافظت از مغز، قلب و استخوان توصیه می‌شود.

آیا نشانه‌ها را می‌شناسید؟


آیا نشانه‌ها را می‌شناسید؟

در ماه‌ها یا سال‌های پیش از یائسگی ، ممکن است این علائم و نشانه‌ها را تجربه کنید:

  • نامنظم بودن عادت ماهانه 
  • خشکی واژن
  • گر گرفتگی
  • لرز
  • عرق شبانه
  • مشکلات خواب
  • تغییرات خلق و خوی
  • افزایش وزن و کاهش متابولیسم
  • کم پشتی مو و پوست خشک
  • از دست دادن پری پستان

علائم، از جمله تغییرات قاعدگی، برای هر زن متفاوت است. به احتمال زیاد، قبل از پایان پریود، برخی ناهنجاری‌ها را تجربه خواهید کرد. از قلم افتادن پریودها در طول قاعدگی پیش از موعد معمولا شایع است و انتظار می‌رود. اغلب دوره‌های قاعدگی یک ماه عقب می‌افتند و به حالت عادی برمی‌گردند و یا چند ماه عقب می‌افتند و بعد باز می‌گردند و سپس چند ماه دیگر دوباره سر ماه شروع می‌شوند. پریودها همچنین در دوره‌های کوتاه‌تر رخ می‌دهند، بنابراین به هم نزدیک‌تر هستند. با وجود دوره‌های نامنظم، حاملگی امکان پذیر است. اگر یک دوره پریود را از دست داده‌اید، اما مطمئن نیستید که شروع کرده‌اید (جمله ناقص است)

عوارض یائسگی چه هستند؟


پس از یائسگی، خطر ابتلا به بیماری‌های خاص شما افزایش می‌یابد. مثالها عبارتند از:

بیماری قلبی عروقی

هنگامی که سطوح استروژن شما کاهش می‌یابد، خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی افزایش می‌یابد. بیماری قلبی عامل اصلی مرگ در زنان و مردان است. بنابراین ورزش منظم، خوردن یک رژیم غذایی سالم و حفظ وزن طبیعی مهم است. از پزشک خود بخواهید که در مورد چگونگی محافظت از قلب خود، از جمله چگونگی کاهش کلسترول خون یا فشار خون، در صورت بالا بودن، به شما توصیه‌هایی بکند.

پوکی استخوان

این عارضه باعث می‌شود که استخوان‌ها شکننده و ضعیف شوند، که منجر به افزایش خطر شکستگی می‌شود. در طی چند سال اول پس از یائسگی، ممکن است تراکم استخوان را در سرعت سریع از دست بدهید، و خطر ابتلا به پوکی استخوان افزایش می‌یابد. زنان مبتلا به پوکی استخوان پس از یائسگی در معرض شکستگی‌های ستون فقرات، لگن و مچ دست قرار دارند.

بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار

همانطور که بافت واژن و مجرای ادراری شما خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد، ممکن است به ادرار فوریتی شدید، ناگهانی و مکرر، و پس از آن با از دست دادن بی‌اختیار ادرار، از دست دادن ادرار با سرفه، خنده و یا ایستادن (استرس) را تجربه کنید. در اغلب موارد ممکن است عفونت‌های ادراری داشته باشید. تقویت عضلات کف لگن با تمرینات کگل و استفاده از استروژن موضعی واژینال ممکن است به کاهش علائم بی‌اختیاری کمک کند. هورمون درمانی همچنین ممکن است گزینه درمان مناسب برای دستگاه ادراری وابسته به یائسگی و تغییرات واژن باشد که می‌تواند منجر به بی‌اختیاری ادرار شود.

عملکرد جنسی

خشکی واژن ناشی از کاهش تولید رطوبت و از دست دادن خاصیت ارتجاعی می‌تواند باعث ناراحتی و خونریزی جزئی در طی رابطه جنسی شود. همچنین کاهش احساس ممکن است میل شما را برای برقراری فعالیت جنسی (میل جنسی) کاهش دهد. مرطوب کننده‌ها و روان کننده‌های واژینال بر پایه‌ی آب ممکن است کمک کنند. اگر یک روان کننده واژینال کافی نباشد، بسیاری از زنان از استفاده از درمان استروژن موضعی واژینال استفاده می‌کنند که به عنوان کرم واژینال، قرص یا حلقه موجود است.

افزایش وزن

بسیاری از زنان در طی مرحله تغییر یائسگی و بعد از یائسگی وزن اضافه می‌کنند زیرا متابولیسم کاهش می‌یابد. برای حفظ وزن فعلی شما ممکن است نیاز به خوردن کمتر و تمرین بیشتر داشته باشید. در طی مرحله تغییر یائسگی، آزمایش حاملگی را در نظر بگیرید.

آزمایشات تشخیص یائسگی چیست؟


از آنجائیکه سطوح هورمون‌ها در یک خانم ممکن است به طور قابل توجهی نوسان داشته باشد، حتی از یک روز تا روز بعد، سطوح هورمون برای تشخیص یائسگی روش قابل اعتمادی نیست. حتی اگر سطوح هورمون‌ها یک روز کم باشند، ممکن است روز بعد در همان زن بالا باشند. هیچ آزمایش خون تکی وجود ندارد که به طور قابل اعتماد پیش بینی کند که چه زمانی زن در مرحله تغییر یائسگی قرار دارد. بنابراین، در حال حاضر هیچ نقش اثبات شده‌ای برای آزمایش خون در ارتباط با یائسگی وجود ندارد به جز برای آزمایشات برای مستثنی شدن علل پزشکی دوره‌های نامنظم قاعدگی به غیر از یائسگی. تنها راه تشخیص یائسگی این است که کمبود دوره قاعدگی را به مدت ۱۲ ماه در یک زن در محدوده سنی مورد انتظار مشاهده کنید.

سر و کار داشتن با یائسگی چگونه است؟


خود یائسگی بخشی طبیعی از پیری است نه یک بیماری که نیاز به درمان دارد. با این حال، در صورتی که علائم قابل توجه یا شدید شوند، درمان علائم مرتبط امکان پذیر است. چند مورد از درمان‌های خانگی و غیر خانگی برای مشکلات ناشی از یائسگی به شرح زیر است:

استروژن گیاهی (فیتواستروژن، ایزوفلون)

استروژن گیاهی (فیتواستروژن، ایزوفلون)

ایزوفلونها ترکیبات شیمیایی موجود در سویا و سایر گیاهان هستند که از فیتواستروژن یا استروژن‌های مشتق از گیاهی هستند. آنها یک ساختار شیمیایی دارند که شبیه به استروژن‌هایی است که به طور طبیعی توسط بدن تولید می‌شوند اما اثربخشی آنها به عنوان استروژن بسیار کمتر از استروژن‌های واقعی تخمین زده می‌شود. قدرت استروژن آنها تنها ۱/۱۰۰۰ تا ۱/۱۰۰۰۰۰ از استرادیول، استروژن تخمین زده شده است. دو نوع از ایزوفلون‌ها، ژنیستئین و دایدزین در لوبیا سویا، نخود و عدس یافت می‌شوند و به عنوان قوی‌ترین استروژن گیاهان فیتواستروژن شناخته می‌شوند.

مطالعات نشان داده‌اند که این ترکیبات ممکن است به کاهش گرگرفتگی و سایر علائم یائسگی کمک کنند. به ویژه، زنان که سرطان سینه داشته‌اند و نمی‌خواهند هورمون درمانی (HT) با استروژن انجام دهند، گاهی از محصولات سویا برای تسکین علائم یائسگی استفاده می‌کنند.

ویتامین E

 

ویتامین E

بعضی از زنان گزارش می‌دهند که مکمل‌های ویتامین E می‌توانند گرگرفتگی‌های خفیف را تسکین دهند اما مطالعات علمی برای اثبات اثربخشی ویتامین E در کاهش علائم یائسگی وجود ندارد. مصرف دوز بیشتر از ۴۰۰ واحد بین المللی (IU) ویتامین E ممکن است بی‌خطر نباشد، زیرا برخی مطالعات اظهار کرده‌اند که دوزهای بیشتر ممکن است با خطر بیماری قلبی عروقی همراه باشند.

هورمون موضعی (واژینال) و درمان‌های غیر هورمونی

درمان‌های هورمونی موضعی (به معنی اعمال مستقیم به واژن) برای علائم کمبود استروژن واژن وجود دارند. درمان‌های موضعی شامل حلقه استروژن واژینال (Estring)، کرم استروژن واژینال یا قرص استروژن واژینال هستند. درمان‌های موضعی و خوراکی استروژن گاهی برای این هدف ترکیب می‌شوند.

زمان مراجعه به پزشک


زمان مراجعه به پزشک

به منظور مراقبت سلامتی پیشگیری کننده و هرگونه نگرانی‌های پزشکی به طور منظم به پزشک مراجعه کنید. در طول و بعد از یائسگی، این مراجعات به پزشک را ادامه دهید. مراقبت‌های بهداشتی پیشگیری کننده با افزایش سن شما ممکن است شامل آزمایشات غربالگری توصیه شده بهداشتی مانند کولونوسکوپی، ماموگرافی و غربالگری تری گلیسرید باشد. پزشک شما ممکن است سایر آزمایشات و امتحانات را نیز توصیه کند، از جمله آزمایش تيروئيد، در صورتی که توسط سابقه شما توصیه شده است، و آزمایشات سینه و لگن. اگر خونریزی پس از یائسگی از واژن خود دارید، همیشه به دنبال مشورت پزشکی باشید.

سوالات متداول


در ادامه چند مورد از سوالات متداول درمورد یائسگی بررسی می‌شود:

یائسگی پیش از موعد چیست؟

یائسگی پیش از موعد برای هر زن متفاوت است. دانشمندان هنوز هم تلاش می‌کنند تا تمام عوامل ایجاد کننده و تأثیر گذار بر این دوره تغییر را شناسایی کنند.

در چه سنی زن به طور معمول به یائسگی می‌رسد؟

میانگین سن یائسگی ۵۱ سالگی است. اما هیچ راهی برای پیش بینی زمانی که یک زن یائسه می‌شود یا علائم دلالت کننده بر یائسگی را دارد وجود ندارد. سنی که زن شروع به داشتن دوره‌های قاعدگی می‌کند نیز با سن شروع یائسگی ارتباط ندارد. اکثر زنان بین سن‌های ۴۵ تا ۵۵ سالگی یائسه می‎شوند، اما یائسگی ممکن است زودتر یعنی در سن ۳۰ سالگی یا ۴۰ سالگی رخ دهد یا ممکن است تا سن ۶۰ سالگی زن رخ ندهد. اصولا زنان در سنی یائسه می‌شوند که مادرانشان یائسه شده‌اند. یائسگی قبل از موعد اغلب با بی‌نظمی در چرخه قاعدگی همراه با نشانه‌های معمول یائسگی زودرس همراه است، که می‌تواند تا ۱۰ سال قبل از آخرین دوره قاعدگی شروع شود.

یائسگی چقدر طول می‌کشد؟

یائسگی یک مرحله است نه یک فرآیند، این مرحله‌ای است که در آن قاعدگی زن به پایان می‌رسد. البته، یک زن نمی‌داند چه زمانی این مرحله رخ داده است تا زمانی که او ۱۲ ماه متوالی پریود نشود. علائم یائسگی، از سوی دیگر ممکن است سال‌ها قبل از شروع یائسگی واقعی شروع شوند و ممکن است تا چند سال بعد نیز ادامه یابد.

چه عارضه‌هایی می‌توانند منجر به یائسگی زودرس شوند؟

چه عارضه‌هایی می‌توانند منجر به یائسگی زودرس شوند؟

عارضه‌های پزشکی و جراحی‌های خاص می‌توانند بر زمان یائسگی تاثیر بگذارند و منجر به یائسگی زودرس شوند.

نارسایی زودرس تخمدان به دلیل وقوع یائسگی قبل از سن ۴۰ سالگی است. این عارضه در حدود ۱٪ از تمام زنان رخ می‌دهد. علت نارسایی زودرس تخمدان به طور کامل درک نمی‌شود، اما ممکن است مربوط به بیماری‌های خود ایمنی یا عوامل ارثی (ژنتیکی) باشد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

بالا بودن هورمون پرولاکتین در زنان،علت،علائم و درمان

کارکرد اصلی پرولاکتین، در تحریک تولید شیر مادر بعد از زایمان است. بنابراین بالا بودن سطح پرولاکتین در بارداری کاملا طبیعی است. «پرولاکتینوما» به شرایطی گفته می‎شود که یک غده‎ی غیر سرطانی (آدنوم) در غده هیپوفیز که در مغز شما قرار دارد، باعث تولید بیش از حد هورمون پرولاکتین شود. این وضعیت، تاثیر اصلی کاهش میزان برخی از هورمون‎های جنسی مانند استروژن در زنان است. اگرچه پرولاکتینوما خطر مرگ ندارد اما می‌تواند باعث کاهش بینایی، ناباروری و ایجاد اثرات سوء دیگری شود. پرولاکتینوما شایع‌ترین نوع اختلال در تولید هورمون غده هیپوفیز است. پزشکان اغلب می‌توانند پرولاکتینوما را با دارو درمان کنند تا سطح پرولاکتین به حالت طبیعی بازگردد. جراحی برای حذف تومور ایجاد شده در غده هیپوفیز نیز یکی از گزینه‌های درمان است.

اگر دچار علائم و نشانه‎های مرتبط با پرولاکتینوما هستید، به متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید تا علت را بیابید. درمان بیماری بر مبنای علت آن است. برخی از افراد با وجود داشتن سطح بالای پرولاکتین، علائم و نشانه‎های کمی دارند و یا کلا هیچ علائمی ندارند، این افراد به درمان نیاز ندارند. متخصص زنان و زایمان، ممکن است بسته به شرایط و عوامل خاصی از قبیل سن بیمار، سوابق پزشکی قبلی و سلامت عمومی، انواع مختلفی از درمان‎ها را توصیه کند. گاهی اوقات بهترین شیوه عمل این است که علائم را در طی زمان مشاهده کنید و بعدها تنها در صورتی که علائم بدتر شوند مداخله کنید. گاهی انجام جراحی به محض تشخیص، ضروری است. در موارد خاصی نیز درمان دارویی می‎تواند علائم را کنترل کند. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

دلایل



غده هیپوفیز یک غده لوبیا شکل کوچک است که در پایه مغز قرار دارد. غده هیپوفیز با وجود اندازه کوچک خود، تقریباً بر تمام بخش‌های بدن تاثیر می‌گذارد. هورمون‌های آن به تنظیم عملکردهای مهم مختلف مانند رشد، فشار خون و تولید مثل کمک می‎کنند. اختلال پرولاکتینوما اغلب در زنان بین سنین ۲۰ تا ۳۴ ساله رخ می‌دهد. پرولاکتینوما یکی از انواع تومورهای گوناگون است که در غده هیپوفیز ایجاد می‌شود. علت ایجاد این تومورها ناشناخته است. علل احتمالی دیگر برای تولید بیش از حد هورمون پرولاکتین، داروها، انواع دیگری از تومورها که در غده هیپوفیز ایجاد می‎شوند، اختلال غده تیروئید، آسیب قفسه سینه، بارداری و شیردهی می‌باشد.

علائم



پرولاکتینوما علائم یا نشانه‎های قابل توجهی دارد. این علائم و نشانه‌ها می‌توانند ناشی از بالا رفتن سطح پرولاکتین در خون (هایپر پرولاکتینمی) یا فشار روی بافت‎های اطراف، توسط یک تومور بزرگ باشند. افزایش پرولاکتین می‎تواند سیستم تولید مثل )هیپوگنادیسم) را مختل کند، و برخی از علائم و نشانه‎های پرولاکتینوما مختص مردان یا زنان است.

پرولاکتینوما در زنان موجب موارد زیر می‎شود:

  • دوره‌های عادت ماهیانه نامنظم یا نداشتن عادت ماهیانه (آمنوره)
  • ترشح شیر از سینه‎ها (گالاکتوره) زمانی که باردار نیستید یا در حال شیردهی نمی‎باشید.
  • مقاربت جنسی دردناک ناشی از خشکی واژن
  • آکنه و رشد موهای زائد صورت و بدن (هیرسوتیسم)
  • تراکم استخوانی کم
  • کاهش تولید هورمون‎های دیگر غده هیپوفیز (کم کاری غده هیپوفیز) که نتیجه‌ای از وارد آمدن فشار بر غده هیپوفیز توسط تومور است.
  • از دست دادن علاقه به فعالیت جنسی
  • سردرد
  • اختلالات بینایی
  • ناباروری

هنگامی که تومورها بسیار کوچک هستند، زنان زودتر از مردان علائم و نشانه‌ها را بروز می‌دهند. احتمالاً به این دلیل که زنان از طریق نداشتن عادت ماهیانه یا داشتن دوره‌های قاعدگی نامنظم، متوجه اختلال می‌شوند.

تشخیص



اگر بیمار دارای علائم و نشانه‌هایی باشد که نشان‌دهنده ابتلا به پرولاکتینوما هستند، پزشک موارد زیر را توصیه می‌کند:

  • آزمایش خون: آزمایش خون می‌تواند تولید بیش از حد پرولاکتین یا غیرطبیعی بودن سطح هورمون‌های دیگری که توسط غده هیپوفیز کنترل می‌شوند را تشخیص دهد. زنانی که در سن باروری قرار دارند نیز آزمایش بارداری می‌دهند.
  • تصویربرداری از مغز: ممکن است پزشک با استفاده از تصویر تهیه شده از تومور موجود در غده هیپوفیز، توسط اسکن مغناطیسی رزونانس، تومور را تشخیص دهد.
  • آزمایش بینایی سنجی: این آزمایش تعیین می‌کند که آیا تومور موجود در غده هیپوفیز باعث اختلال بینایی بیمار شده است یا خیر.

علاوه بر این موارد، ممکن است پزشک بیمار را برای انجام آزمایش‎های بیشتر به پزشک متخصص درمان اختلالات سیستم غدد درون ریز (متخصص غدد درون ریز) ارجاع دهد.

اهداف درمانی در درمان پرولاکتینما عبارتند از:

  • بازگرداندن تولید پرولاکتین به سطح نرمال
  • بازگرداندن عملکرد طبیعی غده هیپوفیز
  • کاهش اندازه تومور ایجاد شده در غده هیپوفیز
  • از بین بردن علائم یا نشانه‎های فشار تومور، مانند سردرد و اختلالات بینایی
  • بهبود کیفیت زندگی

درمان پرولاکتینوما شامل دو روش درمانی عمده است: استفاده از دارو و جراحی

 

داروها


دارو

داروهای خوراکی اغلب می‌توانند تولید پرولاکتین را کاهش داده و علائم را از بین ببرند. داروها همچنین می‎توانند باعث کوچک شدن تومور شوند. با این حال به طور کلی، درمان طولانی مدت با داروها ضروری است. پزشکان از داروهایی که آگونیست‌های دوپامین نامیده می‎شوند، برای درمان پرولاکتینوما استفاده می‌کنند. این داروها تاثیرات دوپامین – ماده شیمیایی مغزی است که به طور معمول تولید پرولاکتین را کنترل می‌کند- را شبیه سازی می‌کنند اما تأثیر آنها قوی‌تر و طولانی مدت است. داروهای تجویز شده معمولاً شامل بروموکریپتین و کابرگولین می‌باشد. این داروها تولید پرولاکتین را کاهش می‌دهند و می‎توانند در اکثر افراد مبتلا به پرولاکتینوما، اندازه تومور را نیز کوچک‌تر کنند.

مصرف دارو در دوران بارداری

بروموکریپتین داروی ترجیحی برای درمان زنانی است که می‌خواهند قدرت باروری خود را بازیابند. با این حال هنگامی که بیمار باردار می‌شود، پزشک به او توصیه می‎کند مصرف هر نوع دارویی را متوقف کند. هرچند مصرف هر دو دارو، در اوایل بارداری بی‌خطر است؛ بی‌خطر بودن آن‌ها در طول بارداری مشخص نیست. با اینحال اگر بیمار پرولاکتینومای جدی داشته باشد، یا دچار علائم و نشانه‎هایی مانند سردرد یا تغییرات بینایی باشد، پزشک ممکن است از بیمار بخواهد داروهای تجویزی خود، برای جلوگیری از عوارض پرولاکتینوما را مجدداً مصرف کند. اگر بیمار در حال درمان پرولاکتینوما باشد و بخواهد باردار شود، باید قبل از بارداری درباره گزینه‌های مختلف خود، با پزشک خود مشورت کند.

عمل جراحی


جراحی

اگر دارو درمانی، برای درمان پرولاکتینوما جواب نمی‌دهد یا بیمار نمی‌تواند مصرف دارو را تحمل کند؛ می‌توان جراحی برای حذف تومور را در نظر گرفت. ممکن است جراحی برای برداشتن فشار از روی اعصاب کنترل کننده بینایی ضروری باشد. نوع عمل جراحی به اندازه و شکل تومور بستگی دارد.

جراحی ترانس اسفنوئیدی

اکثر افرادی که به عمل جراحی نیاز دارند از این طریق جراحی می‌شوند. در این روش تومور از طریق حفره بینی برداشته می‌شود. میزان عوارض آن کم است چراکه در طول عمل جراحی هیچ نقطه‌ای از مغز لمس نمی‌شود و هیچ زخم قابل مشاهده‌ای ندارد.

جراحی ترانس کرانیال (از طریق جمجمه)

این جراحی که سرگیوتومی نیز نامیده می‌شود، در صورتی انجام می‌گیرد که تومور بیمار بسیار بزرگ شده باشد و یا به بافت مغزی نزدیک باشد. در این روش جراح از طریق قسمت فوقانی جمجمه به تومور می‎رسد. نتیجه عمل جراحی بستگی به اندازه و محل تومور و سطح پرولاکتین قبل از عمل جراحی و همچنین مهارت‌های جراح دارد. هر قدر سطح پرولاکتین قبل از عمل جراحی بالاتر باشد، احتمال برگشتن تولید پرولاکتین به حالت طبیعی پس از جراحی کمتر است. جراحی در اکثر افراد مبتلا به تومورهای درون هیپوفیزی کوچک، منجر به اصلاح سطح پرولاکتین خون می‌شود. با این حال بسیاری از تومورهای هیپوفیزی در عرض ۵ سال پس از جراحی باز می‎گردند. برای افراد مبتلا به تومورهای بزرگتر که تنها جزئی از تومور می‌تواند برداشته شود، اغلب دارو درمانی پس از عمل جراحی می‌تواند پرولاکتین را به سطح نرمال بازگرداند

 

پرتو درمانی


این روش برای افرادی که به درمان دارویی پاسخ نداده‎اند و شرایط جراحی را هم ندارند یک گزینه مناسب است. پرتو درمانی برای کاهش اندازه تومور استفاده می‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”

افتادگی (پرولاپس) مثانه و رحم: دلایل،عوارض،درمان با/بدون جراحی

افتادگی رحم

زهدان یا رحم، ارگانی عضلانی است که با عضلات و لیگامنت‌های لگن سر جای خود قرار گرفته است. اگر این عضلات یا لیگامنت‌ها تضعیف شده یا کشیده شوند، دیگر نخواهند توانست رحم را در جای خود نگاه دارند و اصطلاحاً افتادگی رحم رخ می‌دهد. افتادگی رحم هنگامی رخ می‌دهد که رحم از جای طبیعی خود در لگن نزول یا پرولاپس کرده و به دیواره واژن یا کانال زایمان فشار آورد.

افتادگی رحم می‌تواند جزئی یا کامل باشد. افتادگی رحم جزئی زمانی اتفاق می‌افتد که تنها بخشی از رحم وارد واژن شود. پرولاپس کامل به وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن نزول رحم در واژن بقدری شدید است که قسمتی از آن از واژن بیرون می‌زند.

اکثر زنانی که به پرولاپس جزئی مبتلا هستند، هیچ علائمی از خود بروز نمی‌دهند که نیازمند درمان باشد. پرولاپس رحم می‌تواند منجر به مشکلات شدیدی همچون ایجاد زخم و عفونت در دهانه رحم و دیواره واژن شود. تشخیص زودهنگام این بیماری توسط متخصص زنان و زایمان می‌توان از وقوع چنین مشکلات جلوگیری کند.  چند روش درمانی برای پرولاپس مزمن رحم وجود دارد. اولین روش درمانی بهتر است شامل تمرینات ورزشی برای تقویتی عضلات کف لگن باشد. می‌توان از یک رحم‌بند که درون واژن قرار داده می‌شود برای حمایت از رحم و کاهش علائم پرولاپس کمک گرفت. تمرینات ورزشی کف لگن، با وجود رحم‌بند درون واژن نیز کارآمد هستند. در موارد خیلی وخیم، شاید به جراحی نیاز شود.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان افتادگی رحم و مثانه با شماره های

متخصص زنان و زایمان

تماس بگیرید.

علل


بارداری و زایمان

به اعتقاد متخصصین، بارداری اولین دلیل پرولاپس ارگان‌های لگنی است. حال این پرولاپس می‌تواند بلافاصله پس از بارداری باشد، یا سی سال بعد. عوامل بسیاری همچون وزن نوزاد، آسیب جسمی زایمان و استرس‌های زایمان می‌توان عضلات و لیگامنت‌های لگن را کش بیاورد. بعضی از عضلات و لیگامنت‌های آسیب دیده هیچگاه نخواهند توانست قدرت و کشسانی سابق خود را بدست آورند. 

فیبروم یا تومورهای بزرگ 

زنانی که فیبرومهای بزرگ، (لینک به مقاله فیبروم رحم)، یا تومورهای لگنی بزرگی دارند، بیشتر در معرض خطر پرولاپس هستند.

پیری و یائسگی 

فرآیند پیری، تضعیف عضلات لگن را بیش از پیش می‌کند و کاهش طبیعی میزان استروژن در دوران یائسگی،  (لینک به مقاله علائم یائسگی)، نیز منجر به از دست رفتن خاصیت کشسانی عضلات می‌شود.

چاقی 

زنانی که مبتلا به اضافه وزن شدید هستند، بیشتر در معرض خطر پرولاپس قرار دارند.

سرفه مزمن، یبوست یا دررفتگی 

سرفه مزمن ناشی از مصرف سیگار، آسم یا برونشیت، یا در رفتگی همراه با یبوست، خطر پرولاپس را افزایش می‌دهد زیرا این موارد می‌توانند در نهایت منجر به تضعیف ارگان‌های حامی لگنی شوند.

بلند کردن اجسام خیلی سنگین

بلند کردن اجسام خیلی سنگین نیز می‌تواند موجب کشیدگی و آسیب به عضلات لگن شوند، زنانی که در محل کار، روزانه مجبور به انجام کارهای یدی یا بلند کردن اجسام سنگین هستند، همچون بچه‌داری، در معرض خطر بیشتری هستند.

عوامل ژنتیکی 

زنانی که بصورت ژنتیکی دچار کمبود استروژن هستند(سندروم مارفان)یاسندروم اهلرز- دانلوس)حتی اگر سایر عوامل خطر را نداشته باشند، باز هم احتمالی بالایی برای ابتلا به پرولاپس رحم دارند.

جراحی سابق لگن 

جراحی لگن، برای مثال عمل ترمیمی مثانه، می‌تواند به اعصاب و بافت‌های ناحیه لگن آسیب زده و خطر پرولاپس را افزایش دهد.

جراحت طناب نخاعی یا سایر بیماری‌های آتروفی عضلانی

جراحات وارده به طناب نخاعی و بیماری‌هایی نظر دیستروفی عضلات و تصلب بافت‌های متعدد، احتمال ابتلا به پرولاپس را افزایش می‌دهد. اگر عضلات لگن، فلج شوند یا حرکت محدود شود، عضلات ضعیف شده و دیگر نمی‌تواند از ارگان‌های لگنی حمایت کنند.

 علائم بالینی

زنانی که پرولاپس جزئی دارد، شاید این علائم را تجربه نکنند. علائم بالینی ناشی از پرولاپس متوسط تا شدید عبارتند از:

  • احساس نشستن روی توپ
  • خونریزی از واژن
  • افزایش ترشحات غیرطبیعی(لینک به مقاله انواع ترشحات غیرطبیعی زنان)
  • مشکل در آمیزش جنسی
  • مشاهده قسمتی از رحم یا دهانه رحم بیرون از واژن
  • احساس فشار یا سنگینی در لگن
  • یبوست
  • عفونت ادرار مکرر (لینک به مقاله عفونت ادرار)

عوارض 


عوارض پرولاپس رحم عبارتند از:

زخم

در موارد شدید پرولاپس رحم، دیواره داخلی رحم می‌تواند جابجا شده و بیرون بزند. این عارضه منجر به زخم دیواره واژن و عفونت آن می‌شود.

حبس شدگی

اگر بیمار زن جوان و بارداری باشد، باید پس از بزرگ شدن رحم آن را جابجا کرد، در غیر اینصورت رحم در بخش زیرین لگن یا واژن حبس می‌شود. در آن صورت، آماس رحم می‌تواند منجر به حبس شدگی و حتی از قطع خونرسانی به رحم شود.

پرولاپس  سایر ارگان‌های لگنی

در صورت بروز پرولاپس رحم، احتمال پرولاپس سایر ارگان‌های لگنی نیز وجود دارد، از جمله مثانه، راست روده و غیره. بیرون‌زدگی مثانه  معمولا در دیواره روبرویی واژن رخ می‌دهد که موجب سیستوسل شده و در نهایت منجر به سختی در ادرار و افزایش احتمال عفونت ماری ادراری می‌شود. ضعیف شدن بافت همبند پوشاننده راست‌روده می‌تواند منجر به پرولاپس راست روده (رکتوسل) شود، که در نهایت باعث دشواری در هضم و دفع خواهد شد.

مراحل


پرولاپس رحم مراحل مختلفی دارد، این مراحل بر اساس میزان نزول رحم است. سایر ارگان‌های لگنی (همچون مثانه یا روده) نیز می‌توانند درون واژن پرولاپس کنند. چهار دسته پرولاپس رحم عبارتند از:

  • مرحله ۱ – رحم در نیمه بالایی واژن
  • مرحله ۲ – نزول رحم به نزدیکی دهانه واژن
  • مرحله ۳ – بیرون زدگی بخشی از رحم از واژن
  • مرحله ۴ – بیرون زدگی کامل رحم از واژن.

تشخیص پزشکی 


پزشک برای تشخیص این بیماری آزمایش لگن  انجام خواهد داد. از بیمار خواسته می‌شود تا به پشت در وضعیتی زایمان طبیعی قرار بگیرد. با این کار میزان افتادگی رحم مشخص می‌شود.

