درمان فیبروم رحم (میوم رحم) با دارو،میومکتومی و هیسترکتومی


فیبروئیدها تومورهای سیستم تناسلی زنان هستند که به طور مکرر دیده می‌شوند. فیبروم‌ها، که همچنین میوم رحم، لیومیوما، یا fibromas نامیده می‌شوند، تومورهای سفت و متراکم هستند که از سلول‌های عضلانی صاف و بافت همبند فیبر تشکیل شده‌اند که در رحم رشد می‌کنند. در بیش از ۹۹ درصد موارد، فیبروم‌ها تومورها خوش خیم (غیر سرطانی) هستند. این تومورها با سرطان ارتباط ندارند و خطر ابتلا به سرطان رحم در زنان را افزایش نمی‌دهند. یک زن ممکن است تنها یک فیبروم یا چندین فیبروم در اندازه‌های مختلف داشته باشد. فیبروم ممکن است برای مدت زمان طولانی بسیار کوچک باقی بماند و به طور ناگهانی سریعا رشد کند و یا به آرامی طی چندین سال رشد کند.

اگرچه فیبروم‌های رحم معمولا خطرناک نیستند، ممکن است باعث ناراحتی شوند و ممکن است منجر به عوارضی مانند کم خونی ناشی از خونریزی شدید شوند. فیبروم‌هایی که نشانه‌ای ایجاد نمی‌کنند، کوچک هستند یا در زنانی که نزدیک به یائسگی هستند، اغلب به درمان نیاز ندارند. اگر متوجه شدید که مدت پریودهایتان بیش از سه دوره افزایش یافت یا اگر احساس سنگینی مداوم یا درد در لگن یا قسمت پایین شکم دارید، به متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید. درمان شامل داروهایی است که می‌توانند رشد تومورها را آهسته یا متوقف کنند، یا شامل جراحی است. پیش بینی شما بستگی به اندازه و محل فیبروم دارد.اگر به فیبروم یا میوم رحم مبتلا هستید متخصص زنان می‎تواند براساس شرایط شما یکی از روش‌های درمانی را به شما پیشنهاد کند. جهت کسب اطلاعات بیشتر درباره روش‌های درمانی فیبروم رحم یا رزرو وقت درمان با شماره‌های متخصص زنان و زایمان   تماس بگیرید.

انواع


فیبروم‌های مختلف در مکان‌های مختلف داخل رحم و روی رحم ایجاد می‌شوند.

فیبروم اینترامورال

فیبروم‌های اینترامورال رایج‌ترین نوع فیبروم هستند. این نوع فیبروم در داخل دیوار عضلانی رحم ظاهر می‌شود. فیبروم‌های اینترامورال ممکن است بزرگتر شوند و می‌توانند رحم را گشاد کنند.

فیبروئید ساب سروزال

فیبروئیدهای ساب سروزال در خارج از رحم تشکیل می‌شوند که غشاء سروزی نامیده می‌شود. آنها ممکن است به اندازه کافی بزرگ شوند به حدی که رحم در یک طرف بزرگتر شود.

فیبروئیدهای ساقه‌دار

هنگامی که تومورهای ساب سروزال ساق‌دار می‌شوند (پایه‌ی بلند و باریک که از تومور پشتیبانی می‌کند)، به فیبروئیدهای ساقه‌دار تبدیل می‌شوند.

فیبروئید ساب موکوزال

این نوع تومورها در لایه میانی عضله (میومتریوم) رحم به وجود می‌آیند. تومورهای ساب موکوزال به شایعی دیگر تومورها نیستند.

دلایل


دلیل دقیق فیبروئید رحم مشخص نیست. فیبروئیدها زمانی شروع می‌شوند که سلول‌ها در دیواره عضلانی رحم بیش از حد رشد می‌کنند. پس از اینکه فیبروئید به وجود آمد، هورمون‌های استروژن و پروژسترون بر رشد آن‌ها اثر می‌گذارند. بدن زن، بالاترین میزان این هورمون‌ها را در طول سال‌های بچه‌زایی تولید می‌کند. پس از یائسگی، زمانی که سطح هورمون کاهش می‌یابد، فیبروئیدها معمولا کوچک و یا ناپدید می‌شوند.

نشانه‌های میوم رحم


علائم به محل و اندازه تومور (ها) و تعداد تومورهای زن بستگی دارد. اگر تومور زن بسیار کوچک است، یا اگر او در حال یائسه شدن است، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشد.

علائم فیبروئید ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • خونریزی شدید بین  و یا در طول دوره‌های عادت ماهیانه
  • که شامل لخته‌های خون است.
  • درد در لگن و یا قسمت پایین کمر
  • افزایش گرفتگی عضلات قاعدگی
  • افزایش ادرار
  • درد هنگام نزدیکی
  • قاعدگی و خونریزی رحم که طولانی‌تر از حد معمول است.
  • فشار یا پری در قسمت پایین شکم
  • تورم یا بزرگ شدن شکم

عوامل خطر


در صورتی که زنان دچار یک یا چند مورد از عوامل خطر زیر هستند، در معرض خطر بیشتر ابتلا به فیبروئیدها می‌باشند:

  • بارداری
  • سابقه خانوادگی فیبروئیدها
  • داشتن بیش از ۳۰ سال سن
  • داشتن وزن بالا

