تغذیه و رژیم غذایی مناسب و ممنوعیات دوران بارداری

در مسیر مادر شدن، تغذیه در دوران بارداری از اهمیت بالایی برخوردار است. خوب خوردن از دریافت تمامی مواد مغذی که شما و کودک در حال رشد شما به آنها نیاز دارید، اطمینان می‌دهد. تلاش کنید که انتخاب‌های سالم داشته و بهترین چیزی که در توانتان هست را انجام دهید. در فرایند بارداری، نخست آنچه که کودک شما به آن نیاز دارد به او می‌رسد، بنابراین اگر انتخاب‌های درستی نداشته باشید، در دراز مدت ممکن است سلامت شما در خطر بیفتد. اگر پیش از بارداری به خوبی غذا نمی‌خورده اید، شروع دریافت مواد مغذی و وعده‌های متعادل غذایی بیش از پیش مهم می‌شوند. ممکن است از برخی افراد بشنوید که باید به اندازه‌ی دو نفر بخورید یا تنقلات اضافی را دریافت کنید، به این دلیل که اکنون دو نفر هستید. این حرف درستی نیست! کودک شما در طول شش ماه نخست هر چیزی که نیاز دارد را از بدن شما دریافت می‌کند، بی اینکه نیاز باشد که شما هیچ کالری اضافه‌تری دریافت کنید. زمانی که در آخرین ماه‌های حاملگی خود قرار می‌گیرید، ممکن است به خوردن مقداری غذای بیشتر نیاز پیدا کنید.

همانطور که انجام فعالیت در طول بارداری مهم است، سالم خوردن نیز سلامتی و تندرستی شما و کودک شما را تقویت کرده و به آمادگی برای یک بارداری بدون مشکل کمک می‌کند. ممکن است به دریافت مولتی ویتامین بارداری با دریافت مقادیر اضافی از این مکمل و مواد مغذی دیگر احتیاج پیدا کنید. پیش از ایجاد هر تغییری در رژیم غذایی خود یا دریافت هر گونه ماده‌ی اضافی، بهتر است با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

مواد غذایی مناسب برای دوران بارداری


در اینجا برخی از مواد مغذی ضروری که بخشی از رژیم غذایی سالم در طول بارداری هستند، لیست شده اند:

  • آهن: آهن بهترین منبع برای تعادل طبیعی فرد می‌باشد. تا زمانی که مادر به سنتوسینون برای تحویل مناسب جفت نیاز نداشته باشد، بالا بردن ذخیره‌ی آهن با استفاده از مکمل‌های آهن ضروری نیست. در واقع، آهن یک ماده‌ی بسیار سمی است که در صورت مصرف زیاد از حد، می‌تواند به کبد آسیب بزند. مادر می‌تواند آهن را از گیاهان دارای برگ‌های سبز، جلبک دریایی، میوه‌های خشک، حبوبات، جوانه‌ی گندم، سبوس، مخمر، آجیل‌ها، دانه‌ها، جعفری، شهدها و شکر زرد دریافت کند.
  • اسید فولیک (فولات): فولیک اسید به تقسیم سلولی در ابتدای حاملگی کمک کرده و آسیب به جنین ناشی از فولیک اسید پایین، حتی پیش از حاملگی، تأیید شده است. فولات برای تولید سالم ژن‌ها و پروتئین در سلول‌هایی که به تازگی تشکیل می‌شوند، ضروری می‌باشد. به همین دلیل، دریافت مقدار کافی از آن، پیش از حاملگی و در طول سه ماه نخست بارداری، می‌تواند به پیشگیری از وقع آسیب‌ به لوله‌ی عصبی مانند اسپینا بیفیدا جلوگیری کند.
  • فولیک اسید را می‌توان با مصرف مخمر، دانه‌های کامل، حبوبات، آجیل‌ها، محصولات لبنی و شکر زرد دریافت کرد. باید دوباره گفته شود که در صورتی که غذاها از تعادل برخوردار باشند، نیازی به دریافت مکمل‌ها نیست.
  • فیبر: عضلات پیرامون روده ممکن است به دلیل تغییرات هورمونی در طول بارداری شل شوند. همراه با افزایش فشار نوزاد، این موضوع می‌تواند به یبوست منجر شود. افزایش فیبر دریافتی و مصرف مایعات و نیز انجام فعالیت فیزیکی، می‌تواند به پیشگیری از یبوست و بهبود عملکرد و سلامت روده‌ها کمک کند. منابع سالم فیبر شامل نان‌ها و غلات کامل، سبزیجات، حبوبات و میوه‌ها می‌باشند.
  • ویتامین ب: ویتامین ب می‌تواند از مخمرها، دانه‌ها، انواع لوبیا، آجیل‌ها، غذاهای لبنی، جوانه‌ی گندم، دانه‌های کامل و آووکادو استفاده شود، تمامی اینها نمونه‌هایی از غذاهای کامل افراد گیاه‌خوار می‌باشند. مکمل‌های ویتامین ب باعث به وجود آمدن رنگ زرد تیره در ادرار می‌شوند. این می‌تواند باعث نشان دادن پروتئین بالا در آزمایشات ادرار شده که می‌تواند به پره اکلامپسی منجر شود. با مصرف مایعات کافی، به حذف این نشانه‌ی حیاتی کمک می‌شود.
  • کلسیم: نشانه‌های کمبود کلسیم شامل گرفتگی عضلات به خصوص در پایین پاهاست که به صورت شایع در آخرین سه ماه بارداری که استخوان‌های کودک به سرعت متراکم می‌شود، تجربه می‌گردد. غذاهای طبیعی منبع کلسیم شامل محصولات لبنی، محصولات تولید شده از سویا، آجیل‌ها، محصولات تولید شده از جلبک دریایی و کتانجک، جوانه‌ی گندم و سبوس گندم می‌باشند. این مواد را در رژیم غذایی روزانه‌ی مادر گنجانده و مطمئن باشید که او در مسیر یک زایمان طبیعی و بدون استفاده از مواد شیمیایی قرار می‌گیرد.
  • ید: ید یک عنصر ردیابی است که برای عملکرد سالم غده‌ی تیروئید ضروری می‌باشد. این ماده در طول حاملگی برای رشد مغزی و سیستم ایمنی در نوزاد ضروری می‌باشد. کمبود شدید این ماده در مادر در طول بارداری، باعث بروز میگزدم ارثی می‌شود، که نوعی بیماری است که توسط نقص ذهنی ایجاد شده و باعث کوتاهی قد و دیستروفی استخوان می‌گردد. برای حصول اطمینان از اینکه مادر و کودک مقدار ید کافی را دریافت می‌کنند، مادر باید به دقت مصرف ید خود در طول بارداری را مشاهده کند.
  • ید در غلات و نان‌های تقویتی، گوشت، تخم مرغ، ماهی و صدف، محصولات لبنی، میوه‌ها و سبزیجات، حبوبات پخته شده و نمک یددار وجود دارد. ید موجود در یک غذا ممکن است بر اساس میزان ید موجود در خاکی که آن ماده در آن رشد کرده، متغیر باشد.
  • اسیدهای چرب امگا سه: مصرف اسید چرب امگا سه در طول بارداری برای کمک به رشد صحیح و کامل مغز کودک و عروق خونی او و پایین آوردن ریسک ابتلای کودک به آلرژی‌های غذایی و اگزما حیاتی است. اسیدهای چرب امگا سه همچنین یک ماده‌ی غذایی مهم در دوران شیردهی می‌باشد.
  • این ماده‌ی غذایی در ماهی چرب، تخم مرغ‌های غنی شده با امگا سه، نان سویا و بذر کتان، کانولا و بذر کتان وجود دارد. برای اطمینان از دریافت امگا سه کافی در رژیم غذایی روزانه در حاملگی، دو یا سه وعده ماهی چرب را در هر هفته، دو غذا شامل حبوبات را در هر هفته و تخم مرغ غنی شده با امگا سه را در وعده‌های غذایی بگنجانید. انواع نان سویا و بذر کتان، نان ترد و غلات را انتخاب کنید. گردو و گردوی گرمسیری را در رژیم غذایی شامل کرده و از روغن کانولا و مارگارین در خانه استفاده کنید.
  • ویتامین سی: مادرها در طول بارداری به این ویتامین، که همچنین به نام اسید اسکوربیک نامیده می‌شود، برای ساخته شدن کلاژن توسط بدن نیاز دارند. کلاژن، زیربنای پوست، استخوان‌ها، غضروف‌ها، تاندون‌ها و رگ‌های خونی سالم در افراد است. ویتامین سی همچنین به مقابله با عفونت کمک کرده و به عنوان یک آنتی اکسیدان برای محافظت از سلول‌های در مقابل آسیب، عمل می‌کند. ویتامین سی در میوه‌ها و سبزیجات تازه و غلات و آب میوه‌های قوی وجود دارد.
  • زینک: عملکرد سالم DNA به وجود زینک وابسته است. این ماده‌ی مغذی کمک می‌کند که زیر بنای بدنی مستحکمی از همان نخستین روزهای زندگی ایجاد شود. این ماده در طول بارداری برای کمک به رشد سیستم ایمنی قوی در نوزاد، تجدید سلولی، رشد، یادگیری و احساس مزه و بو حیاتی است. زینک در غلات قوی، گوشت قرمز خفیف، شیر، غذاهای دریایی، دانه‌های کامل، حبوبات و آجیل وجود دارد.

هر زن بارداری، به روش مخصوص به خود به غذاها واکنش نشان می‌دهد. یک رژیم دوران بارداری شامل مجموعه‌ای از غذاها و کارهایی است که می‌توانند به مادر برای مقابله با حالت تهوع و استفراغ مرتبط با بارداری کمک کند. فرد باردار باید سعی کند که از غذاهای سالم بهره ببرد تا اطمینان حاصل شود که مادر و کودک به خوبی تغذیه می‌شوند.

غذاهایی که در دوران بارداری باید محدود شوند یا باید از آنها پرهیز کرد



یک مادر در دوران بارداری باید از خوردن بعضی غذاها پرهیز کند، چرا که آنها می‌توانند برای سلامت کودک او مضر باشند:

  • از خوردن گوشت و تخم مرغ خام یا خوب پخته نشده پرهیز کنید. این دو مورد ممکن است شامل منابع باکتری باشند که می‌تواند به سلامت کودک آسیب بزند. زمانی که گوشت و تخم مرغ را می‌پزید، مطمئن باشید که به خوبی پخته شده اند.
  • غذاهای دریایی خام مانند صدف یا سوشی
  • ماهی تن یخ زده، کوسه، اره ماهی، نیزه ماهی، ماهی نارنجی و چرب گوشت. این ماهی‌ها دارای سطح غیر ایمنی از جیوه‌ی طبیعی هستند. کنسرو ماهی سفید یا تن باله دراز نیز دارای مقداری جیوه می‌باشد، بنابراین بهتر است که فرد باردار در طول هفته بیش از ۳۰۰ گرم از این ماهی‌ها را مصرف نکند.
  • جگر حیوانات یا محصولاتی که از جگر حیوانات تولید شده اند (مانند کله پاچه یا سوسیس جگر) را نخورید چرا که این غذاها دارای مقادیر بالایی از فرم رتینول ویتامین آ می‌باشند. مصرف زیاد این غذاها می‌تواند برای جنین در حال رشد مضر باشد.
  • بهتر است که در طول روز بیش از ۳۰۰ میلی گرم کافئین مصرف نشود. این مقدار برابر سه ماگ قهوه، سه فنجان چای یا هفت قوطی کوکاکولا می‌باشد. به جای این نوشیدنی‌ها، خانم باردار می‌تواند از نوشیدنی‌های بدون کافئین استفاده کند.

انواع سونوگرافی(سه بعدی،۴بعدی،واژینال،داپلر،ان تی) در بارداری

سونوگرافی یک تست در دوران بارداری است که اکثر زنان باردار باید در طول بارداری انجام دهند. این دستگاه از امواج فراصوت استفاده کرده و تصویری از جنین درون رحم مادر نشان می‌دهد. سونوگرافی به پزشک متخصص شما کمک می‌کند که روند رشد و سلامت جنین را بررسی کند. تست‌های سونوگرافی بخش مهمی از دوران بارداری است، این اولین فرصت برای دیدن فرزندتان است. بسته به اینکه شما چه زمان سونوگرافی انجام می‌دهید و جنین در چه وضعیتی است، شما می‌توانید دست‌ها، پاها و اندام‌های دیگر جنین را ببینید. ممکن است در آن زمان جنسیت فرزند شما نیز مشخص شده باشد. اکثر زنان باردار این تست را درسه ماهه دوم بارداری، بین هفته‌های ۱۶ تا ۲۰ از تقویم هفته به هفته بارداری، انجام می‌دهند. ممکن است بعضی زنان در سه ماهه اول سونوگرافی را انجام دهند (سونوگرافی اولیه) که قبل از هفته ۱۴ بارداری انجام می‌شود. با پزشک خود در مورد زمان مناسب انجام سونوگرافی مشورت کنید.

در بسیاری از زنان، سونوگرافی نشان می‌دهد که آیا رشد جنین نرمال است یا خیر. اگر سونوگرافی شما نرمال است، از انجام به موقع تست های مراقبتی دیگرتان نیز غافل نشوید. بعضی مواقع سونوگرافی نشان می‌دهد که مادر و جنین نیاز به مراقبت‌های ویژه دارند. اگر سونوگرافی نشان دهد جنین به فتق نخاع مبتلا، ممکن است بتوان قبل از تولد او را درمان کرد. اگر سونوگرافی نشان دهد که وضعیت جنین به پا است (به جای سر، پاهایش به سمت پائین است)، ممکن است پزشک سعی کند وضعیت بچه را به سر کند، در غیر این صورت نیاز به عمل سزارین می‌باشد. زیاد نگران سونوگرافی‌ها نباشید و با متخصص زنان و زایمان درباره بهترین روش مراقبت از خود و جنینتان مشورت کنید. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

 

کاربردهای سونوگرافی بارداری


پزشک برای موارد زیادی سونوگرافی بارداری را تجویز می‌کند از قبیل:

  •  برای تائید (اطمینان) از بارداری
  •  برای اطمینان از رشد نرمال جنین. به تاریخ و سن بارداری نیز کمک می‌کند.
  •  برای تشخیص بارداری‌های دوقلو، سه قلو و یا بیشتر (چند قلو)
  •  برای تشخیص نقایص مادر زادی مثلا، فتق نخاع یا نقص قلبی. این تست برای این است که آیا جنین احتمال سلامتی و بهبودی دارد یا خیر. نه فقط برای تائید نقص جنین. بعد از انجام سونوگرافی،ممکن است پزشک تست‌های دیگری به نام آزمایش‌های تشخیصی تجویز کرده تا مطمئن شود جنین هنگام زایمان نقصی ندارد. منظور از نقایص زایمان، وضعیت سلامتی نوزاد به هنگام تولد است. این نقایص مادر زادی ممکن است ظاهر یا عملکرد یک یا چند اندام جنین را تغییر دهد. این‌ها ممکن است سلامت عمومی جنین، چگونگی رشد او و یا انجام کارهایش را با مشکل روبرو سازند.
  •  برای کمک به تست‌های دیگر بارداری مثل نمونه برداری از جفت
  •  برای بررسی تخمدان‌ها و رحم بیمار، تخمدان جایی است که تخمک‌ها در بدن زن تجمع دارند.
  •  برای بررسی مشکلات بارداری، شامل بارداری خارج از رحم، بارداری مولار و یا سقط جنین
    تست آمنیوسنتز در رحم. اگر سونوگرافی نشان دهد که مایع آمنیوتیک خیلی زیاد و یا خیلی کم است، احتمالا مشکلی وجود دارد.
    • برای تشخیص جنسیت جنین. اگر مادر دوست داشته باشد بداند فرزندش دختر است یا پسر، می‌تواند در هفته‌های میانی بارداری این سونوگرافی تعیین جنسیت را انجام دهد(هفته ۱۶ تا ۲۰).

ممکن است بیمار نتواند سونوگرافی حاملگی را انجام دهد یا برای بیمار مناسب نباشد اگر او:

  •  اضافه وزن زیادی داشته باشد.
  •  مقدار مایع آمنیوتیک در رحمش خیلی کم باشد.
  •  جنین در وضعیت خاصی باشد.
  •  نتواند در زمان انجام سونوگرافی ثابت دراز بکشد.
  •  جنین خیلی تحرک داشته باشد.

آمادگی برای انجام سونوگرافی بارداری

ممکن است برای انجام سونوگرافی نیاز باشد مثانه بیمار پر باشد. اگر این چنین باشد از او می‌خواهند که قبل از سونوگرافی، با نوشیدن آب و مایعات دیگر، مثانه‌اش را پر کند. از بیمار خواسته می‌شود که قبل و حین سونوگرافی ادرارش را تخلیه نکند. در بیشتر موارد، زنان در سه ماه آخر بارداری نیاز به پر کردن مثانه برای انجام سونوگرافی ندارند. برای سونوگرافی واژینال در بارداری، دستگاه ترانسداکتور با روکش لاتکسی و ژل لوبریکانت پوشانده می‌شود. اگر بیمار به لاتکس حساسیت دارد باید قبل از انجام سونوگرافی با پزشک در میان بگزارد.

انواع سونوگرافی در بارداری


انواع سونوگرافی بستگی به دلیل پزشک برای انجام تست و سن بارداری دارد. در همه انواع سونوگرافی، از دستگاهی به نام ترانسداکتور استفاده می‌شود که از امواج صوتی برای ایجاد تصویر جنین بر روی مانیتور استفاده می‌کند. رایج‌ترین انواع سونوگرافی به این ترتیب‌اند:

سونوگرافی شکمی

وقتی درباره سونوگرافی بارداری می‌شنوید،در اکثر موارد منظور همین سونوگرافی است. بیمار روی تخت معاینه دراز کشیده و پزشک شکمش را با لایه نازک از ژل می‌پوشاند. ژل کمک می‌کند امواج صوتی راحت‌تر حرکت کرده و بیمار تصویر واضحتری از جنین میبیند. سپس دکتر ترانسداکتور را در اطراف شکم حرکت می‌دهد. ممکن است برای انجام سونوگرافی نیاز باشد مثانه بیمار کاملا پر باشد چرا که امواج صوتی از میان آب راحتتر عبور می‌کنند تا از میان هوا. انجام سونوگرافی درد خاصی ندارد ولی پر بودن مثانه ممکن است اذیت کننده باشد. این سونوگرافی تقریبا بیست دقیقه طول می‌کشد.

سونوگرافی واژینال بارداری

سونوگرافی واژینال از طریق واژن (کانال زایمان) انجام می‌شود. بیمار روی تخت معاینه دراز کشیده و پاهایش را بر روی رکاب‌ها قرار می‌دهد. پزشک یک ترانسداکتور را داخل واژن حرکت می‌دهد. ممکن است بیمار به خاطر ترانسداکتور احساس فشار کند ولی باعث درد نمی‌شود. مثانه بیمار باید خالی و یا خیلی کم پر باشد.سونوگرافی واژینال نیز بیست دقیقه طول می‌کشد. در بعضی موارد پزشک ممکن است جهت تکمیل اطلاعاتش درباره جنین از سونوگرافی‌های زیر استفاده کند:

سونوگرافی داپلر

اگر رشد بچه نرمال نباشد سونوگرافی داپلر برای بررسی جریان خون جنین استفاده می‌شود. پزشک از ترانسداکتور برای شنیدن صدای نبض قلب و همچنین اندازه‌گیری جریان خون در بند ناف و بعضی مواقع در رگ‌های خونی جنین، استفاده می‌کند. اگر بیمار مشکل Rh داشته باشد نیز ممکن است مجبور به انجام این سونوگرافی داپلر باشد. این بیماری یک مشکل خونی بوده که اگر درمان نشود مشکلات جدی برای کودک ایجاد می‌کند. معمولا سونوگرافی داپلر در سه ماهه آخر بارداری انجام میشود، اما ممکن است زودتر نیز تجویز گردد.

سونوگرافی سه بعدی

سونوگرافی سه بعدی در بارداری هزاران صوت از تصویر را در یک لحظه می‌گیرد. نتیجه‌ سونوگرافی یک عکس سه بعدی تقریبا واضح و رنگی است. بعضی پزشکان برای اطمینان از رشد نرمال و سلامت اندام‌ها این سونوگرافی را تجویز می‌کنند. ممکن است از سونوگرافی سه بعدی برای بررسی مشکلات رحمی نیز استفاده شود.

سونوگرافی چهار بعدی

از این سونوگرافی برای تکثیر عکس‌های متحرک از جنین داخل رحم مادر استفاده می‌شود. سونوگرافی چهار بعدی از امواج صوتی برای ایجاد عکس‌های متحرک استفاده می‌کند. با این روش تصاویری درست می‌شود که تماشای آن مانند دیدن فیلم زنده است. با این روش مادر می‌تواند بفهمد فرزندش در آن لحظه در شکمش چه کار میکند. اگر حین سونوگرافی جنین خمیازه بکشد یا لبخند بزند مادر می‌تواند ببیند. از سونوگرافی چهار بعدی اصولا برای اهداف درمانی استفاده نمی‌شود.

سونوگرافی ان تی

سونوگرافی گردنی (سونوگرافی ان تی) برای تشخیص ریسک احتمالی سندروم داون و یا ناهنجاری‌های دیگر کروموزومی مثل مشکلات قلبی مادرزادی است. سونوگرافی ان تی فضای شفاف (نیمه شفاف) در بافت پشت گردن جنین را اندازه می‌گیرد. جنین‌هایی که ناهنجاری دارند معمولا مایع شفاف پشت گردنی در آنها در سه ماهه اول بارداری بیش از حد معمول است که باعث می‌شود این فضای شفاف بزرگتر از حالت طبیعی بشود. سونوگرافی ان تی نیاز به برش ندارد و معمولا در هفته‌های یازده تا چهارده بارداری انجام میشود، چون در این هفته‌ها فضای پشت گردن جنین هنوز شفاف است (آخرین روزی که میشود این تست را انجام داد موقعی است که مادر سیزده هفته و شش روزش تمام شود). این تست معمولا به صورت همزمان با آزمایش خون، در سه ماهه اول بارداری انجام می‌شود.

تقویم بارداری هفته به هفته :مراحل رشد جنین در بارداری

بارداری هفته به هفته هیجان‌انگیز است که با نقاط عطف و علائم بسیاری همراه است. کودک در شکم مادر در حال رشد است و به سرعت کامل می‌شود. مادران باردار تقریباً هر روز روند و تغییرات ایجادشده را احساس می‌کنند اما بهتر است کاملاً بدانند که در حین بارداری چه می‌گذرد و چه چیزهای برای مادر در بارداری تغییر می‌کند. تقویم بارداری در مورد رشد کودک و آنچه در طول بارداری بر مادر می‌گذرد اطلاعاتی را می‌دهد. تقویم مبتنی بر ۴۰ هفته بارداری است و در قالب هفته به هفته است. به خاطر داشته باشید که قد، وزن و سایر تغییرات تقریبی هستند و کودک شما به سرعت رشد می‌کند!

آنچه در طول بارداری به‌ صورت هفته به هفته اتفاق می‌افتد یک معجزه واقعی از طبیعت است. تبدیل یک سلول تک به یک فرد کامل با ۲۰۰ میلیون سلول فقط در ۴۰ هفته اتفاقی هیجان‌انگیز است. حفظ روند رشد کودک بخش هیجان‌انگیز از بارداری است و تغییرات زیادی برای کشف وجود دارد. بنابراین برای دانستن آنچه در هر هفته اتفاق می‌افتد بهتر است تقویم بارداری را امتحان کنید. اگر مسئله‌ای وجود دارد که شما از آن اطلاعی ندارید یا مطمئن نیستید و لازم است در طول مسیر بارداری بدانید متخصص زنان و زایمان به شما کمک خواهند کرد. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

سه‌ماهه اول بارداری


هفته‌ی اول و دوم

اگرچه در ابتدای هفته اول و دوم زن واقعاً باردار نیست اما پزشکان از آغاز آخرین دوره قاعدگی او برای تاریخ‌گذاری بارداری استفاده می‌کنند. فولیکول‌های تخمدان در حال رشد هستند و در طی تخمک‌گذاری حدود ۱۴ روز پس از شروع دوره پریودی آزاد می‌شوند.

هفته سوم

در ابتدای هفته سوم و بعد از تخمک‌گذاری، زمانی که تخمک زن درنهایت آزاد می‌شود و توسط اسپرم مرد بارور می‌شود، حاملگی رخ می‌دهد. پس از باروری جنسیت، رنگ مو، رنگ چشم و بیشتر خصوصیات فرد توسط کروموزوم‌ها تعیین می‌شود.

هفته چهارم

کودک فقط در پوشش رحم مادر واردشده و در حال حاضر یک جنین کوچک با اندازه‌ی حدوداً ۴ سانتیمتر است. قلب جنین همراه با جوانه‌های بازو و پا، مغز و نخاع در حال تشکیل است.

هفته پنجم

برای درک اندازه نوزاد، به سر یک خودکار نگاه کنید. جنین اکنون دارای سه لایه است. لایه اکستروم که به پوست و سیستم عصبی تبدیل می‌شود. مزودرم استخوان‌ها، عضلات و سیستم تولیدمثل و درنهایت لایه‌ی اندودرم غشاهای مخاطی، ریه‌ها، روده‌ها و غیره را تشکیل می‌دهد.

هفته ششم

در هفته ششم ضربان قلب کودک معمولاً مثل یک فلاش سریع در سونوگرافی تشخیص داده می‌شود.

هفته هفتم

صورت کودک در این هفته به آرامی شکل می‌گیرد. بازوها و پاهای جنین مانند پره است و او کمی بزرگ‌تر از پاک‌کن است.

هفته هشتم

جنین اکنون از فرق سر تا کفل حدود ۳ سانتیمتر است و وزن آن کمتر از ۵۵ گرم است.

هفته نهم

قلب به‌طور منظم تپش دارد، انگشتان دست و پا در حال رشد هستند و رشد سر و مغز جنین همچنان ادامه دارد. به‌زودی تمام اعضای جنین باهم کار خواهند کرد.

هفته دهم

پسر یا دختر؟ اندام تناسلی نوزاد در این هفته شروع به رشد می‌کند، هرچند مادر تا مدت‌ها بعد قادر نخواهد بود جنسیت را در سونوگرافی تشخیص دهد.

هفته یازدهم

کودک حدود ۵ سانتیمتر طول دارد و وزن او حدود ۴۰ گرم است. بیشتر طول و وزن مربوط به سر است.

هفته دوازدهم

کودک ۷٫۵ سانتیمتر طول دارد و وزن او حدود ۳۰ گرم است. تارهای صوتی شروع به تشکیل شدن کرده‌اند و کلیه‌ها در حال حاضر کار می‌کنند.

سه‌ماهه دوم بارداری


هفته سیزدهم

به سه‌ماهه دوم بارداری خوش‌آمدید! کودک شروع به ادرار كردن در مایع آمنیوتیك كرده و روده‌ها از بند ناف به شکم بازگشته‌اند. خطرناک‌ترین دوره‌ی حاملگی تمام‌ شده است و احتمال سقط‌ جنین کاهش‌ یافته است.

هفته چهاردهم

کودک حدود ۳۴۰ گرم وزن دارد و طول سر تا کفل حدود ۷۷ سانتی‌متر است.

هفته پانزدهم

اگر مادر در هفته پانزده سونوگرافی کند ممکن است اولین استخوان‌های تشکیل‌ شده‌ی کودکش را ببیند.

هفته شانزدهم

در هفته شانزدهم کوچک‌ترین جنین از سر تا نوک انگشت پا حداقل ۱۰ تا ۱۳ سانتیمتر طول و حدود ۹۵ گرم وزن دارد. جنین شروع به انجام حرکت مکیدن با دهان می‌کنند.

هفته هفدهم

ذخیره‌های چربی که کودک را گرم نگه می‌دارند و به آن‌ها انرژی می‌دهند در زیرپوست جمع می‌شوند. کودک ۲۱۷ گرم وزن دارد و ۱۲۸ سانتیمتر از سر تا کفل طول دارد.

هفته هجدهم

هفته هجدهم هفته‌ای مهم برای شکل‌گیری حواس کودک است. گوش‌ها در حال توسعه هستند و ممکن است شروع به شنیدن صدای مادر کنند. چشم‌ها نیز احتمالاً نور را تشخیص می‌دهند.

هفته نوزدهم

ممکن است این سؤال برای مادر پیش بیاید که چگونه پوست کودک برای مدت طولانی در مایع آمنیوتیک باقی می‌ماند. این هفته ورنیکس بدن جنین را پوشش می‌دهد. این ماده به‌عنوان یک مانع حفاظتی در برابر چروک و خراش عمل می‌کند.

هفته بیستم

با نوزاد صحبت کنید زیرا در این هفته قطعاً می‌تواند صدای مادر را بشنود. کودک حدود ۲۸۰ گرم وزن و تا ۱۵ سانتیمتر طول دارد. مادر لگد زدن نوزاد در داخل رحم را احساس می‌کند.

هفته بیست و دوم

اگرچه نوزاد هنوز هم باید رشد کند اما عکس‌های سونوگرافی بیشتر شبیه به تصویر کودک به نظر می‌رسد!

هفته بیست و سوم

مادر به‌احتمال زیاد در این مرحله لگدهای زیادی را احساس خواهد کرد زیرا حرکت نوزاد در رحم افزایش می‌یابد. نوزادان متولدشده در هفته بیست و سوم می‌توانند با ماه‌ها مراقبت شدید زنده بمانند اما ممکن است معلولیت‌هایی داشته باشند.

هفته بیست و چهارم

طول نوزاد در این هفته از سر تا نوک پا ۳۰ سانتیمتر و وزنش ۵۰۰ گرم است. احساس چشایی در زبان شکل می‌گیرد و اثر انگشتان دست و پای آن‌ها تقریباً کامل است.

هفته بیست و پنجم

در این هفته واکنش‌های کودک ایجاد می‌شود. مادر ممکن است متوجه شود که کودک دارای زمان استراحت و فعال خاص است.

هفته بیست و ششم

نوزاد تقریباً ۲۲ سانتیمتر از سر تا کفل است و وزن او کمتر از ۵۵۰ گرم است. شنوایی کودک بهبودیافته است تا جایی که احتمالاً صدای مادر را تشخیص می‌دهد. سعی کنید برایش شعر یا کتاب بخوانید تا سرگرم باشند.

هفته بیست و هفتم

رشد و تکامل ریه‌ها و سیستم عصبی کودک این هفته ادامه دارد. اکنون زمان خوبی برای ردیابی حرکات کودک است. اگر مادر متوجه کاهش حرکت شود باید با پزشک تماس بگیرد.

هفته بیست و هشتم

در این هفته مغز کودک شروع به پیشرفت می‌کند. لبه‌های عمیق و سوراخ‌هایی تشکیل می‌شود و میزان بافت‌ها افزایش می‌یابد.

سه ماهه‌ی سوم بارداری


هفته بیست و نهم

در ابتدای سه‌ماهه سوم نوزاد از سر تا کفل ۲۵ سانتیمتر طول دارد و وزن او کمی بیش از ۹۰۰ گرم است.

هفته سی‌ام

کودک وزنی برابر با ۱ کیلو و ۳۰۰ گرم دارد و این هفته تا ۲۵ سانتیمتر رشد کرده است. چشم‌های او در طول ساعت‌های بیداری باز می‌شود و مغز استخوان آن‌ها گلبول‌های قرمز جمع‌آوری می‌کند.

هفته سی و یکم

کودک از سر تا پا ۳۷ تا ۴۲ سانتیمتر است و حداکثر وزن ۱ کیلو ۸۰۰ گرم است. اکنون چشم‌ها می‌توانند تمرکز کنند و همچنین واکنش‌هایی مانند مکیدن انگشت شست احتمالاً شروع می‌شوند.

هفته سی و دوم

اگر پس از ۳۲ هفته زایمان انجام شود نوزاد با کمک پزشکی شانس خوبی برای زنده ماندن می‌تواند داشته باشد. سیستم عصبی به‌ اندازه کافی توسعه‌ یافته است و بدن کودک می‌تواند حتی دمای بدن خود را تنظیم کند.

هفته سی و سوم

مادر احتمالاً متوجه می‌شود که کودکش خیلی می‌خوابد اما آیا او متوجه خواهد شد که ممکن است کودک خواب ببیند؟ درست است! ریه‌های آن‌ها نیز تقریباً به‌طور کامل شکل یافته‌اند.

هفته سی و چهارم

نوزاد از سر تا کفل حدود سی سانتیمتر است. رشد ناخن‌هایش کامل شده است و ورنیکس حتی از قبل هم ضخیم‌تر شده است.

هفته سی و پنجم

در این هفته کودک سریع‌ترین مرحله افزایش وزن را شروع می‌کند و رشدش تا ۳۷۳ گرم در هر هفته نیز می‌رسد. در حال حاضر او حدود ۲کیلو و۳۰۰ گرم وزن دارد. بیشتر چربی‌ها در اطراف شانه‌ها قرار می‌گیرند.

هفته سی و ششم

قد کودک از سر تا پا بین ۴۰ تا ۴۸ سانتیمتر است و وزن او بیش از ۲کیلو و ۷۰۰ گرم است. رشد کودک باعث می‌شود که در رحم مادر فضای کمتری داشته باشد و درنتیجه ممکن است کمی کمتر از حد طبیعی حرکت کند. با پزشک درباره تعداد لگدها برای ارزیابی سلامت جنین صحبت کنید.

هفته سی و هفتم

کودک در حال حاضر در هر روز حدود ۵ گرم ذخیره چربی به دست می‌آورد. اعضای اصلی او آماده هستند تا در دنیای واقعی عمل کنند!

هفته سی و هشتم

در هفته سی و هشتم کودک از سر تا کفل بیش از ۳۲ سانتیمتر طول دارد و وزنش حدود ۳ کیلوگرم است.

هفته سی و نهم

مبارك باشد! کودک به‌صورت رسمی کامل شده است.

هفته چهلم و بیشتر

بیشتر نوزادان متولدشده در هفته چهلم حدود ۴۸ تا ۵۳ سانتیمتر طول دارند و وزن آن‌ها بین ۲۷۲۰ تا ۴۰۰۰ گرم است. پسران معمولاً بیش از دختران وزن دارند. در نظر داشته باشید که تنها ۵ درصد از نوزادان در تاریخ مقرر متولد می‌شوند. در صورتی که چند روز یا حتی یک هفته یا بیشتر یا کمتر از زمان مقرر زایمان انجام شود نباید شگفت‌زده شوید.

بارداری(حاملگی) خارج از رحم:علائم،درمان و دلایل

حاملگی خارج رحمی (Ectopic pregnancy) زمانی رخ می‌دهد که تخمک بارور در جایی به‌ جز دیواره رحم کاشته شود. بارداری با یک تخمک بارور آغاز می‌شود. به طور معمول، تخمک بارور خود را به پوشش دیواره رحم متصل می‌کند. حاملگی خارج از رحم اغلب در یکی از لوله هایی که تخمک را از تخمدان به رحم حمل می‌کنند (لوله‌های فالوپی)، رخ می‌دهد. این نوع بارداری خارج رحمی به عنوان حاملگی لوله‌ای شناخته می‌شود. در بعضی موارد، حاملگی خارج از رحم در حفره شکمی، بافت تخمدان یا دهانه رحم (سرویکس) رخ می‌دهد. حاملگی خارج رحمی نمی‌تواند به طور طبیعی ادامه پیدا کند. تخمک‌های بارور نمی‌توانند زنده بمانند و بافت رو به رشد می‌تواند ساختارهای مختلف مادر را نابود کند. ذر صورت عدم درمان، امکان خونریزی بیش از حد وجود دارد که زندگی مادر را تهدید می‌کند. درمان زود هنگام حاملگی خارج رحمی می‌تواند به حفظ شانس بارداری مجدد سالم در آینده کمک کند.

در صورتی که دچار بارداری خارج رحم شده‌اید، احتمال خطر بالاست. در صورت عدم درمان، پارگی لوله فالوپی منجر به خونریزی شدید می‌شود که زندگی مادر را تهدید می‌کند. اگر نشانه‌ یا علائم حاملگی خارج از رحم را در خود مشاهده کردید، مانند خونریزی خفیف واژینالی و یا درد شکمی، با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید. ممکن است متخصص مراجعه به مطب یا دریافت مراقبت‌های فوری پزشکی را توصیه کند. سهولت تجربه یک بارداری طبیعی پس از بارداری خارج رحم به عوامل متعددی از جمله سلامت لوله‌های فالوپی باقیمانده بستگی دارد. اکثر زنانی که حاملگی خارج رحمی را تجربه می‌کنند، اگر به طور کامل تحت درمان قرار گیرند، حتی در مواردی که به علت شدت آسیب وارده لوله‌های فالوپی خارج شده‌اند، می‌توانند مجددا باردار شوند. هنگام بارداری مجدد پس از بارداری خارج از رحم بلافاصله به متخصص زنان و زایمان برای انجام اسکن اولیه مراجعه کنید تا از سلامت بارداری اطمینان حاصل کنید. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

 

علل


شایع‌ترین نوع حاملگی خارج از رحم، حاملگی لوله ای است. این نوع بارداری زمانی اتفاق می‌افتد که یک تخمک بارور در مسیر خود به رحم به دام می‌افتد، این عارضه اغلب به این علت است که لوله‌های فالوپی به علت التهاب آسیب می‌بینند و یا از بین می‌روند. عدم تعادل هورمونی و یا رشد غیر‌طبیعی تخمک نیز ممکن است تاثیرگذار باشد.

عوامل تشدید


عوامل متعددی احتمال ابتلا به بارداری خارج رحم را افزایش می‌دهند، این عوامل عبارتند از:

  •  سابقه بارداری خارج رحم: افرادی که تجربه یکبار بارداری خارج رحم داشته‌اند، نسبت به دیگران بیشتر در معرض خطر بارداری خارج رحم قرار دارند.
  •  التهاب یا عفونت: التهاب لوله فالوپی (سالپنژیت) یا عفونت رحم، لوله‌های فالوپی یا تخمدان (بیماری التهاب لگن)، خطر حاملگی خارج از رحم را افزایش می‌دهند. اغلب این عفونت‌ها ناشی از بیماریهای آمیزشی سوزاک (gonorrhea)یا کلامیدیا (chlamydia) هستند.
  •  مشکلات مربوط به باروری: برخی تحقیقات نشان می‌دهد که مشکلات باروری و همچنین استفاده از داروهای باروری با بارداری خارج از رحم ارتباط دارند.
  •  موارد نگران‌کننده ساختاری: اگر لوله‌های فالوپی بیمار دارای شکل غیر طبیعی باشند یا احتمالا در یک عمل جراحی، آسیب دیده باشند، احتمال باروری خارج رحمی وجود دارد. حتی عمل جراحی برای بازسازی لوله‌های فالوپی نیز می‌تواند خطر حاملگی خارج از رحم را افزایش‌دهد.
  •  انتخاب روش پیشگیری از بارداری: بارداری هنگام استفاده از دستگاه داخل رحمی (IUD) نادر است. اما اگر در این هنگام زن باردار شود، احتمال بارداری خارج از رحم وجود دارد. این رویداد در مورد بارداری بعد از بستن لوله‌ها، که روشی دائمی برای کنترل باروری است، نیز صدق می‌کند. اگرچه حاملگی بعد از بستن لوله‌ها بسیار نادر است، اما اگر این اتفاق بیفتد، به احتمال زیاد خارج از رحم خواهد بود.
  •  سیگار کشیدن: سیگار کشیدن قبل از اقدام به بارداری، خطر ابتلا به حاملگی خارج رحمی را افزایش می‌دهد و هرچه میزان سیگار کشیدن بیشتر باشد، خطر بیشتری مادر را تهدید می‌کند.

علائم بارداری خارج از رحم


در برخی موارد حاملگی خارج از رحم ممکن است در ابتدا نشانه یا علامتی ایجاد نکند. در موارد دیگر، نشانه‌ها و علائم بارداری خارج از رحم ممکن است همانند سایر حاملگی‌ها باشد( قطع پریود یا عدم قاعدگی، حساسیت پستان و حالت تهوع). اگر بیمار آزمایش تست بارداری را انجام دهد، نتیجه مثبت خواهد بود. با این حال، حاملگی خارج از رحم نمی‌تواند به طور طبیعی ادامه یابد. لکه‌بینی همراه با درد شکمی یا لگن در بارداری اغلب اولین علامت هشدار‌ دهنده بارداری خارج از رحم است. اگر لکه‌بینی مربوط به لوله‌های فالوپی باشد ممکن است بسته به محل خونریزی یا عصب‌هایی که تحریک‌ شده‌اند، درد شانه و میل به اجابت مزاج احساس شود. اگر لوله فالوپی ازبین برود، احتمال خونریزی شدید در داخل شکم وجود دارد که سرگیجه خفیف، خستگی و شوک را به دنبال دارد.

تشخیص


اگر پزشک به حاملگی خارج از رحم مشکوک باشد، ممکن است برای بررسی درد، حساسیت یا وجود یک توده در لوله فالوپی یا تخمدان، آزمایش لگن انجام دهد. هرچند معمولا معاینه فیزیکی به تنهایی برای تشخیص بارداری خارج از رحم کافی نیست. تشخیص اولیه معمولا پس از انجام آزمایش خون و روش‌های تصویربرداری، مانند سونوگرافی، تایید می‌شود. در یک سونوگرافی استاندارد، امواج صوتی با فرکانس بالا به بافت‌های موجود در منطقه شکمی هدایت می‌شوند. هرچند در اوایل بارداری، رحم و لوله‌های فالوپی به واژن نزدیک‌ترند تا سطح شکم. به این منظور متخصص سونوگرافی پرابی را در قسمت واژینال بیمار قرار می‌دهد که امواج صوتی از خود ساتع می‌کند (سونوگرافی واژینال). گاهی اوقات برای تشخیص حاملگی در زمانی که برای تشخیص به روش سونوگرافی خیلی زود است، معمولا چهار تا پنج هفته پس از تخمک گذاری، پزشک ممکن است تا زمانی که بارداری خارج از رحم از طریق سونوگرافی تایید یا رد شود، وضعیت بیمار را با آزمایش خون بررسی کند. در وضعیت اضطراری، اگر بیمار به‌شدت خونریزی کند، ممکن است بارداری غیرطبیعی تشخیص داده شود و با جراحی درمان شود.

درمان بارداری خارج از رحم


دارو

تخمک باور نمی‌تواند به طور طبیعی در خارج از رحم رشد کند. برای جلوگیری از عوارض تهدید کننده زندگی، باید بافت خارج رحمی برداشته شود. اگر بارداری خارج رحمی زود تشخیص داده شود، بعضی اوقات برای جلوگیری از رشد سلول و از بین بردن سلول‌های موجود از تزریق داروی متوترکسات استفاده می‌شود. لازم است قبل از به کار بردن این روش درمان حاملگی خارج از رحم تشخیص داده شود. پس از تزریق، دکتر خون بیمار را از نظر وجود هورمون بارداری گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) بررسی می‌کند. اگر سطح HCG بالا باقی بماند، ممکن است بیمار به تزریق متوترکسات دیگری نیاز داشته باشد.

لاپاراسکوپی

در موارد دیگر، بارداری خارج از رحم معمولا با عمل جراحی لاپاراسکوپی درمان می‌شود. در این روش، یک شکاف کوچک در شکم، در نزدیکی یا درون ناف ایجاد می‌شود. سپس دکتر با استفاده از یک لوله نازک مجهز به لنز دوربین و نور (لاپاراسکوپ) برای دیدن منطقه استفاده می‌کند. برای برداشتن بافت خارج رحمی و ترمیم لوله فالوپی می‌توان ابزارهای دیگری از طریق لوله یا ایجاد برش‌های کوچک دیگر مورد استفاده قرار داد.

لاپاراتومی

اگر حاملگی خارج رحمی موجب خونریزی شدید شود و یا لوله فالوپی پاره شود، بیمار ممکن است به یک عمل جراحی اضطراری از طریق ایجاد برش شکمی (لاپاراتومی) نیاز داشته باشد. در بعضی موارد، می‌توان لوله فالوپی را ترمیم کرد، اما به طور معمول لوله پاره شده باید برداشته شود. پزشک سطح هورمون بارداری گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) را بررسی خواهد کرد. این کار برای اطمینان از حذف کامل بافت خارج رحمی انجام می‌شود. اگر سطح هورمون بارداری گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) به سرعت افت نکند، ممکن است بیمار به تزریق متوترکسات نیاز پیدا کند.

بارداری مجدد


اکثر خانم‌هایی که حاملگی‌های خارج رحمی را تجربه می‌کنند، بار دیگر برای بارداری سلامت اقدام می‌کنند. اگر یک لوله فالوپی آسیب ببیند و یا از بین برود، می‌توان تخمک را قبل از ورود به رحم، در لوله دیگر بارور کرد. در صورتی که هر دو لوله فالوپی آسیب ببینند و یا از بین بروند، لقاح آزمایشگاهی ممکن است یکی از گزینه‌های پیش‌رو باشد. با استفاده از این روش، تخمک‌های بالغ در یک آزمایشگاه بارور می‌شوند و سپس در رحم قرار می‌گیرند. اگر بیمار مجددا تصمیم به بارداری بگیرد باید با پزشک مشورت کند. تست خون اولیه و تصویربرداری سونوگرافی می‌تواند در تشخیص سریع بارداری خارج از رحم دیگر یا اطمینان حاصل کردن از روند طبیعی بارداری به پزشک کمک کند. به احتمال زیاد به بیمار توصیه می‌شود تا قبل از تلاش برای بارداری مجدد به مدت سه ماه یا دو دوره کامل قاعدگی (پریود)، منتظر بماند. خونریزی که در هفته اول یا پس از درمان بارداری خارج از رحم رخ می‌دهد مربوط به قاعدگی نیست. بلکه این خونریزی در پاسخ به هورمون‌های ازدست رفته همراه با سقط بارداری است.

آمبوليزاسيون(بستن شريان)رحمی:چگونگی،نتایج وعوارض

آمبولیزاسیون فیبروم‌های رحم روشی برای از بین بردن تومورهای غیر سرطانی در رحم است که فیبروم نامیده می‌شوند. فیبروم‌ها، توده‌های غیرسرطانی‌اند که در رحم رشد می‌کنند. این تومورها معمولا علامتی ندارند اما می‌توانند باعث ایجاد خونریزی شدید و درد شوند و حتی گاهی در فرایند باردار شدن یا ادامه بارداری مشکلاتی را ایجاد کنند. پزشک با انجام یک جراحی معمولی از خون‌رسانی به این توده‌ها جلوگیری می‌کند و بیمار به سرعت بهبود خواهد یافت و حتی ممکن است نیازی به بستری شدن در بیمارستان نداشته باشد. هدف از بستن شریان رحمی برای درمان فیبرم این است که انجام هیسترکتومی یا میومکتومی ضرورت نیابد و بیمار به سرعت بهبود یابد. در آمبولیزاسیون شریان رحم، پزشک با مسدود کردن جریان خون به فیبروم‌ها به از بین رفتن آنها کمک می‌کند. پس از آمبولیزاسیون شریان رحم معمولا علائم تسکین می‌یابند یا با گذشت زمان از بین می‌روند.

اگر دچار فیبروم شده‌اید متخصص زنان و زایمان انجام آمبولیزاسیون شریان رحمی را به شما توصیه خواهد کرد. این روش درمانی نسبتا جدید، جایگزینی برای جراحی باز و خارج کردن فیبروم‌ها محسوب می‌شود که باعث چروکیده شدن فیبروم‌ها و از بین رفتن آنها می‌شود. در پی انجام این روش درمانی، خونریزی شدید پریود، و سایر علائم مانند درد، فشار، تکرر ادرار یا یبوست کاهش می‌یابد. در خصوص موفقیت آمیز بودن این روش می‌توانید با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره یا رزرو وقت بستن شریان‌های رحمی با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

 

مزایا


  • آمبولیزاسیون فیبروم رحم که تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود در مقایسه با جراحی باز و برداشتن فیبروم رحم یا هیسترکتومی کل رحم از تهاجم کمتری برخوردار است.
  • شکاف کوچکی که مانند شکاف ایجاد شده در جراحی نیست روی پوست ایجاد می‌شود که پس از عمل نیازی به بخیه زدن آن نیست.
  • در آمبولیزاسیون در مقایسه با روش هیسترکتومی، بیمار می‌تواند خیلی سریع‌تر انجام فعالیت‌های روزانه خود را آغاز کند.
  • در آمبولیزاسیون میزان خونریزی به حداقل می‌رسد و در مقایسه با هیسترکتومی زمان بهبود بیمار بسیار کوتاه‌تر است.
  • زنانی که با کمک این روش به درمان فیبروم‌هایشان می‌پردازند شاهد بهبود علائم مربوط به فیبروم‌ خواهد بود. این مساله در زنانی که خونریزی‌های شدید دارند یا دچار مشکلات مربوط به لگن و شکم شده‌اند مانند درد و فشار صحت دارد.

پس از آمبولیزاسیون شریان رحم احتمال رشد مجدد فیبروم‌های درمان شده یا به وجود آمدن فیبروم‌های جدید بسیار نادر است. زیرا در این روش، همه فیبروم‌های موجود در رحم حتی فیبروم‌هایی که در عکس برداری قابل مشاهده نیستند درمان می‌شوند. آمبولیزاسیون فیبروم رحم در مقایسه با سایر روش‌ها مانند هورمون درمانی، راه حل مناسب‌تری محسوب می‌شود زیرا معمولا پس از قطع کردن درمان هورمونی، تومورهای فیبرومی مجددا رشد می‌کنند. رشد مجدد فیبروم‌ها، در لیزر درمانی نیز مشکل مهمی تلقی می‌شود.

افراد داوطلب برای آمبولیزاسیون شریان رحمی


آمبولیزاسیون شریان رحم یک روش مفید و موثر برای درمان علائم برخی فیبروم‌های رحم محسوب می‌شود.

زنانی که این روش درمانی روی آنها انجام می‌شود ممکن است:

  • علائمی مانند خونریزی، پایین بودن تعداد گویچه‌های خونی، درد و فشار شکمی، یبوست، و بیدار شدن در شب برای تخلیه ادرار را داشته باشند.
  • قبلا از داروها یا هورمون‌ها برای کاهش علائم استفاده کرده باشند.
  • بعد از زایمان برای درمان خونریزی بسیار شدیدرحم، آمبولیزاسیون شریان رحم را تجربه کرده باشند.

آمادگی برای آمبولیزاسیون شریان رحم


از شب قبل از عمل بیمار باید از خوردن یا آشامیدن پرهیز کند و به مدت پنج روز قبل از عمل باید از مصرف آسپرین، بروفن، ادویل، و موترین خودداری کند زیرا این داروها باعث رقیق شدن خون بیمار می‌شوند. با این حال بیمار می‌تواند در روز عمل، داروهایی را که مصرف می‌کرده است را با مقدار بسیار کمی آب بخورد. اگر بیمار از داروهایی مانند کدامن، پلاویکس، گلوکوفاژ یا هپارین استفاده می‌کند باید در خصوص زمان قطع مصرف آنها با پزشک صحبت کند.

انجام آمبولیزاسیون شریان رحم


آمبولیزاسیون شریان رحمی حدود دو ساعت طول می‌کشد و به جای اتاق عمل در اتاق رادیولوژی انجام می‌شود. مرحله اول عمل، آنژیوگرام نام دارد و پس از تزریق ماده حاجب به درون شریان رحم، از شریان‌هایی که دارای فیبروم هستند عکس برداری می شود. تزریق ماده حاجب  باعث می‌شود فیبروم‌ها دیده شوند.

در ابتدای کار به بیمار سرم وصل می‌شود که بتواند از طریق سرم مایعات و داروهای لازم را دریافت کند. برای جلوگیری از عفونت، کشاله ران بیمار به کمک محلول ضدعفونی کننده تمیز و موهای آن تراشیده می‌شود. سپس بدن بیمار با پارچه استریل پوشانده می‌شوند و محل موردنظر به صورت موضعی، بی حس می‌شود. بیهوشی موضعی باعث می‌شود بیمار در طول عمل بیدار اما خواب آلود باشد. پزشک سرنگی را وارد شریان پای بیمار می‌کند، سپس لوله نازک و منعطفی که کاتتر نام دارد را درون شریان قرار می‌دهد و مایع رنگی را تزریق می‌کند. به کمک اشعه ایکس از شریان‌های که حاوی فیبروم هستند عکس‌برداری می‌شود. پزشک از کاتتر برای ارسال ذرات به این شریان‌ها استفاده می‌کند تا از خون رسانی به فیبروم ها جلوگیری کند. این ذرات پلی وینیل الکل نام دارند و به اندازه یک دانه شن هستند. این ذرات با مایع رنگی ترکیب می‌شوند و به آرامی به بدن تزریق می‌شوند، پزشک باید مطمئن شود این ذرات فقط به سراغ فیبروم‌ها می‌روند. مسدود کردن جریان خون شریان چند دقیقه طول می‌کشد. پس از آنکه شریان‌های چپ و راست مسدود شدند، انژیوگرام دیگری انجام خواهد شد. پزشک کاتتر را خارج می‌کند و حدودا به مدت ۱۵ دقیقه آن ناحیه را فشار می‌دهد.

دوران بهبود بیمار

پس از عمل باید بیمار به مدت ۶ ساعت به پشت دراز بکشد و پای خود را حرکت ندهد. میزان دردی که بیماران تجربه می‌کنند متفاوت است. بیشترین دردی که بیمار احساس می‌کند بعد از عمل و شش ساعت بعد از آن است. بیماران ادعا می‌کنند این درد شبیه درد دوران پریود است، حال آنکه برخی دیگر دردی را احساس نمی‌کند. معمولا یک شبانه روز بیمار در بیمارستان بستری می شود تا پزشک بتواند محل دسترسی به شریان و میزان درد بیمار را بررسی کند. روز بعد بیمار از بیمارستان مرخص خواهد شد، اکثر بیماران می‌توانند ظرف مدت یک هفته فعالیت‌های خود را از سر بگیرند. بیمار باید پس از مراجعه به منزل نکات و موارد زیر را رعایت کند تا هرچه سریع تر بهبود یابد.

  • پس از مراجعه به منزل باید هشت لیوان مایعات نظیر آب، آبمیوه، یا نوشابه بنوشد. او می‌تواند پس از ترک بیمارستان، رژیم غذایی خود را از سر بگیرد.
  • به مدت ۴۸ ساعت از انجام فعالیت‌های سنگین مانند کارهای منزل خودداری کند. اکثر بیماران ظرف مدت یک هفته می‌توانند فعالیت‌های خود را شروع کنند.
  • به مدت ۲۴ ساعت از رانندگی خودداری کند.
  • تا پنج روز از حمام داغ و شنا خودداری کند و فقط دوش بگیرد.

خطرات


روش‌های تهاجمی با خطراتی مانند خونریزی، واکنش به بیهوشی یا دارویی که مورد استفاده قرار می‌گیرد، عفونت، و کبودی مواجه‌اند.

خطرات آمبولیزاسیون شریان رحم عبارتند از:

  • آسیب دیدن شریان یا رحم
  • از بین نرفتن فیبروم‌ها یا درمان نشدن کامل علائم
  • مشکلاتی در ارتباط با بارداری در آینده. زنانی که قصد بارداری دارند باید در این خصوص با پزشک خود مشورت کنند زیرا ممکن است این روش شانس بارداری موفق را در آنها کاهش دهد.
  • عدم قائدگی
  • مشکلات مربوط به تخمدان یا یائسگی زودرس
  • عدم تشخیص یک نوع نادر از سرطان که درون فیبروم‌ها رشد می‌کند. اکثر فیبروم‌ها غیر سرطانی‌اند، اما ممکن است تعداد اندکی از آنها سرطانی باشند. آمبولیزاسیون نمی‌تواند این وضعیت را تشخیص دهد یا درمان کند بلکه ممکن است باعث به تعویق افتادن تشخیص و بدتر شدن نتایج شود.

تبخال تناسلی (هرپس) زنان: علائم و درمان

تبخال تناسلی یکی از بیماری‌های مقاربتی است که عامل آن ویروس هرپس سیمپلکس (herpes simplex) می‌باشد. این ویروس می‌تواند موجب بروز ضایعات پوستی جوش مانندی روی ناحیه آلت تناسلی، مقعد، باسن و کشاله ران شود. این ویروس می‌تواند حتی زمانی که تبخال‌ها روی پوست نیستند نیز منتشر شود. همچنین ممکن است این ویروس در حین زایمان از مادر به کودک منتقل شود.

علائم اصلی ابتلا به ویروس هرپس، تبخال است. معمولاً تبخال‌ها اول از همه در محل ورود ویروس به بدن شکل می‌گیرند. این تبخال‌ها حالتی شبیه جوش‌ دارند و ممکن است دردناک شوند و پس از مدتی خوب می‌شوند. گاهی اوقات افراد اصلاً نمی‌دانند که به ویروس هرپس مبتلا هستند چرا که هیچ علائمی ندارند و یا اینکه علائم بسیار مختصری دارند. ابتلا به این ویروس می‌تواند در نوزادان تازه به دنیا آمده و افرادی با سیستم ایمنی ضعیف، جدی‌تر و خطرناک‌تر باشد. عود کردن مجدد و مکرر تبخال، خصوصاً در یک سال اول  امری بسیار شایع است. با گذشت زمان، تبخال‌ها کمتر بروز می‌کنند و علائم نیز خفیف‌تر می‌شوند.

اگر شما باردارید و به یکی از بیماری‌های مقاربتی مانند تبخال تناسلی مبتلا هستید، بدیهی است که در مورد سلامت کودک خود نگران باشید. اگر شما در حین زایمان یک تبخال تناسلی فعال نشده با ویروس فعال داشته باشید، ویروس تبخال ممکن است در حین زایمان طبیعی، به نوزاد منتقل شود. در صورتی که به تبخال تناسلی مبتلا هستید لازم است در اولین فرصتی که متوجه بارداری خود شدید، این موضوع را به متخصص زنان و زایمان اطلاع دهید. روش‌های مخصوص برای تشخیص ابتلا به تبخال تناسلی وجود دارد. هیچ درمانی برای ریشه‌کن کردن ویروس تبخال وجود ندارد. اما، با مصرف داروهایی می‌توان علائم ناشی از این عفونت ویروسی و میزان بروز تبخال پوستی را کاهش داد، و خطر انتقال ویروس به دیگران را کمتر کرد. متخصص زنان و زایمان می‌تواند به شما کمک کند که یک برنامه درمانی مناسبی برای کنترل تبخال تناسلی خود داشته باشید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان تبخال تناسلی با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

 

تبخال تناسلی نوعی عفونت پوستی در ناحیه تناسلی (مهبل و واژن در زنان) و نواحی اطراف آن است. عامل این عفوت، ویروس هرپس سیمپلکس (herpes simplex) است. باسن و مقعد فرد نیز ممکن است به این ویروس مبتلا شوند. ویروس هرپس سیمپلکس دارای دو نوع است:

  • نوع یک ویروس هرپس سیمپلکس، عامل شایع تبخال‌هایی است که در اطراف دهان ایجاد می‌شود. این ویروس همچنین عامل بیشتر از نیمی از تبخال‌های تناسلی است.
  • نوع دوم ویروس هرپس سیمپلکس معمولاً، تنها موجب تبخال‌های تناسلی می‌شود. این ویروس در موارد بسیار کمتری، ممکن است موجب تبخال اطراف لب و نواحی دیگر بدن شود.

علائم


در صورتی که برای اولین بار باشد که شخص به تبخال تناسلی دچار می‌شود، به این حالت عفونت اولیه گفته می‌شود. این عفونت می‌تواند موجب بروز علائم بشود یا نشود. ویروس از بدن پاک نمی‌شود اما در نزدیکی یک عصب، غیرفعال می‌ماند. در برخی از افراد، این ویروس هراز چندگاهی فعال می‌شود از کنار عصب موردنظر به سمت پوست می‌رود. این موضوع موجب می‌شود که بیمار به صورت مکرر و دوره‌ای دچار علائم تبخال شود. علائم کلی تبخال هم برای مردان و هم برای زنان عبارتند از:

  • ضایعات پوستی تاول مانند در اطراف دهان، لب، صورت و سایر نواحی بدن که با ناحیه تبخال زده در تماس هستند.
  • نواحی که ویروس دارند در ابتدا خارش دارند و بعد از آن تاول‌ها بروز می‌کنند.
  • ممکن است این تاول‌ها زخمی شوند و از آن‌ها مایعی بیرون بزند.
  • با گذشت یک هفته از بروز تاول‌ها، ممکن است روی آن‌ها پوسته تشکیل شود.
  • ممکن است غدد لنفاوی بیمار متورم شوند. غدد لنفاوی با عفونت‌ها و التهاب‌ها در بدن مقابله می‌کنند.
  • ممکن است بیمار به سر درد، بدن‌درد و تب دچار شود.

راه‌های انتقال تبخال تناسلی


تبخال‌های تناسلی معمولاً از طریق تماس مستقیم پوستی با شخصی که به عفونت ویروسی مبتلاست، منتقل می‌شوند. پوست اطراف لب، ناحیه تناسلی و مقعد، بیش از همه در معرض عفونت تبخال هستند. این بدین معناست که این ویروس، بیش از همه از طریق رابطه جنسی واژینال، مقعدی و دهانی و یا تنها تماس جنسی نزدیک با شخص آلوده منتقل می‌شود.

ویروس هرپس سیمپلکس همچنین ممکن است از طریق یک برش یا زخم روی پوست نواحی دیگر بدن، به شخص دیگر منتقل شود. در این حالت، بیشتر احتمال دارد که ویروس وارد پوست دست انگشتان، دست، زانو و سایر نواحی شود. احتمال آن که شخص مبتلا به ویروس، دوباره ناحیه دیگری از بدن خودش را به ویروس مبتلا کند و در واقع ویروس را از یک ناحیه به ناحیه‌های دیگر بدن انتقال دهد، کم است.

عوارض


تبخال‌های تناسلی معمولاً برای افراد بزرگسال که از سلامت عمومی برخوردارند، هیچ عوارض جدی و خطرناکی ایجاد نمی‌کند.در برخی از افراد که سیستم ایمنی بدنشان به خوبی عمل می‌کند ممکن است تاول‌های ناشی از ویروس هرپس سیمپلکس، شدیدتر و وخیم‌تر باشند و مدت زمان بیشتری دوام بیاورند.

بیماری چشمی

در موارد خاصی، افرادی که سیستم ایمنی معمولی دارند، ممکن است دچار عفونت هرپس سیمپلکس در چشم شوند. تبخال چشمی معمولاً بر اثر ویروس  ایجاد می‌شود و گاهی نیز عامل آن ویروس HSV-2 است. این عفونت در موارد خاصی می‌تواند موجب بروز عوارض جدی و خطرناک شمی و حتی نابینایی شود.

بروز مشکلاتی برای نوزاد

زنانی که باردار هستند و به ویروس مبتلا هستند ممکن است آن را به کودک خود انتقال دهند. کودکانی که به این ویروس مبتلا می‌شوند ممکن است دچار مرگ یا مشکلات بسیار جدی مغزی، پوستی یا چشمی شوند. تبخال تناسلی همچنین می‌تواند موجب عوارض و مشکلات بارداری مانند سقط‌جنین یا زایمان زودرس شود.

زنان بارداری که به تبخال تناسلی مبتلا هستند لازم است که حتماً این موضوع را با پزشک خود در میان بگذارند. بیمار و پزشک با کمک هم می‌توانند خطر ابتلای کودک به عفونت تبخال را تا جای ممکن کاهش دهند. کودکانی که همراه با عفونت هرپس سیمپلکس به دنیا می‌آیند، در صورتی که مشکلشان زودتر تشخیص داده شده و برای حل آن اقدام شود، شانس بیشتری برای درمان دارند. پزشک شما در مورد شرایط و اقدامات لازم در حین بارداری، در حین زایمان و بعد از آن با شما صحبت می‌کند. او می‌تواند روش‌های درمانی ایمن را برای از بین بردن ویروس به شما تجویز کند تا بتوانید زایمان سالمی داشته باشید. همچنین ممکن است پزشک تصمیم بگیرد که برای جلوگیری از انتقال عفونت، زایمان را به صورت سزارین انجام دهد.

ابتلا به ویروس HIV

تبخال تناسلی، مانند سایر بیماری‌های تناسلی که موجب ضایعه پوستی می‌شوند، در انتقال ویروس HIV نقش مهمی دارند. شخص مبتلا به تبخال تناسلی احتمالاً بیش از دیگران در معرض ابتلا به ویروس HIV است. این موضوع می‌تواند ناشی از بروز زخم‌ها و ضایعات پوستی باز و یا ناشی از ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن فرد باشد. علاوه بر این، ممکن است ویروس تبخال سریع‌تر به افراد مبتلا به ویروس HIV سرایت کند.

تفاوت زگیل و تبخال تناسلی


زگیل تناسلی و تبخال تناسلی هر دو از بیماری‌های مقاربتی هستند و از طریق تماس پوستی مستقیم منتقل‌شده و عامل هر دو عفونت، ویروسی است.  اما ویروس‌هایی که عامل تبخال تناسلی هستند، با عامل زگیل تناسلی فرق دارند:

  • ویروس عامل تبخال تناسلی، ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) نام دارد.
  • ویروس عامل زگیل تناسلی، ویروس پاپیلوما (HPV) نام دارد.

برای زگیل و تبخال تناسلی هیچ درمان قطعی وجود ندارد. اما داروهای مختلفی برای کنترل علائم تبخال و جلوگیری از عوارض زگیل به کار می‌روند.

تشخیص


پزشک در اغلب موارد می‌تواند با نگاه کردن به تبخال، عفونت هرپس سیمپلکس را تشخیص دهد. اما در برخی از موارد، تشخیص دادن این عفونت مشکل‌تر است.

کشت ویروسی

در برخی موارد (نه همیشه) با انجام تست آزمایشگاهی به نام کشت ویروسی می‌توان ویروس را تشخیص داد. برای انجام این تست،مقداری از بافت تبخال را به‌عنوان نمونه بر می‌دارد. اگر نتایج این تست مثبت باشد، بیمار به عفونت تناسلی مبتلاست اما اگر نتایج آن منفی باشند، همچنان امکان آن وجود دارد که بیمار به عفونت تناسلی مبتلا باشد.

آزمایش خون

آزمایش خون خاصی برای تشخیص نوع تبخال تناسلی انجام می‌شود که تعیین می‌کند شما به ویروس نوع HSV-1 مبتلا هستید یا HSV-2. نتایج این تست همراه با توجه به محل بروز تبخال‌ها، به پزشک کمک می‌کند که تشخیص دهد بیمار به عفونت تناسلی مبتلا شده است یا نه.

درمان


هرچند درمانی برای ریشه‌کن کردن کامل تبخال تناسلی وجود ندارد، اما پزشک می‌تواند برای تسکین علائم بیمار و پیشگیری از بروز مجدد تبخال، داروهایی را تجویز کند. این کار همچنین احتمال انتقال ویروس تبخال به دیگران را نیز کاهش می‌دهد. داروهای مورد استفاده برای درمان تبخال تناسلی عبارتند از:

  • آسيكلووير (Acyclovir)
  • فامسیكلووير (Famciclovir)
  • والاسيكلووير (Valacyclovir)

نکته‌هایی برای درمان تبخال تناسلی


در هنگام بروز جوش‌های پوستی به نام تبخال، بیمار می‌تواند روند بهبودی خود را سرعت دهد و از سرایت ویروس به سایر اعضای بدن خود یا به افراد دیگر جلوگیری کند. بدین منظور اقدامات زیر را انجام دهید:

  • تبخال‌ها را تمیز و خشک نگه‌دارید.
  • در حمام از شوینده و صابون ملایم استفاده کنید.
  • سعی کنید به تبخال‌ها دست نزنید.
  • بعد از هر تماسی با تبخال‌ها دست خود را بشویید.
  • لباس نخی گشاد بپوشید تا ناحیه‌ای که دچار تبخال شده است راحت باشد و تحریک نشود.
  • از زمانی که متوجه علائم تبخال تناسلی می‌شوید تا زمان بهبودی کامل، از داشتن رابطه جنسی خودداری کنید.

واژینیت (التهاب واژن یا عفونت مهبل): علل، علائم و درمان

واژینیت، التهاب واژن است که می‌تواند باعث ترشح، خارش و درد شود. علت معمولا تغییر در تعادل طبیعی باکتری واژن یا عفونت است. کاهش سطح استروژن پس از یائسگی و بعضی از اختلالات پوست نیز می‌تواند باعث واژینیت شود. درمان واژینیت بستگی به علت آن دارد. واژینیت عفونی با داروهای آنتی بیوتیک درمان می‌شود. واژینیت میکروبی با آنتی بیوتیک‌های خوراکی، کرم‌های آنتی بیوتیکی داخل واژینال یا تزریق (شات) آنتی بیوتیک‌ها درمان می‌شود.

اغلب موارد واژینیت هنگامی که به درستی درمان شود باعث ایجاد مشکلات دراز مدت نمی‌شود. اگر درمان نشود، عفونت واژن ممکن است به سایر اندام‌های لگنی گسترش یابد، که به عنوان بیماری التهابی لگن (PID) شناخته می‌شود. بیماری التهابی می‌تواند جدی باشد و منجر به اختلال در باروری شود. گاهی اوقات واژینیت حتی بعد از درمان موفق نیز دوباره رخ می‌دهد و دوره‌ی دیگری از درمان ضروری است. زنان مبتلا به تریکومونیاز یا واژینوز باکتریال در معرض خطر بیشتری از ابتلا به عفونت‌های منتقله از راه جنسی به دلیل التهاب ناشی از این اختلالات هستند. در زنان باردار، نشانه واژینوز باکتریال و تریکومونیاز همراه با زایمان زودرس و نوزادان با وزن کم هنگام تولد همراه است. در اصرع وقت در مورد علائم خود با متخصص زنان و زایمان صحبت کنید تا از تاخیر در درمان جلوگیری شود. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

دلایل واژینیت


علت التهاب واژن بستگی به نوع واژینیت بیمار دارد:

واژینوز باکتریال

این شایع‌ترین علت التهاب واژن ناشی از تغییر باکتری‌های طبیعی موجود در واژن برای رشد بیش از حد یکی از چندین اندامه‌های دیگر است. معمولا باکتری‌هایی که به طور معمول در واژن (لاکتوباسیل‌ها) یافت می‌شوند توسط باکتری‌های دیگر (هوازی) در مهبل بیش از حد هستند. اگر باکتری‌های هوازی بیش از حد زیاد شوند، اختلال ایجاد می‌کنند و باعث واژینوز باکتریال می‌شوند. به نظر می‌رسد این نوع واژینیت به رابطه جنسی مرتبط است، اما در زنانی که از نظر جنسی غیر فعال هستند نیز وجود دارد.

عفونت‌های قارچی

عفونت‌های قارچی هنگامی رخ می‌دهد که رشد بیش از حد در یک ارگانیسم قارچی معمولا آلبیکانس C واژن بیمار وجود دارد. آلبیکانس C همچنین باعث ایجاد عفونت در سایر مناطق مرطوب بدن بیمار مانند دهان (برفک)، چروک پوست و تخت ناخن می‌شود. قارچ همچنین می‌تواند راش قنداق شود.

تریکومونیاز

این عفونت رایج منتقله از راه جنسی توسط یک انگل میکروسکوپی تک سلولی به نام تریکوموناس واژینالیس ایجاد می‌شود. این ارگانیسم در طی رابطه جنسی با فردی که عفونت دارد، گسترش می‌یابد. در مردان، ارگانیسم معمولا دستگاه ادراری را آلوده می‌کند، اما اغلب باعث ایجاد نشانه‌ای نمی‌شود. در زنان، تریکومونیاز به طور معمول واژن را آلوده می‌کند و ممکن است علایمی ایجاد کند. همچنین باعث افزایش خطر ابتلا به عفونت‌های دیگر منتقله از راه جنسی در زنان می‌شود.

واژینیت غیر عفونی

اسپری واژینال، دوش، صابون‌های عطری، مواد شوینده‌ی معطر و محصولات منی‌کش ممکن است باعث واکنش‌های آلرژیک شده یا فرج و بافت واژینال را تحریک کند. اشیای خارجی مانند دستمال کاغذی نازک یا تامپون‌ها در واژن نیز می‌توانند بافت واژن را تحریک کنند.

سندرم دستگاه ادراری- تناسلی یائسگی (آتروفی واژن)

کاهش سطوح استروژن پس از یائسگی یا جراحی حذف تخمدان بیمار می‌تواند موجب نازک شدن دیواره‌ی واژن شود و گاهی اوقات باعث تحریک واژن، سوزش و خشکی می‌شود.

عوامل خطر

عواملی که خطر ابتلا به واژینیت را افزایش می‌دهند عبارتند از:

  •  تغییرات هورمونی، مانند موارد مرتبط با بارداری، قرص‌های ضدبارداری و داروهایی از جمله آنتی بیوتیک‌ها و استروئید‌ها
  •  استفاده از اسپرم‌کش برای جلوگیری از بارداری
  •  دیابت کنترل نشده
  •  استفاده از لباس‌های مرطوب یا کیپ
  •  استفاده از دستگاه داخل رحمی (IUD) برای جلوگیری از بارداری

علائم


نشانه‌ها و علائم واژینیت می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  •  تغییر رنگ، بو یا میزان ترشح از واژن بیمار
  •  خارش یا تحریک واژن
  •  درد هنگام نزدیکی
  •  ادرار دردناک
  •  خونریزی کم واژینال یا لکه بینی

تشخیص واژینیت


برای تشخیص التهاب واژن، احتمال دارد پزشک موارد زیر را انجام دهد:

سابقه‌ی پزشکی

پزشک سابقه پزشکی بیمار را بررسی خواهد کرد که شامل سابقه‌ی عفونت واژینال یا عفونت‌های منتقله از راه جنسی بیمار است.

معاینه لگن

پزشک ممکن است لگن بیمار را معاینه کند. در طی معاینه‌ی لگن ، پزشک ممکن است از ابزاری (سپکولوم) برای نگاه کردن در لگن بیمار برای التهاب و ترشح غیر طبیعی استفاده کند.

جمع‌آوری نمونه‌ها

جمع‌آوری یک نمونه برای تست در آزمایشگاه، گزینه دیگری است. پزشک ممکن است نمونه‌ای از ترشح گردن رحم یا واژینال را برای تست آزمایشگاهی برای تایید اینکه بیمار چه نوع واژینیت دارد، جمع‌آوری کند.

تست PH

تست pHانجام دهید. پزشک ممکن است PH واژن را با استفاده از یک آزمایش pH یا به کار بردن کاغذ pH به دیواره واژینال بیمار تست کند. pH بالا می‌تواند نشان دهنده‌ی باکتری واژینوز یا تریکوموناسیس باشد. با این حال، تست PH به تنهایی یک آزمون تشخیصی قابل اعتماد نیست.

درمان


انواع ارگانیسم‌ها و شرایط می‌توانند باعث واژینیت شوند، بنابراین درمان التهاب واژن، علت خاص را مورد هدف قرار می‌دهد:

درمان واژینوز باکتریال

برای این نوع التهاب واژن، پزشک ممکن است قرص‌های مترونیدازول (Flagyl) را تجویز کند که بیمار از طریق دهان مصرف می‌کند یا ژل مترونیدازول (MetroGel) و یا کرم کلیندامایسین (Cleocin) است که بیمار در واژن خود استفاده می‌کند. بیمار باید آزمایش شود و یک نسخه از این داروها برایش تجویز شود.

درمان عفونت‌های قارچی

عفونت‌های قارچی با یک کرم ضد قارچ بدون نسخه یا شیاف مانند میکونازول (Monistat 1)، کلوتریمازول (Gyne-Lotrimin)، بوکانونازول (Femstat 3) یا تیوکونازول (Vagistat-1) درمان می‌شوند، همچنین ممکن است با داروهای تجویزی ضد قارچی خوراکی مانند فلوکونازول (Diflucan) درمان شوند. از مزایای درمان بدون نسخه راحتی، هزینه و نیاز نبودن به انتظار برای دیدن پزشک، است. با این حال، بیمار ممکن است چیزی غیر از عفونت قارچی داشته باشد. استفاده از داروهای اشتباه ممکن است تشخیص دقیق و درمان واژینیت را به تاخیر بیاندازد.

درمان تریکومونیاز

پزشک ممکن است قرص مترونیدازول (Flagyl) یا تینیدازول (Tindamax) را تجویز کند.

سندرم دستگاه ادراری- تناسلی یائسگی (آتروفی واژن)

استروژن به شکل کرم واژن، قرص یا حلقه، به طور موثر می‌تواند این بیماری را درمان کند. این نوع درمان، پس از اینکه سایر عوامل خطر و عوارض احتمالی بررسی می‌شود، توسط نسخه پزشک قابل دسترسی است.

واژینیت غیر عفونی

برای درمان این نوع واژینیت، بیمار باید منبع تحریک را دقیقا مشخص کند و از آن اجتناب کند. منابع احتمالی شامل صابون جدید، پودر لباسشویی، نوار بهداشتی یا تامپون‌ها هستند. بیمار برای درمان تریکومونیاسیس، واژینوز باکتریال و آتروفی واژن نیاز به نسخه تجویزی دارد. اگر بیمار می‌داند که دارای عفونت قارچی است، می‌تواند کمپرس سرد مانند لیف را به ناحیه لبی بگذارد تا ناراحتی را کاهش دهد تا داروهای ضد قارچی اثر کامل داشته باشد.

پیشگیری


بهداشت خوب ممکن است از رخ دادن برخی از انواع واژینیت جلوگیری کرده و برخی علائم راتسکین دهد:

  •  از حمام کردن، حمام گرم و جکوزی جلوگیری کنید.
  •  از تحریک کننده‌ها اجتناب کنید. این شامل تامپون‌های معطر، پدها، دوش مهبل و صابون‌های معطر است. پس از دوش گرفتن صابون را از ناحیه‌ی بیرونی تناسلی با آن بشویید، و ناحیه را به خوبی برای جلوگیری از تحریک شدن خشک کنید. از صابون‌های ناملایم، مانند آن دسته از صابون‌هایی که با دئودورانت یا ضد باکتری، یا صابون‌های حمام کف کننده همراه هستند، استفاده نکنید.
  •  پس از دستشویی کردن از پاک کردن قسمت جلو به سمت عقب پرهیز کنید.

موارد دیگری نیز هست که هر زنی می‌تواند برای کمک به جلوگیری از واژینیت انجام دهد:

  •  از دوش مهبل استفاده نکنید. واژن غیر از شستشوی معمولی نیازی به تمیز کننده‌ی دیگری ندارد. استفاده مکرر از دوش مهبل ارگانیسم‌های طبیعی موجود در مهبل را که در واژن زندگی می‌کنند پاره می‌کند، و در واقع می‌تواند خطر عفونت واژن را افزایش دهد. دوش مهبل عفونت واژن را رفع نمی‌کند.
  •  از کاندوم لاتکس استفاده کنید.
  •  لباس زیر پنبه‌ای بپوشید. همچنین جوراب شلواری با فاق پنبه‌ای بپوشید. اگر بدون آن احساس راحتی می‌کنید در رختخواب لباس زیر نپوشید. قارچ در محیط‌های مرطوب سریع رشد می‌کند.

زایمان سزارین: مزایا و معایب

زایمان سزارین یک عمل جراحی باز برای خارج کردن کودک از بدن مادر از طریق ایجاد برش در شکم و رحم است. اگر شما به برخی عوارض خاص بارداری دچار شده باشید و یا قبلاً سزارین انجام داده‌اید و نمی‌خواهید زایمان طبیعی داشته باشید، ممکن است پزشک شما زایمان سزارین را برای شما تجویز کرده باشد و بنابراین از قبل برای انجام سزارین برنامه‌ریزی کرده باشید. اما در اغلب موارد نیاز به انجام سزارین آن هم برای اولین بار تا فرا رسیدن زمان زایمان مشخص و قطعی نیست. در صورتی که باردار هستید، دانستن چگونگی انجام سزارین هم در زمان انجام آن و هم بعد از آن به شما کمک زیادی می‌کند.

محققان معتقدند که انجام سزارین انتخابی باید بین هفته‌های ۳۹ تا ۴۱ بارداری انجام شود و زنانی که به طور انتخابی و از پیش تعیین شده می‌خواهند زایمان سزارین داشته باشند، باید تا این موقع صبر کنند تا زایمانی ایمن داشته باشند. اگر اولین باری است که بچه‌دار می‌شوید و می‌خواهید به روش سزارین زایمان کنید، بهتر است با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید تا با توجه به شرایط خاص شما، بهترین تصمیم را برای شما و فرزند شما بگیرد. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با  متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

مزایا


  • بهبود سلامت لگن: هیچ آسیبی به واژن وارد نمی‌شود و احتمال بروز تکرر ادرار و بی‌اختیاری ادرار بعد از زایمان کمتر است.
  • مرحله‌ی اصلی زایمان درد بسیار کمتری دارد چرا که بیمار در حالت بیهوشی یا بیحسی موضعی است.
  • احتمال کمتر بروز خونریزی شدید پس از زایمان
  • سزارین می‌تواند گزینه بسیار راحت‌تری برای بیمار باشد و او نگرانی در مورد زایمان طبیعی نداشته باشد.
  • کاهش احتمال بروز بی‌اختیاری ادرار پس از زایمان
  • کاهش خطر نرسیدن اکسیژن کافی به کودک.
  • کاهش خطر آسیب دیدن کودک در حین زایمان بر اثر عبور از کانال زایمان، انجام فورسپس یا زایمان با وکیوم.
  • داشتن احساس اطمینان بیشتر در مورد زمان به دنیا آمدن کودک و برنامه‌ریزی راحت‌تر برای گرفتن کمک از سوی خانواده، گرفتن پرستار کودک، گرفتن مرخصی از کار، تهیه لوازم کودک و غیره . 

متقاضیان مناسب برای سزارین


گاهی اوقات انجام زایمان سزارین در مقایسه با زایمان طبیعی گزینه ایمن‌تری برای مادر و کودک محسوب می‌شود. پزشک ممکن است زایمان سزارین را تجویز کند اگر:

  • روند زایمان کودک به خوبی پیش نمی‌رود
    متوقف شدن یا عدم پیشروی روند طبیعی زایمان، شایع‌ترین دلیل انجام جراحی سزارین است. ممکن است دهانه رحم با وجود انقباضات شدید که چند ساعت است ادامه پیدا کرده است، به اندازه کافی باز نشده باشد و یا سر کودک بیش‌ازحد برای عبور از کانال زایمان بزرگ است.
  • به کودک اکسیژن کافی نمی‌رسد
    اگر پزشک نگران تغییر ضربان قلب کودک یا رسیدن اکسیژن کافی به او باشد، انجام سزارین می‌تواند بهترین گزینه باشد.
  • کودک در وضعیت غیرعادی قرار دارد
    در صورتی که سر کودک رو به پایین نباشد و در عوض پاها یا باسن او یا شانه‌های او رو به کانال زایمان باشند، احتمالاً ایمن‌ترین گزینه برای زایمان، انجام جراحی سزارین است.
  • مادر در حال زایمان چندقلو است
    اگر مادر چندقلو باردار باشد، احتمال آنکه یکی یا هر دوی جنین‌ها در وضعیت نامناسبی برای زایمان قرار بگیرند زیاد است و بنابراین انجام سزارین توصیه می‌شود. همچنین در صورتی که چند قلوها در حال زایمان زودرس باشند لازم است سزارین انجام شود.
  • مشکلات جفت مادر
    در صورتی که جفت مادر در جلوی دهانه رحم قرار گیرد و مانع از خروج کودک از رحم شود، انجام سزارین ایمن‌ترین راه برای زایمان است.
  • مشکلات مربوط به بند ناف
    ممکن است یک حلقه از بند ناف در دهانه رحم قرار گیرد و یا طی انقباضات شکمی بند ناف تحت فشار قرار گیرد که در این موارد نیز سزارین توصیه می‌شود.
  • وجود مشکلی برای سلامت مادر
    در صورتی که مادر بیماری‌های خاصی مانند بیماری‌های قلبی، فشارخون بالا داشته باشد که نیاز به زایمان اورژانسی دارند و یا به عفونتی مبتلا باشد که ممکن است در هنگام زایمان به کودک منتقل شود (مانند تبخال تناسلی و ایدز) لازم است سزارین انجام شود.
  • وجود انسداد مکانیکی
    اگر عاملی فیزیکی موجب انسداد شده باشد لازم است سزارین انجام شود. برخی از مثال‌های این مورد عبارتند از: فیبروم بزرگ در رحم که کانال زایمان را مسدود کرده است، شکستگی و جابه‌جایی شدید لگن، ابتلای کودک به هیدروسفالی، بزرگ بودن سر کودک.
  • سابقه انجام سزارینبسته به نوع برش رحم و عوامل دیگر، در اغلب موارد می‌توان بعد از یک‌بار سزارین، زایمان طبیعی داشت اما در برخی از موارد ممکن است پزشک توصیه کند که مادر مجدداً سزارین انجام دهد.

چگونگی انجام عمل سزارین


قبل از انجام سزارین، شکم بیمار تمیز می‌شود. احتمالاً یک سوند در مجرای ادرار بیمار قرار داده می‌شود تا ادرار جمع‌آوری شود و برای رساندن مواد و مایعات لازم، سرمی به دست بیمار متصل می‌شود. برای کاهش احتمال بروز ناراحتی معده در حین جراحی، ممکن است به بیمار آنتی‌اسید داده شود.

در اغلب موارد، جراحی سزارین تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود که در آن تنها قسمت پایینی بدن بی‌حس می‌شود. معمولاً برای اعمال بی‌حسی موضعی از روش بلوک نخاعی استفاده می‌شود که در آن ماده‌ی بی‌حس‌کننده مستقیماً در مایع اطراف نخاع تزریق می‌شود. در موارد اورژانسی ممکن است از روش بیهوشی عمومی استفاده شود. در صورتی که از روش بیهوشی عمومی استفاده شود، در حین انجام عمل بیمار کاملاً خواب است و چیزی را نه می‌شنود و نه حس می‌کند.

پزشک یک برش در دیواره شکم بیمار ایجاد می‌کند. این برش معمولاً به صورت افقی و در نزدیکی محل رویش موهای آلت تناسلی ایجاد می‌شود. اگر لازم باشد کودک بسیار سریعاً به دنیا بیاید و یا بیمار نیاز به برش بزرگ‌تری داشته باشد، برشی عمودی از زیر ناف تا بالای استخوان لگن ایجاد می‌شود. سپس جراح این برش را به صورت لایه به لایه ادامه می‌دهد و از بافت چربی و بافت‌های همبند عبور کرده و ماهیچه‌های شکمی را از هم جدا می‌کند تا به فضای داخل شکم دسترسی پیدا کند.

سپس برشی در رحم ایجاد می‌شود (این برش معمولاً افقی و در قسمت پایین رحم است). نحوه‌ی برش زدن رحم بستگی به موقعیت کودک و وضعیت مادر و ابتلای او به عوارضی مانند جفت سرراهی دارد. سپس از طریق این برش، کودک از رحم خارج می‌شود. پزشک، بینی و دهان کودک را از مایعات پاک می‌کند و سپس ناف کودک را می‌برد و می‌بندد. جفت نیز از رحم مادر خارج می‌شود و برش‌های ایجاد شده با بخیه بسته می‌شوند.

بهبودی


بعد از سزارین، در اغلب اوقات مادر و کودک برای دو روز در بیمارستان می‌مانند. برای کنترل درد ناشی از عمل جراحی ممکن است داروهای مسکن از طریق سرم به بدن مادر انتقال داده شود. به مادران توصیه می‌شود که در اولین فرصت ممکن بعد از سزارین از جای خود بلند شوند و راه بروند. راه رفتن موجب تسریع روند ریکاوری و جلوگیری از بروز یبوست و تشکیل لخته خون می‌شود. طی مدت‌زمانی که مادر در بیمارستان است، پزشک وضعیت زخم‌های او را بررسی می‌کند تا مطمئن شود که عفونت نکرده است. پزشکان همچنین حرکت کردن بیمار، میزان مایعات مصرفی او و میزان دفع ادرار و مدفوع او را تحت نظر خواهند داشت. مادر می‌تواند هر زمان که حال بهتری داشت و احساس آمادگی کرد شیردهی به کودک خود را آغاز کند.

همراهان بیمار باید سعی کنند هرچیزی که ممکن است موردنیاز مادر و کودک باشد، در دسترس آن‌ها قرار دهند. برای چند هفته‌ی اول از بلند کردن اجسام در حالت اسکات (نشستن و بلند شدن روی زانو) و بلند کردن چیزی سنگین‌تر از کودک خود خودداری کنید. در هنگام شیر دادن، برای پشتیبانی بیشتر از پشتی استفاده کنید. برای پشتیبانی بیشتر از کمر و شکم خود می‌توانید از کمربند بارداری استفاده کنید. نوشیدن آب و مایعات فراوان کمک می‌کند که مایعات ازدست‌رفته در هنگام زایمان و شیردهی به کودک را در بدن خود جایگزین کرده و از بروز یبوست جلوگیری کنید.

خطرات


بهبودی پس از زایمان سزارین بیشتر از زایمان طبیعی طول می‌کشد. مانند سایر جراحی‌های باز، سزارین نیز با خطراتی همراه است، خطرات این روش برای کودک عبارتند از:

احتمال بروز تاکی پنه گذرای (TIN) در نوزادانی که به روش سزارین به دنیا می‌آیند بیشتر است. این مشکل باعث می‌شود که نوزاد طی چند روز بعد از به دنیا آمدن به طور غیرعادی سریع نفس بکشد. خطرات سزارین برای مادر عبارتند از:

  • التهاب و عفونت غشای داخلی رحم
  • خونریزی بیشتر
  • بروز واکنش حساسیتی به بی‌حسی
  • خطر تشکیل لخته خون در رگ‌ها
  • عفونت جای زخم جراحی
  • آسیب به بافت‌های بدن بر اثر جراحی
  • افزایش خطرات بارداری در بارداری‌های آینده

علائم سرطان سینه و پستان در زنان:علت و درمان

سرطان سینه سرطانی است که در سلول‌های سینه شکل می‌گیرد. پس از سرطان پوست، سرطان سینه شایع‌ترین سرطان در زنان می‌باشد. سرطان سینه ممکن است هم در مردان و هم زنان اتفاق بیفتد، اما در زنان شایع‌تر است. حمایت قابل توجه بر آگاهی از سرطان سینه و تامین مالی تحقیقاتی، به بهبود غربالگری، تشخیص و پیشرفت در درمان سرطان سینه کمک کرده است. میزان نجات از سرطان سینه افزایش یافته است و تعداد مرگ و میر به طور پیوسته کاهش یافته است که عمدتا به دلیل عوامل متعددی مانند تشخیص زودهنگام، روش جدید منحصر به فرد درمان و درک بهتر بیماری می‌باشد.

اگر متوجه توده یا تغییر دیگری در سینه شدید، حتی اگر ماموگرافی اخیر عادی بوده باشد، به متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید. متخصص زنان و زایمان گزینه‌های درمان سرطان سینه را بر اساس نوع سرطان سینه، مرحله، درجه، و اندازه آن و اینکه آیا سلول‌های سرطانی حساس به هورمون هستند، تعیین می‌کند. متخصص زنان و زایمان همچنین سلامت کلی و ترجیحات شما را در نظر می‌گیرد. اکثر زنان برای سرطان سینه تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند و همچنین قبل یا بعد از جراحی، درمان‌های دیگری مانند شیمی درمانی، هورمون درمانی یا پرتو درمانی، دریافت می‌کنند. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان  تماس بگیرید.

دلایل سرطان سینه


مشخص نیست که دلایل سرطان سینه چیست. پزشکان می‌دانند که سرطان سینه هنگامی رخ می‌دهد که برخی از سلول‌های سینه شروع به رشد غیر طبیعی می‌کنند. این سلول‌ها سریع‌تر از سلول‌های سالم تقسیم می‌شوند و به تجمع و تشکیل توده یا غده ادامه می‌دهند. این سلول‌ها ممکن است از طریق سینه به غدد لنفاوی یا سایر قسمت‌های بدن گسترش پیدا کنند (متاستاز). سرطان سینه در زنان اغلب با سلول‌های مجاری تولید شیر (کارسینوم تهاجمی مجاری) آغاز می‌شود. سرطان سینه همچنین ممکن است در بافت غددی به نام لوبول‌ها (کارسینوم تهاجمی لوبولار) یا در سلول‌ها یا بافت‌های دیگر سینه شروع شود. محققان شناسایی کرده‌اند که هورمون، سبک زندگی و عوامل محیطی ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهند. اما مشخص نیست که چرا برخی از افرادی که هیچ فاکتور خطری ندارند، به سرطان مبتلا می‌شوند، در حالی که دیگر افرادی که دارای عوامل خطر هستند هرگز دچار آن نمی‌شوند. این احتمال وجود دارد که سرطان سینه ناشی از تعامل پیچیده چینش ژنتیکی و محیطی باشد.

عوامل خطر


داشتن یک یا حتی چندین عامل خطر سرطان سینه لزوما به این معنا نیست که فرد به سرطان سینه دچار می‌شود. بسیاری از زنان مبتلا به سرطان سینه هیچ فاکتور خطری شناخته شده‌ای ندارند به غیر از اینکه تنها زنان هستند. عوامل موثر در افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه عبارتند از:

  •  زن بودن، زنان بیشتر به سرطان سینه مبتلا می‌شوند.
  •  افزایش سن، خطر ابتلا به سرطان سینه با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد.
  •  سابقه فردی سرطان سینه
  •  سابقه خانوادگی سرطان سینه
  •  قرار گرفتن در معرض تابش
  •  چاقی
  •  آغاز قاعدگی در سن پایین‌تر، آغاز دوره پریود قبل از ۱۲ سالگی خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهد.
  •  شروع یائسگی در سن بالاتر
  •  زایمان اولین فرزند در سن بالاتر
  •  هرگز باردار نشدن
  •  هورمون درمانی پس از یائسگی

علائم سرطان سینه


نشانه‌ها و علایم سرطان سینه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  •  وجود توده یا ضخیم شدن سینه که از بافت اطراف متفاوت است.
  •  تغییر اندازه، شکل یا ظاهر یک سینه
  •  تغييراتي در پوست روي سينه، مانند کمرنگ شدن
  •  سر سینه برگشته
  •  لایه لایه شدن، پوسته پوسته شدن یا ورد آمدن ناحیه رنگی پوست اطراف نوک سینه یا پوست سینه
  •  قرمزی یا سوراخ شدن پوست روی سینه مانند پوست پرتقال

تشخیص


آزمایشات و روش‌های تشخیص سرطان سینه در زنان شامل موارد زیر است:

  •  معاینه سینه: پزشک هر دو سینه بیمار و غدد لنفاوی را در ناحیه زیر بغل تحت معاینه قرار می‌دهد و وجود هر گونه توده یا ناهنجاری دیگر را بررسی می‌کند.
  •  ماموگرافی: ماموگرافی، اشعه ایکس از سینه می‌باشد. ماموگرافی معمولا برای غربالگری سرطان سینه استفاده می‌شود. اگر ناهنجاری در ماموگرافی غربالگری تشخیص داده شود، پزشک ممکن است یک ماموگرافی تشخیصی برای ارزیابی بیشتر اختلال را پیشنهاد کند.
  • سونوگرافی سینه: سونوگرافی از امواج صوتی برای تولید تصاویری از ساختارهای عمقی درون بدن استفاده می‌کند. سونوگرافی ممکن است برای تعیین اینکه توده جدید سینه یک توده جامد یا یک کیست پر از مایع است، استفاده شود.
  •  برداشت یک نمونه از سلول‌های سینه برای آزمایش (بیوپسی): نمونه برداری تنها روش قطعی برای تشخیص سرطان سینه در خانم‌ها است. نمونه‌های بیوپسی برای بررسی به آزمایشگاه فرستاده می‌شوند که در آنجا متخصصان تعیین می‌کنند که آیا سلول‌ها سرطانی هستند یا خیر. نمونه بیوپسی همچنین برای تعیین نوع سلول‌های دخیل در سرطان سینه، (درجه) جهنده سرطان و اینکه آیا سلول‌های سرطانی دارای گیرنده‌های هورمونی یا گیرنده‌های دیگری هستند که ممکن است بر گزینه‌های درمان شما تأثیر بگذارد، تحلیل می‌شود.
    تصویربرداری رزونانس مغناطیسی سینه(MRI): دستگاه MRI از یک مگنت و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر داخلی از سینه بیمار استفاده می‌کند. قبل از MRI سینه، بیمار تزریق رنگ دریافت می‌کند.

مراحل پیشرفت سرطان سینه


هنگامی که پزشک سرطان سینه بیمار را تشخیص داد، برای تعیین گسترش (مرحله) سرطان بیمار تلاش می‌کند. مرحله سرطان به تعیین پیش آگهی بیمار و بهترین گزینه‌های درمانی کمک می‌کند. مراحل سرطان سینه در زنان از ۰ تا ۴ درجه بندی می‌شوند که ۰ نشان دهنده سرطان غیر تهاجمی و یا سرطان در داخل مجاری شیر می‌باشد. سرطان سینه مرحله ۴، که به سرطان متاستاتیک سینه شناخته می‌شود، مرحله‌ای از سرطان را نشان می‌دهد که به سایر نقاط بدن گسترش یافته است.

درمان


گزینه‌های درمانی سرطان سینه بسیاری وجود دارد مانند:

برداشتن بافت سرطانی سینه (لامپکتومی)

در طی لامپکتومی، که ممکن است به جراحی نجات سینه یا شکاف پهن محلی نامیده شود، جراح تومور و حاشیه کوچکی از بافت سالم اطراف را برمی‌دارد. لامپکتومی به طور معمول برای تومورهای کوچکتر استفاه می شود.

برداشتن کل سینه (ماستکتومی)

ماستکتومی عمل برداشتن تمام بافت سینه بیمار است. اکثر روش‌های ماستکتومی تمام بافت سینه، لوبول‌ها، مجاری شیر، بافت چربی و برخی از قسمت‌های پوست، از جمله نوک سینه و قسمت رنگی دور نوک سینه را از بین می‌برد(ماستکتومی ساده).

برداشتن هر دو سینه

برخی از زنان مبتلا به سرطان در یک سینه، اگر به خاطر زمینه ژنتیکی بالا یا سابقه خانوادگی در معرض خطر ابتلا به سرطان در سینه دیگر باشند، ممکن است ترجیح دهند که سینه دیگرشان (سینه سالم) نیز برداشته شود (ماستکتومی پیشگیری کننده سمت دیگر ).

بیوپسی غده ناظر

برای تعیین این که آیا سرطان به غدد لنفاوی گسترش یافته است، جراح با بیمار در مورد برداشتن غدد لنفاوی بحث می‌کند که اولین نقطه‌ای هستند که ترشحات لنفاوی از تومور را دریافت می‌کنند.

انسداد غده لنفاوی زیر بغل

اگر سرطان در غدد لنفاوی یافت می‌شود، جراح با بیمار در مورد نقش برداشتن غدد لنفاوی اضافی در زیر بغل صحبت خواهد کرد.

پرتو درمانی

پرتودرمانی از پرتوهای پر انرژی، مانند اشعه ایکس و پروتون، برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. پرتو درمانی معمولا با استفاده از یک ماشین بزرگ که پرتوهای انرژی را به سمت بدن بیمار (تابش پرتوهای خارجی) هدف می‌گیرد انجام می‌شود. اما تابش می‌تواند با قرار دادن مواد رادیواکتیو در داخل بدن بیمار (براکی تراپی) نیز انجام شود. تابش پرتوهای خارجی معمولا بعد از لامپکتومی برای سرطان سینه در مرحله اولیه استفاده می‌شود. پزشکان ممکن است برای سرطان‌های وسیع‌تر سینه یا سرطان‌هایی که به غدد لنفاوی گسترش یافته‌اند، از پرتودرمانی به دیواره قفسه سینه پس از ماستکتومی استفاده کنند.

شیمی درمانی

شیمی درمانی از دارو برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. اگر سرطان بیمار در معرض خطر بالای بازگشت یا گسترش به قسمت دیگری از بدن او باشد، پزشک ممکن است شیمی درمانی را توصیه کند تا احتمال بروز مجدد سرطان کاهش یابد. این فرآیند به شیمی درمانی کمکی شناخته می‌شود. گاهی اوقات در زنان دارای تومورهای بزرگ‌تر سینه شیمی درمانی قبل از عمل جراحی انجام می‌شود. هدف از این کار این است که تومور را به اندازه‌ای کوچک کنند تا با جراحی راحت‌تر برداشته شود.

هورمون درمانی

هورمون درمانی، که شاید بیشتر به درمان مسدود کننده هورمون نامیده می‌شود. اغلب برای درمان سرطان‌هایی مورد استفاده قرار می‌گیرد که حساس به هورمون هستند. بعضی اوقات پزشکان به این سرطان‌ها به گیرنده استروژن مثبت (ER مثبت) و گیرنده پروژسترون مثبت ( PR مثبت) می‌گویند. هورمون درمانی می‌تواند برای کاهش احتمال بازگشت سرطان، قبل یا بعد از جراحی یا سایر درمان‌ها استفاده شود. اگر سرطان در حال گسترش باشد، هورمون درمانی می‌تواند آن را کاهش دهد و کنترل کند.

حالت تهوع و استفراغ (ویار) در بارداری، علت، علائم و درمان


بسیاری از زنان در دوران بارداری به هنگام صبح دچار حالت تهوع بارداری می‌شوند. حالت تهوع دوران بارداری معمولا بی خطر است. با وجود این که حالت تهوع هنگام صبح بسیار آزار دهنده است، اما معمولا پس از ۱۲ هفته برطرف می شود. استفراغ بارداری نوعی بیماری صبحگاهی است که باعث تهوع شدید و استفراغ در دوره بارداری می‌شود. حالت تهوع صبحگاهی و استفراغ بارداری با یکدیگر متفاوت هستند. این دو بیماری باعث ایجاد اثرات و عوارض مختلفی در زنان باردار می شود. برای درمان مناسب، باید تفاوت‌های موجود بین این دو را دانست. حالت تهوع صبحگاهی معمولا با حالت تهوع و گاهی با استفراغ همراه است. در اکثر موارد، تهوع و استفراغ پس از ۱۲ تا ۱۴ هفته برطرف می‌شوند و استفراغ باعث کم آبی شدید نمی‌شود. اما در بیماری استفراغ بارداری، معمولا حالت تهوع شدید است و برطرف نمی‌شود و استفراغ نیز آنقدر شدید است که باعث کم آبی شدید شده و اجازه نمی‌دهد غذا یا مایعات در معده بمانند. هیچ روش شناخته شده‌ای برای جلوگیری از تهوع و استفراغ صبحگاهی ناشی از بیماری استفراغ بارداری وجود ندارد اما روش‌هایی برای کنترل علائم وجود دارد.

اگر در اثر بیماری استفراغ بارداری خیلی سریع دچار کم آبی شده و قادر به نگهداشتن غذا و مایعات در معده خود نیستید، باید به یک متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید. درمان استفراغ بارداری به شدت علائم بستگی دارد. ممکن است متخصص زنان و زایمان استفاده از روش‌های طبیعی برای پیشگیری از تهوع مانند ویتامین B6 یا زنجبیل را توصیه کند. سعی کنید دفعات غذا خوردن را افزایش و حجم غذای هر وعده را کاهش داده و غذاهای خشک مانند بیسکوییت بخورید. همچنین باید مایعات زیادی بنوشید تا بدنتان آب کافی داشته باشد. در مواردی که استفراغ بارداری بسیار شدید باشد، فرد باید در بیمارستان بستری شود. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

علل بیماری


استفراغ بارداری ممکن است در اثر افزایش سریع سطح سرم هورمون‌هایی مانند هورمون گنادوتروپین جفتی انسانی (HCG) و استروژن ایجاد می‌شود. استفراغ و تهوع شدید در دوره بارداری نشان دهنده‌ی بارداری دوقلو نیز هست.

عوامل خطرساز


عوامل خطرساز برای بیماری استفراغ بارداری عبارتند از:

  •  وجود استفراغ بارداری در بارداری قبلی
  •  اضافه وزن
  •  باردار شدن برای بار اول
  •  وجود بیماری تروفوبلاستیک که در آن سلول‌های رحم رشد غیر طبیعی دارند.

علائم بیماری


استفراغ بارداری معمولا در سه ماهه اول بارداری ایجاد می‌شود. سردرد و خواب آلودگی، کاهش انرژی، خستگی و عدم تمرکز بر چیزی بجز حالت تهوع از علائم این بیماری است. فرد به استفراغ بارداری مبتلا است اگر:

  •  بیش از سه تا چهار مرتبه در روز استفراغ می‌کند.
  •  آنقدر استفراغ میکند که بیش از ده پوند (معادل چهار و نیم کیلوگرم) وزنش را از دست داده است.
  •  آنقدر استفراغ می‌کند که دچار احساس گیجی و منگی می‌شود.
  •  آنقدر استفراغ می‌کند که دچار کم آبی می‌شود.

عوارض


حالت تهوع بارداری و استفراغی که در بیماران مبتلا به استفراغ شدید بارداری ایجاد می‌شود، آنقدر شدید است که اثرات خطرناکی بر مادر و نوزاد خواهد داشت. عدم توانایی مادر برای نگهداشتن غذا در معده باعث می‌شود که نیازهای غذایی او برآورده نشوند. در نتیجه، مادر دچار کاهش وزن خواهد شد. از دست دادن مایعات و اسید معده در اثر استفراغ نیز باعث کم آبی و عدم تعادل الکترولیت در بدن می‌شود. اگر بیمار درمان نشود، باعث ایجاد عوارض بسیاری، از جمله ناتوانی اندام‌ها و زایمان زودرس می‌شود.

تشخیص


پزشک از بیمار درباره سابقه پزشکی و علائم او سوال می‌پرسد. یک معاینه فیزیکی استاندارد برای تشخیص اکثر علائم و مشکلات کافی است. پزشک به دنبال علائم رایج استفراغ بارداری، مانند فشار خون پائین غیرعادی یا تپش قلب است. برای بررسی نشانه‌های کم آبی، به نمونه خون و ادرار نیاز است. همچنین ممکن است پزشک آزمایش‌های دیگری نیز برای بیمار تجویز کند تا بداند که آیا تهوع و استفراغ علت معده‌ای و روده‌ای دارد یا خیر. ممکن است برای تشخیص بارداری دوقلو یا رشد سلول‌های رحم در اثر بیماری تروفوبلاستیک از اولتراسوند (استفاده از امواج صوتی برای عکسبرداری از داخل بدن بیمار) نیز استفاده شود.

درمان حالت تهوع در دوران بارداری


فرد بارداری که به حالت تهوع شدید صبحگاهی مبتلا است، با درمان احساس بهتری خواهد داشت و مواد غذایی مورد نیاز را دریافت خواهد کرد تا به خود و رشد نوزادش کمک کند. نوع درمان مورد نیاز به حالت‌های زن در هنگام بیماری بستگی دارد. برخی از روش‌های درمان حالت تهوع در دوران بارداری موجود عبارتند از:

داروها

زمانی که استفراغ مداوم باشد و احتمال ایجاد خطر برای مادر یا نوزاد وجود داشته باشد، از دارو برای جلوگیری از تهوع در بارداری استفاده می‌شود. داروهایی که برای جلوگیری از تهوع بارداری تجویز می‌شوند عبارتند از:

  •  آنتاسیدها یکی از داروهای موجود هستند که باعث کاهش ترشح اسید معده می‌شوند. گاهی پزشک داروهایی برای تخلیه سریع معده نیز تجویز می‌کند.
  •  معمولا داروهای ضد استفراغ و تهوع برای بیمار تجویز می‌شود. این داروها ممکن است به صورت تزریقی یا سرم باشد.
  •  یکی از داروهای دیگری که معمولا تجویز می‌شوند، آنتی هیستامین‌ها هستند.

اگر خانمی نتواند از راه دهان دارو بخورد، دارو از راه تزریق وریدی یا شیاف وارد بدن او خواهد شد. داروهایی که برای جلوگیری از حالت تهوع بارداری تجویز می‌شوند شامل پرومتازین، مکلیزین و دروپريدول هستند.

مایعات درون وریدی

یک زن باردار باید به اندازه کافی مایعات دریافت کند. اگر فرد در دوران بارداری مرتب استفراغ کند، به تزریق مایعات درون وریدی نیاز خواهد داشت. در موارد شدید، ممکن است نیاز باشد که فرد باردار در بیمارستان بستری شده و مایعات درون وریدی به او تزریق شوند. زمانی که فرد بتوانند از راه دهان مایعات را بنوشد، تزریق مایعات درون وریدی متوقف خواهد شد.

تغذیه کامل پیرا روده‌ای (تزريق داخل وريدي مواد مغذی)

در موارد شدید استفراغ بارداری باید در طول دوران بارداری محلول‌های ترکیبی و متعادل مواد مغذی از طریق تزریق داخل وریدی به بیمار رسانده شود. این روش را تغذیه کامل پیرا روده‌ای (TPN) می‌نامند.

مکمل‌غذایی

مکمل‌های غذایی شامل دستبندهای نقطه فشار، شبیه به دستبندهایی که برای تهوع ناشی از دریازدگی استفاده می‌شوند، ویتامین B6 و زنجبیل هستند. ممکن است پزشک ویتامین B6 “پیریدوکسین” که برای کاهش حالت تهوع مفید است را برای بیمار تجویز کند. اگر به دلیل استفراغ بیش از حد، مواد غذایی جذب بدن بیمار نمی‌شوند، استفاده از مکمل‌های آهن، اسید فولیک و دیگر ویتامین‌ها نیز ضروری است.

درمان خانگی


  •  افزایش تعداد وعده‌های غذایی و کاهش حجم غذای هر وعده: تهوع و استفراغ با خوردن غذاهای خشک (مانند بیسکوییت)،افزایش تعداد وعده‌های غذایی و کاهش حجم غذای هر وعده، و حمایت عاطفی درمان می‌شوند.
  •  چند قاشق چایخوری سبوس گندم را در شیر گرم حل کرده و هر یک ساعت کمی از آن بنوشید تا حالت تهوع به تدریج برطرف شود.
  •  یک قاشق سوپ خوری سرکه سیب را با یک قاشق سوپ خوری عسل در آب سرد مخلوط کرده و قبل از خواب بنوشید.
  •  تکه‌ای ریشه پوست کنده زنجبیل را بمکید.
  •  چای برگ تمشک قرمز بنوشید.
  •  چای نعناع یا نعناع بیابانی بنوشید.
  •  چای بادرنجبویه بنوشید.
  •  چای زنجبیل بنوشید. برای تهیه چای زنجبیل، کمی ریشه زنجبیل را در آب جوشانده و سپس آن را از صافی رد کنید. در آخر کمی عسل به چای اضافه کنید تا طعم خوبی پیدا کند.
  •  دستبندهایی که برای بیماری سفر (یک عارضه در حین مسافرت که سیستم تعادلی گوش داخلی دچار تغییر شده و فرد دچار سرگیجه، تهوع و استفراغ می‌شود) استفاده می‌شود را روی نقاط فشار مربوط به کنترل تهوع ببندید.
  •  سه قطره روغن اسطوخودوس و یک قطره روغن نعناع بیابانی را در یک اسپری یا دستگاه بخور بریزید تا هوا را خوشبو کند.
  •  یک کمپرس خنک معطر به اسطوخودوس روی پیشانی و یک کمپرس گرم معطر به اسطوخودوس روی قفسه سینه بگذارید.