  • افتادگی رحم در صورتی خفیف است کهدهانه رحمبه قسمت پایینیواژنسقوط کرده باشد.
  • افتادگی متوسط رحم حالتی است که دهانه رحم تقریباً از دهانه واژن بیرون بزند.

سایر مواردی که می‌توان با آزمایش لگن مشاهده کرد عبارتند از:

  • بیرون زدگی مثانه یا دیواره روبرویی واژن به داخل آن سیستوسل
  • بیرون زدگی راست‌روده یا دیواره عقبی واژن به داخل آن
  • پایین‌تر بودن مجرای پیشاب و مثاله از جای معمول خود در لگن

 

درمان 


مبتلایان به این بیماری نیازی درمان ندارند، مگر اینکه علائم این بیماری بروز کرده باشد. در بسیاری از موارد هنگامی که مجرای پیشاب تا دهانه واژن نزول کند، درمان آغاز می‌شود.

تغییر سبک زندگی

موارد زیر می‌توانند به بیمار در کنترل علائم خود کمک کنند:

  • کاهش وزن در صورت چاقی مفرط.
  • اجتناب از بلند کردن وزنه‌های سنگین یا کشیدگی.
  • درمان سرفه مزمن.

 

مصرف هورمون استروژم

به کمک هورمون استروژن می‌توان از تضعیف بیشتر عضلات حامی لگنی جلوگیری کرد، ولی مصرف این داروها عوارض جانبی خاص خود را نیز دارد.

استفاده از رحم بند در واژن

استفاده از رحم بند در وازن

شاید پزشک گذاشتن یک دستگاه لاستیکی یا پلاستیکی مشابه دونات درون واژن را توصیه کند. به این وسیله رحم‌بند می‌گویند. با این وسیله می‌توان رحم را در جای خود نگاه داشت. شاید از رحم‌بند بطور کوتاه مدت یا بلند مدت استفاده شود. این وسیله به اندازه واژن بیمار تنظیم می‌شود. بعضی از رحم‌بندها مشابه دیافراگم جلوگیری از حاملگی هستند.

باید بطور منظم این وسیله را تمیز کرد. گاهی اوقات پزشک باید نظافت را انجام دهد. باید به زنان آموزش طریقه استفاده، نظافت و درآوردن رحم‌بند آموزش داده شود.

عوارض جانبی رحم‌بند عبارتند از:

  • ترشحات غیرطبیعی و بودار از واژن
  • آسیب رسیدن به دیواره واژن
  • زخم شدگی واژن
  • مشکل در آمیزش جنسی

هیسترکتومی 

معمولا هیسترکتومیواژن برای ترمیم  پرولاپس رحم انجام می‌شود. هرگونه نزول دیواره‌های واژن، مجرای پیشاب، مثانه یا راست‌روده را می‌توان بطور همزمان ترمیم  کرد. هیسترکتومی شاید برخی از مشکلات پرولاپس رحم را تسکین دهد ولی نمی‌تواند تمام مشکلات را برطرف کند. درد لگن، درد قسمت پایین بدن یا درد در هنگام آمیزش (لینک به مقاله درد هنگام نزدیکی) (دیسپارونیا) ممکن است بعد از عمل نیز باقی بماند. در برخی موارد دیده شده، علائم بعد از عمل بازگشته‌اند. احتمال موفقیت این عمل در صورتی که بیمار سابقاً جراحی لگن یا پرتودرمانی لگن داشته باشد، کمتر می‌شود

  

جراحی 

جراحی

نباید تا هنگامی که علائم بیماری بدتر از عوارض جراحی نشده‌اند جراحی کرد. نوع جراحی به موارد زیر بستگی دارد:

  • شدت پرولاپس
  • قصد بیمار برای بارداری
  • سن، وضعیت سلامتی و سایر بیماری‌های وی
  • قصد بیمار برای بازیابی کارکرد واژن

امروز می‌توان عمل‌هایی را بدون برداشتن رحم انجام داد، مثل فیکساسیون sacrospinous. در این عمل از لیگامنت‌های مجاور برای پشتیبانی از رحم استفاده می‌شود. روش‌های دیگری نیز وجود دارند.

پیشگیری


شاید هر کسی نتواند از پرولاپس رحم پیشگیری کند. ولی قطعاً می‌تواند اقداماتی برای کاهش احتمال آن انجام دهد. از جمله:

  • ورزش منظم
  • حفظ وزن مناسب
  • انجام تمرینات کگل (لینک به مقاله ورزش کگل برای خانم ها)
  • استفاده از درمان جایگزینی هورمون استروژن در دوران یائسگی