تشخیص


فیبروئیدها اغلب در معاینه لگن  معمولی یافت می‌شوند. این، همراه با معاینه شکم، ممکن است یک توده لگنی بی‌قاعده و سفت را به پزشک نشان دهد. علاوه بر یک سابقه‌ی کامل پزشکی و معاینه فیزیکی و لگنی و یا شکمی، روشهای تشخیصی برای فیبروئیدهای رحم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • اشعه ایکس: انرژی الکترومغناطیسی برای تولید تصاویری از استخوان‌ها و اندام‌های داخلی بر روی فیلم استفاده می‌شود.
  • سونوگرافی ترانس واژینال (که اولتراسونوگرافی نیز نامیده می‌شود). یک آزمایش اولتراسوند با استفاده از یک ابزار کوچک، که ترانسفورماتور نامیده می‌شود که در مهبل قرار داده می‌شود.
  • تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI). یک روش غیر تهاجمی که یک دید دو بعدی از یک ارگان داخلی یا ساختار ارائه می‌دهد.
  • هیستروسالپینگوگرافی. آزمایش اشعه ایکس رحم و لوله‌های فالوپی که از رنگ استفاده می‌کند و اغلب برای بررسی انسداد لوله‌ای انجام می‌شود.
  • هیستروسکوپی . آزمایش بصری از کانال گردن رحم و داخل رحم با استفاده از ابزار مشاهده (هیستروسکوپ) وارد شده از طریق مهبل
  • بیوپسی آندومتر. یک روش که در آن یک نمونه از بافت از طریق لوله‌ای که به رحم وارد شده است، به دست می‌آید.
  • آزمایش خون (برای بررسی کم خونی ناشی از فقدان آهن در صورتی که خونریزی سنگین ناشی از تومور باشد).

درمان


پزشک یک برنامه درمان مبتنی بر سن بیمار، اندازه فیبروئید (ها) و سلامت کلی بیمار را ایجاد خواهد کرد. بیمار ممکن است ترکیبی از درمان‌ها را دریافت کند.

داروها

داروها برای تنظیم سطوح هورمون بیمار ممکن است به منظور کوچک شدن فیبروئید تجویز شوند. آگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین‌ها (GnRH) مانند لوپرورلین (Lupron) سبب کاهش میزان استروژن و پروژسترون خواهند شد. این در نهایت قاعدگی را متوقف می‌کند و باعث کوچک شدن فیبروئیدها می‌شود.

گزینه‌های دیگری که می‌توانند به کنترل خونریزی و درد کمک کنند، اما فیبروئیدها را حذف یا کوچک نمی‌کنند، عبارتند از:

  • یک دستگاه داخل رحمی(IUD) که هورمون پروژستین را آزاد می‌کند.
  • داروهای مسکن ضد التهابی بدون نسخه، مانند ایبوبروفن
  • قرص ضد بارداری .

میومکتومی

میومکتومی، حذف فیبروئیدها به روش جراحی در هنگام قرار دادن رحم در محل است. از آنجا رحم زن می‌شود، ممکن است هنوز قادر به بچه‌دار شدن باشد. فیبروم‌ها پس از عمل دوباره رشد نمی‌کنند، اما ممکن است فیبروم‌های جدید به وجود آیند. در صورت رخ دادن این اتفاق، جراحی دیگری مورد نیاز است.

هیستروسکوپی

هیستروسکوپی  برای حذف فیبروئیدها که در حفره رحم جلو آمده‌اند استفاده می‌شود. یک رسکتوسکوپ بواسطه هیستروسکوپ وارد می‌شود. رسکتوسکوپ فیبروئید را با برق یا پرتو لیزر از بین می‌برد. اگرچه این روش نمی‌تواند فیبروئیدهای عمیق در دیواره رحم را حذف کند، اما اغلب می‌تواند خونریزی که ناشی از این فیبروئیدها است را کنترل کند. هیستروسکوپی اغلب می‌تواند به عنوان یک فرآیند سرپایی انجام شود (بیمار نیازی به بستری شدن شب در بیمارستان را ندارد).

ابلیشن اندومتر

این روش پوشش رحم را از بین می‌برد. این برای درمان زنان مبتلا به فیبروئیدهای کوچک (کمتر از ۳ سانتیمتر) استفاده می‌شود. راه‌های مختلفی برای انجام ابلیشن اندومتر وجود دارد.

آمبولیزاسیون شریان رحمی (UAE)

در این روش، ذرات کوچک (در حدود سایز دانه شن) به رگ‌های خونی که به سمت رحم هدایت می‌شوند تزریق می‌شود. ذرات جریان خون را به فیبروئید قطع می‌کنند و باعث کوچک شدن فیبروم می‌شوند. آمبولیزاسیون شریان رحمی می‌تواند به عنوان یک روش سرپایی در اکثر موارد انجام شود.

جراحی اولتراسوند هدایت تصویربرداری تشدید مغناطیسی

در این روش جدید، امواج اولتراسوند برای تخریب فیبروئید استفاده می‌شوند. امواج با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی به داخل فیبروئیدها از طریق پوست هدایت می‌شوند. مطالعات نشان می‌دهد که زنان تا یک سال پس از فرآیند عمل علائمشان بهبود یافته است.

هیسترسکتومی

هیسترکتومی فرآیند حذف رحم است. تخمدانها ممکن است حذف شوند، یا حذف نشوند. هیسترکتومی زمانی که درمان‌های دیگر کار نکرده یا امکان پذیر نباشند یا فیبروئیدها بسیار بزرگ هستند، انجام می‌شود. پس از انجام هیسترکتومی، یک زن دیگر قادر به داشتن فرزند نیست.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *