گرگرفتگی و احساس گرمای زیاد در دوران بارداری: علامت طبیعی حاملگی

گرگرفتگی در بارداری

گرگرفتگی در طول سه ماهه‌ی دوم و سوم بارداری شایع بوده و معمولاً منجر به بی خوابی و دیگر اختلالات خواب می‌شود. گرگرفتگی های بارداری ممکن است سر، گردن و سینه را درگیر کنند. این مشکل ممکن است بین چند ثانیه تا چند دقیقه زمان ببرد. ممکن است در دقیقه‌ی اول احساس راحتی کنید ولی پس از آن عرق کرده و به دنبال نزدیک‌ترین پنکه یا کولر می‌گردید. برخی از خانم‌های باردار در نیمه‌ی شب دچار گرگرفتگی می‌شوند. برخی دیگر ممکن است در کل دوره‌ی بارداری خود دچار این مشکل باشند (از سه ماهه‌ی اول تا زمان تولد فرزند).

بارداری باعث می‌شود تا تغییرات هورمونی بدن شما تا حد زیادی افزایش یابند. علاوه بر تغییرات لحظه‌ای خلق و خو، تغییرات ذائقه‌ای و دیگر تغییرات ناراحت کننده ممکن است گرگرفتگی نیز شما را آزار دهد.درست است که گرگرفتگی در دوران حاملگی می‌تواند امری طبیعی و معمول باشد و به طور کامل قابل حذف از بارداری نیست ولی می‌توان با مراجعه به پزشک متخصص زنان و زایمان، از بی ارتباط بودن این گرمای عجیب با بیماری‌های احتمالی دیگر اطمینان یافت و همچنین روش‌هایی را برای تعدیل این حالت تجربه کرد. برای رزرو وقت مشاوره با پزشک متخصص زنان در کلینیک، می‌توانید با شماره تلفن های ما تماس حاصل فرمایید و پس از ملاقات با پزشک پاسخ تمام سؤالات خود درباره گرگرفتگی را دریافت نمایید.

انواع گرگرفتگی در بارداری


گرگرفتگی ممکن است به شکل‌های مختلفی در دوران بارداری برای مادران اتفاق بیافتد:

گرگرفتگی در طول مراحل اولیه‌ی بارداری

گرگرفتگی در طول مراحل اولیه‌ی بارداری

از اولین روز بارداری ممکن است شاهد تغییرات خفیف در دمای محیط اطراف باشید. بروز تب خفیف در خانم‌هایی که تازه باردار شده‌اند به همراه برخی از علائم دیگر نادر نیست. این به معنی انجام لقاح در طول چرخه‌ی ماهیانه می‌باشد.فردی که به تازگی باردار شده است ممکن است شاهد سرما و گرما به صورت تناوبی باشد. این امر به دلیل تغییرات هورمونی در ارگانیسمی است که به تازگی در بدن مادر ایجاد شده است. به زودی غدد تعرقی فعالیت خود را افزایش داده و این دو عامل – گرگرفتگی و تعرق بیشتر – به همراه یکدیگر دیده خواهند شد. البته این امر در همه‌ی مادران دیده نشده ولی شیوع آن بالاست. تقریباً یکی از هر پنج زن باردار دچار گرگرفتگی و تعرق شدید در طول دوران بارداری خود خواهد شد. بنا به برخی از اطلاعات، گرگرفتگی در ۴ مورد از هر ۵ مورد دیده می‌شوند.

گرگرفتگی در مراحل پایانی بارداری

در اکثر مواقع، گرگرفتگی در طول سه ماهه‌ی دوم و مخصوصاً در طول سه ماهه‌ی سوم بارداری (پس از هفته‌ی ۳۰ام) دیده می‌شود. بسیاری از مادران باردار این وضعیت را اینگونه توصیف می‌کنند: احساس گرما و خفگی ناگهانی، کمبود اکسیژن، افزایش ضربان قلب و دشواری در نفس کشیدن، قرمز شدن صورت و تعریق بیشتر. همچنین ممکن است به سردرد مبتلا شده و احساس سرگیجه داشته باشید و یا حالت تهوع داشته و احساس نگرانی کنید. این حالت ممکن است بین چند ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد. طولانی مدت شدن گرگرفتگی به ندرت اتفاق می افتد.

گرگرفتگی در هنگام شب در طول دوره‌ی بارداری

گرگرفتگی در هنگام شب در طول دوره‌ی بارداری

گرگرفتگی نه تنها ممکن است در هر دوره‌ای از بارداری اتفاق بیافتد بلکه در هر زمانی از شبانه روز نیز دیده می‌شود. در بسیاری از موارد، مادر باردار در نیمه‌ی شب به دلیل احساس گرما در کل بدن و یا در بالاتنه‌ی خود از خواب بیدار می‌شود. سپس فرد پنجره‌ها را باز کرده و صورت خود را با آب سرد می‌شوید. این کار می‌تواند به رفع گرما کمک کند ولی باید مراقب بود که باعث سرما خوردگی نشود. برخورد یک نسیم کوچک سرد به بدن عرق کرده‌ی شما می‌تواند باعث سرماخوردگی شود که قطعاً مطلوب شما نیست.

دلایل گرگرفتگی زنان در طول بارداری


گرگرفتگی به دلیل تغییرات هورمونی ایجاد شده در بدن زن اتفاق می افتد. همین اتفاق در دوره‌ی یائسگی نیز دیده می‌شود. عملکرد تخمدان‌ها در طول دوران بارداری متوقف می‌شود ولی یک تفاوت وجود دارد: توقف عملکرد تخمدان‌ها در طول دوران بارداری موقتی است در حالی که در یائسگی، فعالیت این عضو بدن تا آخر عمر متوقف خواهد ماند. البته علائم ایجاد شده در هر دو مورد بسیار شبیه هستند. یکی از این علائم، گرگرفتگی و احساس گرما در کل بدن در طول دوران بارداری است.در بدن مادر باردار، میزان تولید هورمون‌های جنسی افزایش می‌یابد. این هورمون‌ها استروژن و پروژسترون هستند. در مراحل مختلف بارداری هر بار یکی از این هورمون‌ها فعال هستند. این نوسان‌ها با وجود استراحت مادر می‌توانند منجر به احساس گرما شوند. این احساس گرما مخصوصاً در بخش بالاتنه – صورت، سر، سینه و گردن – حس می‌شود.بر اثر این هورمون‌ها، تغییرات زیادی در بدن مادر باردار ایجاد خواهند شد. این هورمون‌ها می‌توانند با فعالیت تکی و یا همراه با یکدیگر، منجر به “حمله‌های” گرما به بدن مادر شوند. در صورتی که این احساس را داشتید، به معنی بزرگ شدن رحم، سریع‌تر شدن گردش خون، تقویت فرایندهای متابولیسمی بدن، تحریک غدد عرق، فعال شدن روند انتقال گرما از جنین و غیره می‌باشد.دلیل دیگری نیز برای احساس گرمای ناگهانی خانم‌های باردار وجود دارد. دمای بدن بسیاری از مادران باردار به دلیل فیزیولوژی افزایش می‌یابد. به عبارت دیگر، این امر طبیعی بوده و خطری مادر را تهدید نمی‌کند. جدا از این، زنان باردار حس‌های دردناک دیگر مثل استفراغ، اسهال، گلودرد، آبریزش بینی و درد عمومی بدن را احساس نمی‌کنند.به دلیل افزایش فشار خون، زنان باردار معمولاً دچار گرگرفتگی می‌شوند. به این حال در صورتی که دمای بدن تا ۳۸ درجه‌ی سانتی گراد و یا بیشتر افزایش یابد ممکن است علائم دیگری نیز همراه با افزایش دما در بدن دیده شوند. برای یافتن علت این مشکل باید به پزشک متخصص زنان مراجعه کنید. در صورتی که در طول دوران بارداری خود همزمان با گرگرفتگی شاهد افزایش فشار خون نیز بودید باید با اورژانس تماس بگیرید. در اکثر موارد، این مشکلات در مراحل پایانی بارداری رخ می‌دهند.

۱۰ راه مقابله با گرگرفتگی در طول بارداری


متاسفانه راه قطعی برای جلوگیری از گرگرفتگی در طول دوران بارداری وجود ندارد. ولی راه‌هایی برای تحمل و کنار آمدن با این مشکل وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توانید از ناراحتی خود کاسته و احتمال بروز مجدد گرگرفتگی در آینده را نیز کاهش دهید.

لباس‌های گشاد بپوشید

پوشیدن لباس‌های تنگ می‌تواند گرگرفتگی را بدتر و شرم آور تر از حالت عادی کند. از پارچه‌های طبیعی مثل پنبه استفاده کنید چراکه این پارچه‌ها نسبت به جنس‌های مصنوعی تنفس بهتری دارند. بدین ترتیب در صورت بروز گرگرفتگی، لباس‌های شما علائم عارضه را تشدید نخواهند کرد.

از یک رژیم غذایی سالم و متعادل استفاده کنید

از یک رژیم غذایی سالم و متعادل استفاده کنید

غذاهایی که می‌خورید می‌توانند در جلوگیری از گرگرفتگی نقش داشته و یا بروز آن را تشدید کنند. استفاده از یک رژیم غذایی سالم  به شما کمک می‌کند تا سطح قند خون خود را در محدوده‌ی مناسب نگه دارید که این کار به جلوگیری از بروز گرگرفتگی کمک خواهد کرد.از مصرف غذاهای حاوی کربوهیدرات زیاد مثل شیرینیجات، کیک، پاستا و نان پرهیز کنید و سعی کنید از غذاهای متعادل‌تر و دارای پروتئین استفاده کنید. همچنین پزشکان توصیه می‌کنند هر سه تا چهار ساعت غذا بخورید تا از نوسان قند خون جلوگیری شود. استفاده از کافئین و غذاهای تند نیز توصیه نمی‌شود.

اتاق خواب خود را خنک نگه دارید

بسیاری از خانم‌های باردار در طول شب دچار گرگرفتگی می‌شوند بنابراین خنک نگه داشتن اتاق خواب می‌تواند تحمل گرما را برای آنان آسان‌تر کند. می‌توانید در طول شب یک پنجره را باز بگذارید و یا از یک پنکه استفاده کنید. بالش‌های ژله‌ای خنک شونده نیز می‌توانند از بروز گرگرفتگی جلوگیری کنند، به خصوص در خانم‌هایی که علائم آن‌ها از سر و گردن شروع می‌شود.

چند لایه لباس بپوشید

پوشیدن چند لایه لباس باعث می‌شود علائم گرگرفتگی کمتر شما را آزار دهند. به خصوص زمانی که در یک محیط عمومی هستید و دچار گرگرفتگی می‌شوید. می‌توانید یک ژاکت را بر روی یک تاپ بپوشید و در صورت بروز گرگرفتگی ژاکت خود را درآورده و با تاپ خود خنک شوید.

دو عدد پتو بخرید

از دعوا کردن بر سر پتو خودداری کنید و دو عدد پتو بخرید. مطمئن شوید پتویی که برای خود انتخاب می‌کنید سبک و خنک است تا در طول شب بیشتر احساس راحتی کرده و مزاحم شوهر خود نیز نشوید.

با کمک ابزارهای خنک کننده خود را آماده کنید

اگر قصد دارید در یک روز گرم آفتابی از منزل خارج شوید، یک آب پاش را به همراه کرم ضد آفتاب و عینک آفتابی خود بردارید. در صورتی که احساس کردید گرما شما را آزار می‌دهد با استفاده از آب پاش خود را خنک کنید.یک پنکه‌ی کوچک که با باتری کار می‌کند نیز می‌تواند به شما کمک کند تا در زمان حرکت خود را خنک کنید. دستمال مرطوب نیز برای خنک کردن بدن زمانی که بیرون از خانه هستید کارآمد است.

از قدرت آب استفاده کنید

از قدرت آب استفاده کنید

آب یکی از موثرترین روش‌های خنک کردن بدن است. اگر در خانه هستید می‌توانید پاهای خود را داخل یک تشت آب سرد خنک کنید.برخی از خانم‌ها با گرفتن مچ‌های خود در زیر آب سرد و یا گذاشتن یک حوله‌ی خیس بر روی پیشانی و گردن می‌توانند گرگرفتگی را متوقف کنند.در صورتی که وقت دارید، دوش گرفتن مکرر می‌تواند حرارت بدن شما را کاهش داده و به شما احساس شادابی بدهد.

نترسید

در زمان بروز گرگرفتگی ممکن است فرد به راحتی دچار حمله‌ی ترس شود. گرگرفتگی آزار دهنده، شرم آور و نگران کننده است. در این زمان حالت مبارزه یا گریز بدن فعال شده که می‌تواند علائم شما را تشدید کند.در صورتی که احساس می‌کنید گرگرفتگی در حال شروع است نترسید. نفس‌های عمیق بکشید و اجازه بدهید تا افکار منفی و ترس آور از شما دور شوند. ترسیدن و مضطرب شدن تنها موجب گرمای بیشتر و درنتیجه ناراحتی بیشتر خواهد شد.نگران نباشید، گرگرفتگی به نوزاد شما آسیبی وارد نخواهد کرد و امری کاملاً طبیعی است. آرامش خود را حفظ کنید و اجازه دهید تا مشکل رفع شود.

وزن خود را در محدوده‌ی سالم نگه دارید

پزشکان می گویند زنانی که وزن مناسبی دارند نسبت به زنان دچار اضافه وزن کمتر دچار گرگرفتگی می‌شوند. این به خاطر تولید استروژن توسط بافت‌های چربی در بدن است که نوسانات هورمونی را تشدید می‌کند.

آب کافی بنوشید

آب کافی بنوشید

مطمئن شوید که به صورت روزانه مقدار کافی آب مصرف می‌کنید (حدود دو لیتر). وجود آب کافی در بدن به جلوگیری از گرگرفتگی و دیگر مشکلات مربوط به کمبود آب کمک می‌کند.

گرگرفتگی را با تب اشتباه نگیرید


زمانی که باردار هستید مهم است که بتوانید تفاوت میان گرگرفتگی و تب را تشخیص دهید. گرگرفتگی دمای بدن شما را افزایش نخواهد داد ولی تب این کار را انجام می‌دهد. تب ممکن است نشانه‌ای از عفونت باشد و تب بالا می‌تواند برای بارداری شما ایجاد خطر کند. همیشه در صورتی که دمای بدن شما از ۳۸ درجه‌ی سانتی گراد بالاتر رفت با پزشک خود تماس بگیرید.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

درمان خانگی یائسگی در بانوان با عوارض و علائم گرگرفتگی و چاقی

درمان خانگی یائسگی در بانوان با عوارض و علائم گرگرفتگی و چاقی

یائسگی  زمانی است که پایان دوره‌های قاعدگی شما را نشان می‌‌دهد. پس از زمانی که به مدت ۱۲ ماه پریود نشده‌اید، یائسگی تشخیص داده می‌شود. یائسگی می‌تواند در ۴۰ یا ۵۰ سالگی شما رخ دهد. یائسگی یک فرایند بیولوژیکی طبیعی است. اما علائم جسمی مانند گر گرفتگی و علائم عاطفی یائسگی ممکن است خواب شما را مختل کند، انرژی شما را کاهش داده یا سلامت احساسی شما را تحت تأثیر قرار دهد. درمان‌های موثر بسیاری وجود دارد، از تنظیمات شیوه زندگی گرفته تا هورمون درمانی.

روند یائسگی یک شبه رخ نمی‌دهد، بلکه یک روند تدریجی است. این دوره مرحله تغییر یائسگی پیش از موعد یک تجربه‌ی متفاوت برای هر زن است. علائم یائسگی ممکن است شامل خونریزی غیرطبیعی واژینال، گرگرفتگی، علائم واژینال و ادرار و تغییرات خلقی باشد.

در صورت بروز یک یا چندین مورد از علائم یائسگی و یا یائسگی پیش از موعد، می‌توانید با مراجعه به پزشک زنان با آگاهی بیشتری با این مرحله جدید از زندگی‌تان مواجه شوید و با درمان‌های ساده، عوارض و مشکلات ناشی از آن را به حداقل برسانید. برای رزرو وقت مشاوره با پزشک متخصص زنان می‌توانید با شماره تلفن متخصص زنان و زایمان تماس حاصل فرمایید.

علل یائسگی چیست؟


یائسگی می‌تواند ناشی از عوامل زیر باشد:

کاهش طبیعی هورمونهای تناسلی

همانطور که به اواخر ۳۰ سالگی نزدیک می‌شوید، تخمدانها شروع به ساخت استروژن و پروژسترون کمتر می‌کنند، هورمون‌هایی که قاعدگی را تنظیم می‌کنند، و باروری شما کاهش می‌یابد. در ۴۰ سالگی، دوره‌های قاعدگی شما ممکن است طولانیتر یا کوتاهتر، سنگینتر یا سبکتر، و یا بیشتر یا کمتر شود، تا زمانی که نهایتا، به طور متوسط در سن ۵۱ سالگی، تخمدانها تولید تخمک خود را متوقف می‌کنند، و دیگر پریود نمی‌شوید.

هیسترکتومی

هیسترکتومی که رحم شما را حذف می‌کند، اما تخمدان‌هایتان را نه، معمولا منجر به یائسگی فوری نمی‌شود. گرچه دیگر پریود نمی‌شوید، تخمدانهایتان هنوز تخمک آزاد می‌کنند و پروژسترون و استروژن تولید می‌کنند. اما جراحی که هر دو رحم و تخمدانها را حذف می‌کند (هیسترکتومی کامل و اووفورکتومی دوطرفه) منجر به یائسگی فوری می‌شود. پریود شما بلافاصله متوقف می‌شود، و احتمال دارد دچار گر گرفتگی، و سایر علائم و نشانه‌های یائسگی شوید، که می‌تواند شدید باشد، زیرا این تغییرات هورمونی به طور ناگهانی رخ می‌دهند و نه در طی چندین سال.

شیمی درمانی و پرتودرمانی

این درمان‌های سرطانی می‌توانند منجر به یائسگی شوند و باعث ایجاد علائمی از قبیل گر گرفتگی در طول دوره درمان یا در مدت کوتاهی پس از دوره درمان شوند. متوقف شدن قاعدگی (و باروری) پس از شیمی درمانی همیشه دائمی نیست، بنابراین ممکن است اقدامات کنترل بارداری هنوز مطلوب باشد.

نارسایی تخمدانی اولیه

حدود ۱ درصد از زنان، یائسگی قبل از ۴۰ سالگی (یائسگی زودرس) را تجربه می‌کنند. یائسگی ممکن است ناشی از نارسایی اولیه تخمدان باشد، زمانی که تخمدانها قادر به تولید سطوح طبیعی هورمونهای تولید مثل نیستند، این موضوع ناشی از عوامل ژنتیکی یا بیماری‌های خودایمنی است. اما اغلب علت را نمی‎توان پیدا کرد. برای این زنان، هورمون درمانی به طور معمول حداقل تا سن طبیعی یائسگی به منظور محافظت از مغز، قلب و استخوان توصیه می‌شود.

آیا نشانه‌ها را می‌شناسید؟


آیا نشانه‌ها را می‌شناسید؟

در ماه‌ها یا سال‌های پیش از یائسگی ، ممکن است این علائم و نشانه‌ها را تجربه کنید:

  • نامنظم بودن عادت ماهانه 
  • خشکی واژن
  • گر گرفتگی
  • لرز
  • عرق شبانه
  • مشکلات خواب
  • تغییرات خلق و خوی
  • افزایش وزن و کاهش متابولیسم
  • کم پشتی مو و پوست خشک
  • از دست دادن پری پستان

علائم، از جمله تغییرات قاعدگی، برای هر زن متفاوت است. به احتمال زیاد، قبل از پایان پریود، برخی ناهنجاری‌ها را تجربه خواهید کرد. از قلم افتادن پریودها در طول قاعدگی پیش از موعد معمولا شایع است و انتظار می‌رود. اغلب دوره‌های قاعدگی یک ماه عقب می‌افتند و به حالت عادی برمی‌گردند و یا چند ماه عقب می‌افتند و بعد باز می‌گردند و سپس چند ماه دیگر دوباره سر ماه شروع می‌شوند. پریودها همچنین در دوره‌های کوتاه‌تر رخ می‌دهند، بنابراین به هم نزدیک‌تر هستند. با وجود دوره‌های نامنظم، حاملگی امکان پذیر است. اگر یک دوره پریود را از دست داده‌اید، اما مطمئن نیستید که شروع کرده‌اید (جمله ناقص است)

عوارض یائسگی چه هستند؟


پس از یائسگی، خطر ابتلا به بیماری‌های خاص شما افزایش می‌یابد. مثالها عبارتند از:

بیماری قلبی عروقی

هنگامی که سطوح استروژن شما کاهش می‌یابد، خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی افزایش می‌یابد. بیماری قلبی عامل اصلی مرگ در زنان و مردان است. بنابراین ورزش منظم، خوردن یک رژیم غذایی سالم و حفظ وزن طبیعی مهم است. از پزشک خود بخواهید که در مورد چگونگی محافظت از قلب خود، از جمله چگونگی کاهش کلسترول خون یا فشار خون، در صورت بالا بودن، به شما توصیه‌هایی بکند.

پوکی استخوان

این عارضه باعث می‌شود که استخوان‌ها شکننده و ضعیف شوند، که منجر به افزایش خطر شکستگی می‌شود. در طی چند سال اول پس از یائسگی، ممکن است تراکم استخوان را در سرعت سریع از دست بدهید، و خطر ابتلا به پوکی استخوان افزایش می‌یابد. زنان مبتلا به پوکی استخوان پس از یائسگی در معرض شکستگی‌های ستون فقرات، لگن و مچ دست قرار دارند.

بی‌اختیاری ادرار

بی‌اختیاری ادرار

همانطور که بافت واژن و مجرای ادراری شما خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد، ممکن است به ادرار فوریتی شدید، ناگهانی و مکرر، و پس از آن با از دست دادن بی‌اختیار ادرار، از دست دادن ادرار با سرفه، خنده و یا ایستادن (استرس) را تجربه کنید. در اغلب موارد ممکن است عفونت‌های ادراری داشته باشید. تقویت عضلات کف لگن با تمرینات کگل و استفاده از استروژن موضعی واژینال ممکن است به کاهش علائم بی‌اختیاری کمک کند. هورمون درمانی همچنین ممکن است گزینه درمان مناسب برای دستگاه ادراری وابسته به یائسگی و تغییرات واژن باشد که می‌تواند منجر به بی‌اختیاری ادرار شود.

عملکرد جنسی

خشکی واژن ناشی از کاهش تولید رطوبت و از دست دادن خاصیت ارتجاعی می‌تواند باعث ناراحتی و خونریزی جزئی در طی رابطه جنسی شود. همچنین کاهش احساس ممکن است میل شما را برای برقراری فعالیت جنسی (میل جنسی) کاهش دهد. مرطوب کننده‌ها و روان کننده‌های واژینال بر پایه‌ی آب ممکن است کمک کنند. اگر یک روان کننده واژینال کافی نباشد، بسیاری از زنان از استفاده از درمان استروژن موضعی واژینال استفاده می‌کنند که به عنوان کرم واژینال، قرص یا حلقه موجود است.

افزایش وزن

بسیاری از زنان در طی مرحله تغییر یائسگی و بعد از یائسگی وزن اضافه می‌کنند زیرا متابولیسم کاهش می‌یابد. برای حفظ وزن فعلی شما ممکن است نیاز به خوردن کمتر و تمرین بیشتر داشته باشید. در طی مرحله تغییر یائسگی، آزمایش حاملگی را در نظر بگیرید.

آزمایشات تشخیص یائسگی چیست؟


از آنجائیکه سطوح هورمون‌ها در یک خانم ممکن است به طور قابل توجهی نوسان داشته باشد، حتی از یک روز تا روز بعد، سطوح هورمون برای تشخیص یائسگی روش قابل اعتمادی نیست. حتی اگر سطوح هورمون‌ها یک روز کم باشند، ممکن است روز بعد در همان زن بالا باشند. هیچ آزمایش خون تکی وجود ندارد که به طور قابل اعتماد پیش بینی کند که چه زمانی زن در مرحله تغییر یائسگی قرار دارد. بنابراین، در حال حاضر هیچ نقش اثبات شده‌ای برای آزمایش خون در ارتباط با یائسگی وجود ندارد به جز برای آزمایشات برای مستثنی شدن علل پزشکی دوره‌های نامنظم قاعدگی به غیر از یائسگی. تنها راه تشخیص یائسگی این است که کمبود دوره قاعدگی را به مدت ۱۲ ماه در یک زن در محدوده سنی مورد انتظار مشاهده کنید.

سر و کار داشتن با یائسگی چگونه است؟


خود یائسگی بخشی طبیعی از پیری است نه یک بیماری که نیاز به درمان دارد. با این حال، در صورتی که علائم قابل توجه یا شدید شوند، درمان علائم مرتبط امکان پذیر است. چند مورد از درمان‌های خانگی و غیر خانگی برای مشکلات ناشی از یائسگی به شرح زیر است:

استروژن گیاهی (فیتواستروژن، ایزوفلون)

استروژن گیاهی (فیتواستروژن، ایزوفلون)

ایزوفلونها ترکیبات شیمیایی موجود در سویا و سایر گیاهان هستند که از فیتواستروژن یا استروژن‌های مشتق از گیاهی هستند. آنها یک ساختار شیمیایی دارند که شبیه به استروژن‌هایی است که به طور طبیعی توسط بدن تولید می‌شوند اما اثربخشی آنها به عنوان استروژن بسیار کمتر از استروژن‌های واقعی تخمین زده می‌شود. قدرت استروژن آنها تنها ۱/۱۰۰۰ تا ۱/۱۰۰۰۰۰ از استرادیول، استروژن تخمین زده شده است. دو نوع از ایزوفلون‌ها، ژنیستئین و دایدزین در لوبیا سویا، نخود و عدس یافت می‌شوند و به عنوان قوی‌ترین استروژن گیاهان فیتواستروژن شناخته می‌شوند.

مطالعات نشان داده‌اند که این ترکیبات ممکن است به کاهش گرگرفتگی و سایر علائم یائسگی کمک کنند. به ویژه، زنان که سرطان سینه داشته‌اند و نمی‌خواهند هورمون درمانی (HT) با استروژن انجام دهند، گاهی از محصولات سویا برای تسکین علائم یائسگی استفاده می‌کنند.

ویتامین E

 

ویتامین E

بعضی از زنان گزارش می‌دهند که مکمل‌های ویتامین E می‌توانند گرگرفتگی‌های خفیف را تسکین دهند اما مطالعات علمی برای اثبات اثربخشی ویتامین E در کاهش علائم یائسگی وجود ندارد. مصرف دوز بیشتر از ۴۰۰ واحد بین المللی (IU) ویتامین E ممکن است بی‌خطر نباشد، زیرا برخی مطالعات اظهار کرده‌اند که دوزهای بیشتر ممکن است با خطر بیماری قلبی عروقی همراه باشند.

هورمون موضعی (واژینال) و درمان‌های غیر هورمونی

درمان‌های هورمونی موضعی (به معنی اعمال مستقیم به واژن) برای علائم کمبود استروژن واژن وجود دارند. درمان‌های موضعی شامل حلقه استروژن واژینال (Estring)، کرم استروژن واژینال یا قرص استروژن واژینال هستند. درمان‌های موضعی و خوراکی استروژن گاهی برای این هدف ترکیب می‌شوند.

زمان مراجعه به پزشک


زمان مراجعه به پزشک

به منظور مراقبت سلامتی پیشگیری کننده و هرگونه نگرانی‌های پزشکی به طور منظم به پزشک مراجعه کنید. در طول و بعد از یائسگی، این مراجعات به پزشک را ادامه دهید. مراقبت‌های بهداشتی پیشگیری کننده با افزایش سن شما ممکن است شامل آزمایشات غربالگری توصیه شده بهداشتی مانند کولونوسکوپی، ماموگرافی و غربالگری تری گلیسرید باشد. پزشک شما ممکن است سایر آزمایشات و امتحانات را نیز توصیه کند، از جمله آزمایش تيروئيد، در صورتی که توسط سابقه شما توصیه شده است، و آزمایشات سینه و لگن. اگر خونریزی پس از یائسگی از واژن خود دارید، همیشه به دنبال مشورت پزشکی باشید.

سوالات متداول


در ادامه چند مورد از سوالات متداول درمورد یائسگی بررسی می‌شود:

یائسگی پیش از موعد چیست؟

یائسگی پیش از موعد برای هر زن متفاوت است. دانشمندان هنوز هم تلاش می‌کنند تا تمام عوامل ایجاد کننده و تأثیر گذار بر این دوره تغییر را شناسایی کنند.

در چه سنی زن به طور معمول به یائسگی می‌رسد؟

میانگین سن یائسگی ۵۱ سالگی است. اما هیچ راهی برای پیش بینی زمانی که یک زن یائسه می‌شود یا علائم دلالت کننده بر یائسگی را دارد وجود ندارد. سنی که زن شروع به داشتن دوره‌های قاعدگی می‌کند نیز با سن شروع یائسگی ارتباط ندارد. اکثر زنان بین سن‌های ۴۵ تا ۵۵ سالگی یائسه می‎شوند، اما یائسگی ممکن است زودتر یعنی در سن ۳۰ سالگی یا ۴۰ سالگی رخ دهد یا ممکن است تا سن ۶۰ سالگی زن رخ ندهد. اصولا زنان در سنی یائسه می‌شوند که مادرانشان یائسه شده‌اند. یائسگی قبل از موعد اغلب با بی‌نظمی در چرخه قاعدگی همراه با نشانه‌های معمول یائسگی زودرس همراه است، که می‌تواند تا ۱۰ سال قبل از آخرین دوره قاعدگی شروع شود.

یائسگی چقدر طول می‌کشد؟

یائسگی یک مرحله است نه یک فرآیند، این مرحله‌ای است که در آن قاعدگی زن به پایان می‌رسد. البته، یک زن نمی‌داند چه زمانی این مرحله رخ داده است تا زمانی که او ۱۲ ماه متوالی پریود نشود. علائم یائسگی، از سوی دیگر ممکن است سال‌ها قبل از شروع یائسگی واقعی شروع شوند و ممکن است تا چند سال بعد نیز ادامه یابد.

چه عارضه‌هایی می‌توانند منجر به یائسگی زودرس شوند؟

چه عارضه‌هایی می‌توانند منجر به یائسگی زودرس شوند؟

عارضه‌های پزشکی و جراحی‌های خاص می‌توانند بر زمان یائسگی تاثیر بگذارند و منجر به یائسگی زودرس شوند.

نارسایی زودرس تخمدان به دلیل وقوع یائسگی قبل از سن ۴۰ سالگی است. این عارضه در حدود ۱٪ از تمام زنان رخ می‌دهد. علت نارسایی زودرس تخمدان به طور کامل درک نمی‌شود، اما ممکن است مربوط به بیماری‌های خود ایمنی یا عوامل ارثی (ژنتیکی) باشد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

بالا بودن هورمون پرولاکتین در زنان،علت،علائم و درمان

کارکرد اصلی پرولاکتین، در تحریک تولید شیر مادر بعد از زایمان است. بنابراین بالا بودن سطح پرولاکتین در بارداری کاملا طبیعی است. «پرولاکتینوما» به شرایطی گفته می‎شود که یک غده‎ی غیر سرطانی (آدنوم) در غده هیپوفیز که در مغز شما قرار دارد، باعث تولید بیش از حد هورمون پرولاکتین شود. این وضعیت، تاثیر اصلی کاهش میزان برخی از هورمون‎های جنسی مانند استروژن در زنان است. اگرچه پرولاکتینوما خطر مرگ ندارد اما می‌تواند باعث کاهش بینایی، ناباروری و ایجاد اثرات سوء دیگری شود. پرولاکتینوما شایع‌ترین نوع اختلال در تولید هورمون غده هیپوفیز است. پزشکان اغلب می‌توانند پرولاکتینوما را با دارو درمان کنند تا سطح پرولاکتین به حالت طبیعی بازگردد. جراحی برای حذف تومور ایجاد شده در غده هیپوفیز نیز یکی از گزینه‌های درمان است.

اگر دچار علائم و نشانه‎های مرتبط با پرولاکتینوما هستید، به متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید تا علت را بیابید. درمان بیماری بر مبنای علت آن است. برخی از افراد با وجود داشتن سطح بالای پرولاکتین، علائم و نشانه‎های کمی دارند و یا کلا هیچ علائمی ندارند، این افراد به درمان نیاز ندارند. متخصص زنان و زایمان، ممکن است بسته به شرایط و عوامل خاصی از قبیل سن بیمار، سوابق پزشکی قبلی و سلامت عمومی، انواع مختلفی از درمان‎ها را توصیه کند. گاهی اوقات بهترین شیوه عمل این است که علائم را در طی زمان مشاهده کنید و بعدها تنها در صورتی که علائم بدتر شوند مداخله کنید. گاهی انجام جراحی به محض تشخیص، ضروری است. در موارد خاصی نیز درمان دارویی می‎تواند علائم را کنترل کند. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

دلایل



غده هیپوفیز یک غده لوبیا شکل کوچک است که در پایه مغز قرار دارد. غده هیپوفیز با وجود اندازه کوچک خود، تقریباً بر تمام بخش‌های بدن تاثیر می‌گذارد. هورمون‌های آن به تنظیم عملکردهای مهم مختلف مانند رشد، فشار خون و تولید مثل کمک می‎کنند. اختلال پرولاکتینوما اغلب در زنان بین سنین ۲۰ تا ۳۴ ساله رخ می‌دهد. پرولاکتینوما یکی از انواع تومورهای گوناگون است که در غده هیپوفیز ایجاد می‌شود. علت ایجاد این تومورها ناشناخته است. علل احتمالی دیگر برای تولید بیش از حد هورمون پرولاکتین، داروها، انواع دیگری از تومورها که در غده هیپوفیز ایجاد می‎شوند، اختلال غده تیروئید، آسیب قفسه سینه، بارداری و شیردهی می‌باشد.

علائم



پرولاکتینوما علائم یا نشانه‎های قابل توجهی دارد. این علائم و نشانه‌ها می‌توانند ناشی از بالا رفتن سطح پرولاکتین در خون (هایپر پرولاکتینمی) یا فشار روی بافت‎های اطراف، توسط یک تومور بزرگ باشند. افزایش پرولاکتین می‎تواند سیستم تولید مثل )هیپوگنادیسم) را مختل کند، و برخی از علائم و نشانه‎های پرولاکتینوما مختص مردان یا زنان است.

پرولاکتینوما در زنان موجب موارد زیر می‎شود:

  • دوره‌های عادت ماهیانه نامنظم یا نداشتن عادت ماهیانه (آمنوره)
  • ترشح شیر از سینه‎ها (گالاکتوره) زمانی که باردار نیستید یا در حال شیردهی نمی‎باشید.
  • مقاربت جنسی دردناک ناشی از خشکی واژن
  • آکنه و رشد موهای زائد صورت و بدن (هیرسوتیسم)
  • تراکم استخوانی کم
  • کاهش تولید هورمون‎های دیگر غده هیپوفیز (کم کاری غده هیپوفیز) که نتیجه‌ای از وارد آمدن فشار بر غده هیپوفیز توسط تومور است.
  • از دست دادن علاقه به فعالیت جنسی
  • سردرد
  • اختلالات بینایی
  • ناباروری

هنگامی که تومورها بسیار کوچک هستند، زنان زودتر از مردان علائم و نشانه‌ها را بروز می‌دهند. احتمالاً به این دلیل که زنان از طریق نداشتن عادت ماهیانه یا داشتن دوره‌های قاعدگی نامنظم، متوجه اختلال می‌شوند.

تشخیص



اگر بیمار دارای علائم و نشانه‌هایی باشد که نشان‌دهنده ابتلا به پرولاکتینوما هستند، پزشک موارد زیر را توصیه می‌کند:

  • آزمایش خون: آزمایش خون می‌تواند تولید بیش از حد پرولاکتین یا غیرطبیعی بودن سطح هورمون‌های دیگری که توسط غده هیپوفیز کنترل می‌شوند را تشخیص دهد. زنانی که در سن باروری قرار دارند نیز آزمایش بارداری می‌دهند.
  • تصویربرداری از مغز: ممکن است پزشک با استفاده از تصویر تهیه شده از تومور موجود در غده هیپوفیز، توسط اسکن مغناطیسی رزونانس، تومور را تشخیص دهد.
  • آزمایش بینایی سنجی: این آزمایش تعیین می‌کند که آیا تومور موجود در غده هیپوفیز باعث اختلال بینایی بیمار شده است یا خیر.

علاوه بر این موارد، ممکن است پزشک بیمار را برای انجام آزمایش‎های بیشتر به پزشک متخصص درمان اختلالات سیستم غدد درون ریز (متخصص غدد درون ریز) ارجاع دهد.

اهداف درمانی در درمان پرولاکتینما عبارتند از:

  • بازگرداندن تولید پرولاکتین به سطح نرمال
  • بازگرداندن عملکرد طبیعی غده هیپوفیز
  • کاهش اندازه تومور ایجاد شده در غده هیپوفیز
  • از بین بردن علائم یا نشانه‎های فشار تومور، مانند سردرد و اختلالات بینایی
  • بهبود کیفیت زندگی

درمان پرولاکتینوما شامل دو روش درمانی عمده است: استفاده از دارو و جراحی

 

داروها


دارو

داروهای خوراکی اغلب می‌توانند تولید پرولاکتین را کاهش داده و علائم را از بین ببرند. داروها همچنین می‎توانند باعث کوچک شدن تومور شوند. با این حال به طور کلی، درمان طولانی مدت با داروها ضروری است. پزشکان از داروهایی که آگونیست‌های دوپامین نامیده می‎شوند، برای درمان پرولاکتینوما استفاده می‌کنند. این داروها تاثیرات دوپامین – ماده شیمیایی مغزی است که به طور معمول تولید پرولاکتین را کنترل می‌کند- را شبیه سازی می‌کنند اما تأثیر آنها قوی‌تر و طولانی مدت است. داروهای تجویز شده معمولاً شامل بروموکریپتین و کابرگولین می‌باشد. این داروها تولید پرولاکتین را کاهش می‌دهند و می‎توانند در اکثر افراد مبتلا به پرولاکتینوما، اندازه تومور را نیز کوچک‌تر کنند.

مصرف دارو در دوران بارداری

بروموکریپتین داروی ترجیحی برای درمان زنانی است که می‌خواهند قدرت باروری خود را بازیابند. با این حال هنگامی که بیمار باردار می‌شود، پزشک به او توصیه می‎کند مصرف هر نوع دارویی را متوقف کند. هرچند مصرف هر دو دارو، در اوایل بارداری بی‌خطر است؛ بی‌خطر بودن آن‌ها در طول بارداری مشخص نیست. با اینحال اگر بیمار پرولاکتینومای جدی داشته باشد، یا دچار علائم و نشانه‎هایی مانند سردرد یا تغییرات بینایی باشد، پزشک ممکن است از بیمار بخواهد داروهای تجویزی خود، برای جلوگیری از عوارض پرولاکتینوما را مجدداً مصرف کند. اگر بیمار در حال درمان پرولاکتینوما باشد و بخواهد باردار شود، باید قبل از بارداری درباره گزینه‌های مختلف خود، با پزشک خود مشورت کند.

عمل جراحی


جراحی

اگر دارو درمانی، برای درمان پرولاکتینوما جواب نمی‌دهد یا بیمار نمی‌تواند مصرف دارو را تحمل کند؛ می‌توان جراحی برای حذف تومور را در نظر گرفت. ممکن است جراحی برای برداشتن فشار از روی اعصاب کنترل کننده بینایی ضروری باشد. نوع عمل جراحی به اندازه و شکل تومور بستگی دارد.

جراحی ترانس اسفنوئیدی

اکثر افرادی که به عمل جراحی نیاز دارند از این طریق جراحی می‌شوند. در این روش تومور از طریق حفره بینی برداشته می‌شود. میزان عوارض آن کم است چراکه در طول عمل جراحی هیچ نقطه‌ای از مغز لمس نمی‌شود و هیچ زخم قابل مشاهده‌ای ندارد.

جراحی ترانس کرانیال (از طریق جمجمه)

این جراحی که سرگیوتومی نیز نامیده می‌شود، در صورتی انجام می‌گیرد که تومور بیمار بسیار بزرگ شده باشد و یا به بافت مغزی نزدیک باشد. در این روش جراح از طریق قسمت فوقانی جمجمه به تومور می‎رسد. نتیجه عمل جراحی بستگی به اندازه و محل تومور و سطح پرولاکتین قبل از عمل جراحی و همچنین مهارت‌های جراح دارد. هر قدر سطح پرولاکتین قبل از عمل جراحی بالاتر باشد، احتمال برگشتن تولید پرولاکتین به حالت طبیعی پس از جراحی کمتر است. جراحی در اکثر افراد مبتلا به تومورهای درون هیپوفیزی کوچک، منجر به اصلاح سطح پرولاکتین خون می‌شود. با این حال بسیاری از تومورهای هیپوفیزی در عرض ۵ سال پس از جراحی باز می‎گردند. برای افراد مبتلا به تومورهای بزرگتر که تنها جزئی از تومور می‌تواند برداشته شود، اغلب دارو درمانی پس از عمل جراحی می‌تواند پرولاکتین را به سطح نرمال بازگرداند

 

پرتو درمانی


این روش برای افرادی که به درمان دارویی پاسخ نداده‎اند و شرایط جراحی را هم ندارند یک گزینه مناسب است. پرتو درمانی برای کاهش اندازه تومور استفاده می‌شود.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است”

افتادگی (پرولاپس) مثانه و رحم: دلایل،عوارض،درمان با/بدون جراحی

افتادگی رحم

زهدان یا رحم، ارگانی عضلانی است که با عضلات و لیگامنت‌های لگن سر جای خود قرار گرفته است. اگر این عضلات یا لیگامنت‌ها تضعیف شده یا کشیده شوند، دیگر نخواهند توانست رحم را در جای خود نگاه دارند و اصطلاحاً افتادگی رحم رخ می‌دهد. افتادگی رحم هنگامی رخ می‌دهد که رحم از جای طبیعی خود در لگن نزول یا پرولاپس کرده و به دیواره واژن یا کانال زایمان فشار آورد.

افتادگی رحم می‌تواند جزئی یا کامل باشد. افتادگی رحم جزئی زمانی اتفاق می‌افتد که تنها بخشی از رحم وارد واژن شود. پرولاپس کامل به وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن نزول رحم در واژن بقدری شدید است که قسمتی از آن از واژن بیرون می‌زند.

اکثر زنانی که به پرولاپس جزئی مبتلا هستند، هیچ علائمی از خود بروز نمی‌دهند که نیازمند درمان باشد. پرولاپس رحم می‌تواند منجر به مشکلات شدیدی همچون ایجاد زخم و عفونت در دهانه رحم و دیواره واژن شود. تشخیص زودهنگام این بیماری توسط متخصص زنان و زایمان می‌توان از وقوع چنین مشکلات جلوگیری کند.  چند روش درمانی برای پرولاپس مزمن رحم وجود دارد. اولین روش درمانی بهتر است شامل تمرینات ورزشی برای تقویتی عضلات کف لگن باشد. می‌توان از یک رحم‌بند که درون واژن قرار داده می‌شود برای حمایت از رحم و کاهش علائم پرولاپس کمک گرفت. تمرینات ورزشی کف لگن، با وجود رحم‌بند درون واژن نیز کارآمد هستند. در موارد خیلی وخیم، شاید به جراحی نیاز شود.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت تشخیص و درمان افتادگی رحم و مثانه با شماره های

متخصص زنان و زایمان

تماس بگیرید.

علل


بارداری و زایمان

به اعتقاد متخصصین، بارداری اولین دلیل پرولاپس ارگان‌های لگنی است. حال این پرولاپس می‌تواند بلافاصله پس از بارداری باشد، یا سی سال بعد. عوامل بسیاری همچون وزن نوزاد، آسیب جسمی زایمان و استرس‌های زایمان می‌توان عضلات و لیگامنت‌های لگن را کش بیاورد. بعضی از عضلات و لیگامنت‌های آسیب دیده هیچگاه نخواهند توانست قدرت و کشسانی سابق خود را بدست آورند. 

فیبروم یا تومورهای بزرگ 

زنانی که فیبرومهای بزرگ، (لینک به مقاله فیبروم رحم)، یا تومورهای لگنی بزرگی دارند، بیشتر در معرض خطر پرولاپس هستند.

پیری و یائسگی 

فرآیند پیری، تضعیف عضلات لگن را بیش از پیش می‌کند و کاهش طبیعی میزان استروژن در دوران یائسگی،  (لینک به مقاله علائم یائسگی)، نیز منجر به از دست رفتن خاصیت کشسانی عضلات می‌شود.

چاقی 

زنانی که مبتلا به اضافه وزن شدید هستند، بیشتر در معرض خطر پرولاپس قرار دارند.

سرفه مزمن، یبوست یا دررفتگی 

سرفه مزمن ناشی از مصرف سیگار، آسم یا برونشیت، یا در رفتگی همراه با یبوست، خطر پرولاپس را افزایش می‌دهد زیرا این موارد می‌توانند در نهایت منجر به تضعیف ارگان‌های حامی لگنی شوند.

بلند کردن اجسام خیلی سنگین

بلند کردن اجسام خیلی سنگین نیز می‌تواند موجب کشیدگی و آسیب به عضلات لگن شوند، زنانی که در محل کار، روزانه مجبور به انجام کارهای یدی یا بلند کردن اجسام سنگین هستند، همچون بچه‌داری، در معرض خطر بیشتری هستند.

عوامل ژنتیکی 

زنانی که بصورت ژنتیکی دچار کمبود استروژن هستند(سندروم مارفان)یاسندروم اهلرز- دانلوس)حتی اگر سایر عوامل خطر را نداشته باشند، باز هم احتمالی بالایی برای ابتلا به پرولاپس رحم دارند.

جراحی سابق لگن 

جراحی لگن، برای مثال عمل ترمیمی مثانه، می‌تواند به اعصاب و بافت‌های ناحیه لگن آسیب زده و خطر پرولاپس را افزایش دهد.

جراحت طناب نخاعی یا سایر بیماری‌های آتروفی عضلانی

جراحات وارده به طناب نخاعی و بیماری‌هایی نظر دیستروفی عضلات و تصلب بافت‌های متعدد، احتمال ابتلا به پرولاپس را افزایش می‌دهد. اگر عضلات لگن، فلج شوند یا حرکت محدود شود، عضلات ضعیف شده و دیگر نمی‌تواند از ارگان‌های لگنی حمایت کنند.

 علائم بالینی

زنانی که پرولاپس جزئی دارد، شاید این علائم را تجربه نکنند. علائم بالینی ناشی از پرولاپس متوسط تا شدید عبارتند از:

  • احساس نشستن روی توپ
  • خونریزی از واژن
  • افزایش ترشحات غیرطبیعی(لینک به مقاله انواع ترشحات غیرطبیعی زنان)
  • مشکل در آمیزش جنسی
  • مشاهده قسمتی از رحم یا دهانه رحم بیرون از واژن
  • احساس فشار یا سنگینی در لگن
  • یبوست
  • عفونت ادرار مکرر (لینک به مقاله عفونت ادرار)

عوارض 


عوارض پرولاپس رحم عبارتند از:

زخم

در موارد شدید پرولاپس رحم، دیواره داخلی رحم می‌تواند جابجا شده و بیرون بزند. این عارضه منجر به زخم دیواره واژن و عفونت آن می‌شود.

حبس شدگی

اگر بیمار زن جوان و بارداری باشد، باید پس از بزرگ شدن رحم آن را جابجا کرد، در غیر اینصورت رحم در بخش زیرین لگن یا واژن حبس می‌شود. در آن صورت، آماس رحم می‌تواند منجر به حبس شدگی و حتی از قطع خونرسانی به رحم شود.

پرولاپس  سایر ارگان‌های لگنی

در صورت بروز پرولاپس رحم، احتمال پرولاپس سایر ارگان‌های لگنی نیز وجود دارد، از جمله مثانه، راست روده و غیره. بیرون‌زدگی مثانه  معمولا در دیواره روبرویی واژن رخ می‌دهد که موجب سیستوسل شده و در نهایت منجر به سختی در ادرار و افزایش احتمال عفونت ماری ادراری می‌شود. ضعیف شدن بافت همبند پوشاننده راست‌روده می‌تواند منجر به پرولاپس راست روده (رکتوسل) شود، که در نهایت باعث دشواری در هضم و دفع خواهد شد.

مراحل


پرولاپس رحم مراحل مختلفی دارد، این مراحل بر اساس میزان نزول رحم است. سایر ارگان‌های لگنی (همچون مثانه یا روده) نیز می‌توانند درون واژن پرولاپس کنند. چهار دسته پرولاپس رحم عبارتند از:

  • مرحله ۱ – رحم در نیمه بالایی واژن
  • مرحله ۲ – نزول رحم به نزدیکی دهانه واژن
  • مرحله ۳ – بیرون زدگی بخشی از رحم از واژن
  • مرحله ۴ – بیرون زدگی کامل رحم از واژن.

تشخیص پزشکی 


پزشک برای تشخیص این بیماری آزمایش لگن  انجام خواهد داد. از بیمار خواسته می‌شود تا به پشت در وضعیتی زایمان طبیعی قرار بگیرد. با این کار میزان افتادگی رحم مشخص می‌شود.

  • افتادگی رحم در صورتی خفیف است کهدهانه رحمبه قسمت پایینیواژنسقوط کرده باشد.
  • افتادگی متوسط رحم حالتی است که دهانه رحم تقریباً از دهانه واژن بیرون بزند.

سایر مواردی که می‌توان با آزمایش لگن مشاهده کرد عبارتند از:

  • بیرون زدگی مثانه یا دیواره روبرویی واژن به داخل آن سیستوسل
  • بیرون زدگی راست‌روده یا دیواره عقبی واژن به داخل آن
  • پایین‌تر بودن مجرای پیشاب و مثاله از جای معمول خود در لگن

 

درمان 


مبتلایان به این بیماری نیازی درمان ندارند، مگر اینکه علائم این بیماری بروز کرده باشد. در بسیاری از موارد هنگامی که مجرای پیشاب تا دهانه واژن نزول کند، درمان آغاز می‌شود.

تغییر سبک زندگی

موارد زیر می‌توانند به بیمار در کنترل علائم خود کمک کنند:

  • کاهش وزن در صورت چاقی مفرط.
  • اجتناب از بلند کردن وزنه‌های سنگین یا کشیدگی.
  • درمان سرفه مزمن.

 

مصرف هورمون استروژم

به کمک هورمون استروژن می‌توان از تضعیف بیشتر عضلات حامی لگنی جلوگیری کرد، ولی مصرف این داروها عوارض جانبی خاص خود را نیز دارد.

استفاده از رحم بند در واژن

استفاده از رحم بند در وازن

شاید پزشک گذاشتن یک دستگاه لاستیکی یا پلاستیکی مشابه دونات درون واژن را توصیه کند. به این وسیله رحم‌بند می‌گویند. با این وسیله می‌توان رحم را در جای خود نگاه داشت. شاید از رحم‌بند بطور کوتاه مدت یا بلند مدت استفاده شود. این وسیله به اندازه واژن بیمار تنظیم می‌شود. بعضی از رحم‌بندها مشابه دیافراگم جلوگیری از حاملگی هستند.

باید بطور منظم این وسیله را تمیز کرد. گاهی اوقات پزشک باید نظافت را انجام دهد. باید به زنان آموزش طریقه استفاده، نظافت و درآوردن رحم‌بند آموزش داده شود.

عوارض جانبی رحم‌بند عبارتند از:

  • ترشحات غیرطبیعی و بودار از واژن
  • آسیب رسیدن به دیواره واژن
  • زخم شدگی واژن
  • مشکل در آمیزش جنسی

هیسترکتومی 

معمولا هیسترکتومیواژن برای ترمیم  پرولاپس رحم انجام می‌شود. هرگونه نزول دیواره‌های واژن، مجرای پیشاب، مثانه یا راست‌روده را می‌توان بطور همزمان ترمیم  کرد. هیسترکتومی شاید برخی از مشکلات پرولاپس رحم را تسکین دهد ولی نمی‌تواند تمام مشکلات را برطرف کند. درد لگن، درد قسمت پایین بدن یا درد در هنگام آمیزش (لینک به مقاله درد هنگام نزدیکی) (دیسپارونیا) ممکن است بعد از عمل نیز باقی بماند. در برخی موارد دیده شده، علائم بعد از عمل بازگشته‌اند. احتمال موفقیت این عمل در صورتی که بیمار سابقاً جراحی لگن یا پرتودرمانی لگن داشته باشد، کمتر می‌شود

  

جراحی 

جراحی

نباید تا هنگامی که علائم بیماری بدتر از عوارض جراحی نشده‌اند جراحی کرد. نوع جراحی به موارد زیر بستگی دارد:

  • شدت پرولاپس
  • قصد بیمار برای بارداری
  • سن، وضعیت سلامتی و سایر بیماری‌های وی
  • قصد بیمار برای بازیابی کارکرد واژن

امروز می‌توان عمل‌هایی را بدون برداشتن رحم انجام داد، مثل فیکساسیون sacrospinous. در این عمل از لیگامنت‌های مجاور برای پشتیبانی از رحم استفاده می‌شود. روش‌های دیگری نیز وجود دارند.

پیشگیری


شاید هر کسی نتواند از پرولاپس رحم پیشگیری کند. ولی قطعاً می‌تواند اقداماتی برای کاهش احتمال آن انجام دهد. از جمله:

  • ورزش منظم
  • حفظ وزن مناسب
  • انجام تمرینات کگل (لینک به مقاله ورزش کگل برای خانم ها)
  • استفاده از درمان جایگزینی هورمون استروژن در دوران یائسگی

علت، علائم و درمان حاملگی پوچ یا بارداری بدون جنین

تخمک ناکام ( یا باروری بدون جنین) یا همان حاملگی پوچ به وضعیتی گفته می‌شود که یک تخمک بارور (لینک به مقاله مراحل لقاح) به دیواره‌ی رحم چسبیده است اما رشد نمی‌کند و تبدیل به جنین نمی‌شود. سلولها برای تشکیل کیسه‌ی بارداری تکثیر می‌شوند اما خود جنین رشدی ندارد. بارداری پوچ در سه‌ماهه اول بارداری (لینک به مقاله تقویم بارداری)  و معمولا قبل از این که خود زن بداند باردار شده است، رخ می‌دهد. معمولا وجود میزان بسیار بالای اختلالات کروموزومی موجب می‌شود که بدن زن به طور طبیعی، جنین را سقط کند.  حاملگی پوچ بسیار شایع است و یکی از شایع‌ترین علل سقط جنین در زنان (لینک به مقاله سقط جنین) محسوب می‌شود، و شما کار زیادی برای پیشگیری از بروز آن نمی‌توانید بکنید. در واقع این موضوع راهی است که بدن بهترین تخمک بالغ و اسپرم را با هم متصل کند تا شما سالم‌ترین بارداری ممکن را داشته باشید و در واقع این یکی از ارزیابی‌ها و غربالگری‌های خود بدن برای داشتن جنین سالم و متعادل است.

بارداری پوچ در بسیاری از موارد نیازی به اقدامات درمانی ندارد چرا که بدن زن به طور طبیعی جنین را سقط (لینک به مقاله سقط جنین) می‌کند و یا تخمک بارور شده توسط بافت بدن جذب می‌شود. اما اگر در نتایج سونوگرافی (لینک به مقاله سونوگرافی) دیده شود که کیسه جنین، خالی است، معمولا متخصص زنان انجام کورتاژ (لینک به مقاله کورتاژ) یا عمل ERPC  (تخلیه رحم) را تجویز می‌کند تا طی آن، کیسه‌ی خالی از درون رحم خارج شود. همچنین ممکن است پزشک پیشنهاد دهد که مدتی صبر کنید تا سقط جنین به طور طبیعی اتفاق بیفتد.  بعد از سقط جنین، ممکن است متخصص زنان و زایمان به شما توصیه کن که تا تلاش بعدی برای باردار شدن (لینک به مقاله باردارشدن) حداقل به اندازه یک تا سه دوره‌ی قاعدگی، صبر کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان  تماس بگیرید.

علل


سقط جنین (لینک به سقط جنین)  یک تخمک ناکام مانند بسیاری دیگر از سقط جنین‌ها، بر اثر اختلالات کروموزومی است که به خاطر کیفیت پایین تخمک یا اسپرم ایجاد می‌شود. همچنین ممکن است سلول‌های تشکیل دهنده رویان به شکلی غیرطبیعی در حال تقسیم سلولی و تکثیر باشند. در این حالت بدن زن به طور طبیعی، بارداری را متوقف می‌کند چرا که این اختلال را تشخیص می‌دهد. این موضوع هیچ ارتباطی با کارهایی که مادر انجام داده یا نداده است، ندارد و در واقع مادر کاری برای پیشگیری از این وضعیت نمی‌تواند بکند. اغلب مادران تنها یک‌بار دچار بارداری پوچ می‌شوند و در ادامه بارداری موفقی خواهند داشت.

علائم


ممکن است بیمار علائم بارداری (لینک به علائم بارداری) مانند عقب افتادن پریود یا حتی تست مثبت بارداری را داشته باشد. اما در ادامه علائم سقط جنین بروز (لینک به سقط جنین) می‌کنند. این علائم عبارتند از :

ممکن است با وجود بروز این علائم زن همچنان حس کند که باردار است و این موضوع به خاطر این است که تا مدتی پس از متوقف شدن رشد جنین، هورمون‌های بدن زن همچنان بالا هستند. بنابراین رشد جنین متوقف شده یا به اصطلاح حاملگی پوچ رخ داده اما جواب تست بارداری که بر اساس سطح هورمون‌های بدن است، مثبت نشان داده می‌شود.

تشخیص


در موارد بروز حاملگی پوچ، نتایج اولیه آزمایش بارداری نشان‌دهنده باردار بودن و پیشروی آن است. این موضوع بدین خاطر است هورمون HCG که توسط جفت تولید می‌شود، همچنان در خون وجود دارد و میزان آن بالا است چرا که جفت، بر خلاف جنین، در حال رشد کردن است.
در صورتی که پزشک حدس بزند، سقط جنین رخ داده است، برای بررسی وضعیت بارداری انجام سونوگرافی (لینک به سونوگرافی) تجویز می‌شود. در صورتی که بارداری از نوع پوچ باشد، کیسه‌ی بارداری موجود است اما درون آن خالی است. در حالت طبیعی، در حدود هفته‌ی ششم بارداری، می‌توان جنین را درون کیسه دید.
در صورتی که نتایج سونوگرافی معمولی قابل استناد نباشند، از روش سونوگرافی واژینال استفاده می‌شود که در آن دستگاه سونوگرافی وارد واژن می‌شود.  البته اغلب پزشکان انجام سونوگرافی معمولی را تجویز می‌کنند و سپس سونوگرافی را ۱۰ روز بعد تکرار می‌کنند تا ببینند بارداری در حال پیشروی هست یا خیر.

درمان



اگر پزشک تشخیص داده که شما وضعیت حاملگی پوچ را دارید، باید در مورد قدم بعدی با او مشورت کنید. برخی از زنان باید عمل اتساع و کورتاژ (لینک به مقاله کورتاژ) را انجام دهند. در این عمل جراحی، دهانه رحم اتساع داده می‌شود و محتویات رحم خارج می‌شود.  از آنجایی که در این عمل تمامی بافت داخل رحم یکباره برداشته می‌شود، این کار به لحاظ فیزیکی و روحی برای مادر بهتر است.  همچنین ممکن است بیمار از متخصص آزمایشگاه بخواهد که جنین سقط شده را آزمایش کند تا علت سقط مشخص شود.
استفاده از داروی میزوپروسترول نیز روش دیگری برای سقط جنین است. البته چندین روز طول می‌کشد که بدن، تمامی بافت را از بدن خارج کند. با استفاده از این دارو ممکن است بیمار خونریزی بیشتری داشته باشد. هر دوی این روش‌ها با درد و دلپیچه همراه هستند که البته می‌توان آن را با دارو کنترل کرد. سایر زنان ترجیح می‌دهند که عمل جراحی یا درمان پزشکی انجام ندهند. آن‌ها به بدن خود اجازه می‌دهند که بافت جنین را دفع کند. این تصمیم کاملا شخصی است اما می‌توانید در این مورد با پزشک مشورت کنید.

بارداری مجدد


برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که قبل از اقدام مجدد برای باردار شدن (لینک به باردار شدن) تا زمانی صبر کنید که یک دوره پریود شما بگذرد. معمولا پریود بعدی بین ۴ تا ۶ هفته بعد از سقط جنین، ایجاد می‌شود.  در این مدت زمان شما باید از قرص‌های ضدبارداری (لینک به مقاله قرص ضدبارداری) استفاده کنید چرا که تخمک‌گذاری مجدد ممکن است ظرف دو هفته اتفاق بیافتد.
برخی از مطالعات نشان داده‌اند زنانی که ظرف ۶ ماه بعد از سقط جنین قبلی، مجددا باردار می‌شوند، شانس بالایی در داشتن بارداری سالم دارند. این زنان در مقایسه با زنانی که ۶ تا ۱۲ ماه بعد مجددا باردار شده‌اند، آمار کمتری در بروز مجدد سقط جنین یا بارداری خارج از رحم (لینک به مقاله حاملگی خارج از رحم) دارند. هرچند ممکن است بدن زن به لحاظ فیزیکی آمادگی بارداری مجدد را داشته باشد، اما ممکن است او به لحاظ روحی آماده نباشد. هر یک از زنان با مسئله‌ی سقط جنین به شیوه متفاوتی برخورد می‌کنند و برای برخی زنان چندین ماه طول می‌کشد تا مجددا آمادگی بارداری را داشته باشند. بهترین راه برای افزایش احتمال بارداری موفق این است که:

  •  رژیم غذایی مخصوص برای افزایش باروری داشته باشید.
  • ۵ روز در هفته و هر بار به مدت ۳۰ دقیقه ورزش کنید.
  • مولتی‌ویتامین کامل مصرف کنید.
  • برای افزایش سلامت تخمک‌ها (یا اسپرم‌ها در مرد)، داروهای مکمل مورد نیاز را مصرف کنید.
  •  با افزایش سلامت و بهداشت واژن و مجرای ادراری، محیطی سالم برای لقاح فراهم کنید.
  •  توجه کنید که بدن شما تعادل هورمونی داشته باشد.

آیا سابقه ابتلا به حاملگی پوچ،احتمال بروز مجدد آن را افزایش می‌دهد؟

 

 


 

خیر. هرچند همه‌ی زنان در مورد احتمال بروز سقط جنین دیگر نگران می‌شوند، اما متخصصین باروری عقیده دارند که سقط جنین در اوایل بارداری نمی‌تواند نشانه‌ی وجود هیچ مشکلی در باروری زوج باشد.  بسیاری از متخصصین تا بروز ۲ یا ۳ بار سقط جنین مکرر صبر می‌کنند و تنها پس از این زمان است که برای ارزیابی بیشتر وضعیت زوج، انجام آزمایش خون و تست ژنتیک را تجویز می‌کنند.

علت، علائم و درمان مسمومیت بارداری (پره اکلامپسی)

پره اکلامپسی یا مسمومیت بارداری یکی از عوارض بارداری است که علامت مشخصه‌ی آن بالا بودن فشار خون است که این فشار خون بالا با سایر علائم مربوط به آسیب ارگان‌های داخلی بدن (اغلب کلیه و کبد) همراه است. مسمومیت بارداری معمولا بعد از هفته بیستم بارداری و در زنانی که فشار خون بالایی دارند ایجاد  می‌شود. حتی کاهش جزئی فشار خون مادر نیز می‌تواند نشان‌دهنده ابتلا به مسمومیت بارداری باشد. در صورتی که مسمومیت بارداری درمان نشود می‌تواند عوارض بسیار جدی و حتی مرگبار برای مادر و جنین داشته باشد. در صورتی که شما به مسمومیت بارداری دچار شده‌اید، تنها راه درمان شما، زایمان بچه است. در صورتی که ابتلا به مسمومیت بارداری بسیار زودهنگام و در اوایل بارداری رخ  دهد و امکان زایمان کودک وجود نداشته باشد، شما و پزشکتان با شرایط بسیار چالش‌برانگیزی روبه‌رو می‌شوید چرا که کودک شما به زمان بیشتری برای رشد نیاز دارد اما شما باید از روبه‌رو کردن خودتان و کودکتان در برابر عوارض خطرناک و جدی بارداری اجتناب کنید.

تنها راه درمان مسمومیت بارداری، انجام زایمان است. تا زمانی که فشار خون شما کاهش پیدا نکند، شما در معرض خطر تشنج، قطع اتصال جفت، سکته مغزی و خونریزی شدی هستید. واضح است که اگر مسمومیت بارداری، بسیار زودهنگام رخ دهد، انجام زایمان برای کودک شما خوب نیست. در صورتی که شما به مسمومیت بارداری دچار شده‌اید، پزشک متخصص زنان و زایمان به شما خواهد گفت که هر چند وقت یکبار باید برای معاینه به او مراجعه کنید که این دفعات بیشتر از دفعات عادی مراجعه مادران برای معاینه است. همچنین لازم است که آزمایش خون و سونوگرافی و تست بدون استرس را به دفعات بیشتری از سایرین انجام دهید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

علل


بروز مسمومیت بارداری به عوامل مختلفی بستگی دارد. متخصصین معتقدند که این وضعیت از جفت آغاز می‌شود. در آغاز بارداری، رگ‌های خونی جدیدی تشکیل شده و رشد می‌کنند تا خون کافی را به جفت برسانند. در زنانی که به مسمومیت بارداری دچار می‌شوند، به نظر می‌رسد که این رگ‌های خونی به خوبی رشد نمی‌کنند و نسبت به  تغییرات هورمونی واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهند و در نتیجه میزان خونی که از این رگ‌ها عبور می‌کند، محدود می‌شود.

  • عدم خونرسانی کافی به رحم
  • آسیب رسیدن به رگ‌های خونی
  • وجود مشکلی در سیستم ایمنی بدن
  • وجود برخی ژن‌های خاص

عوامل خطر


مسمومیت بارداری تنها به صورت یکی از عوارض بارداری بروز می‌کند. برخی از عوامل خطر که احتمال بروز این مشکل را بیشتر می‌کنند عبارتند از:

  • سابقه ابتلا به مسمومیت بارداری در گذشته. اگر خود شخص یا اعضای خانواده او سابقه ابتلا به مسمومیت بارداری را داشته باشند، احتمال بروز این مشکل در شخص بسیار بیشتر است.
  • ابتلا به فشار خون مزمن. اگر شخص از قبل مبتلا به فشار خون مزمن باشد، احتمال بروز مسمومیت بارداری در او بیشتر است.
  • اولین بارداری. خطر بروز مسمومیت بارداری در اولین بارداری شخص بیشتر است.
  • سن.خطر بروز مسمومیت بارداری در زنانی که سن بسیار پایین دارند و همچنین زنانی با سن بالای ۴۰ سال بیشتر است.
  • چاقی. در صورتی که زن دچار چاقی باشد، خطر بروز مسمومیت بارداری در او بیشتر است.
  • بارداری چند قلو. میزان بروز مسمومیت بارداری در زنانی که دو یا سه قلو باردار هستند، بیشتر است.
  • فاصله بین دو بارداری. وجود فاصله زمانی بیش از ده سال بین دو نوبت بارداری، خطر بروز مسمومیت بارداری را افزایش می‌دهد.
  • سابقه ابتلا به برخی بیماری‌های خاص. ابتلا به برخی بیماری‌ها از قبل از بارداری مانند فشار خون بالا، میگرن، دیابت نوع یک یا دو، بیماری کلیوی، مشکلات مربوط به لخته شدن خون یا لوپوس، ریسک ابتلا به مسمومیت بارداری را افزایش می‌دهد.
  • بارداری به طریق لقاح مصنوعی. در صورتی که بارداری به طریق لقاح مصنوعی رخ داده باشد، ریسک بروز مسمومیت بارداری بیشتر است. 

علائم


مسمومیت بارداری گاهی بدون هیچ علائمی بروز می‌کند. بالا رفتن فشار خون به تدریج پیشرفت می‌کند اما در مواردی ممکن است به طور ناگهانی بالا برود. تحت نظر داشتن فشار خون مادر یکی از مهمترین اقدامات مراقبت‌های بارداری است چرا که فشار خون بالا، اولین علامت بروز مسمومیت بارداری است. در صورتی که فشار خون از ۱۴۰/۹۰ بیشتر شود و این عدد طی دو بار گرفتن فشار خون با فاصله حداقل ۴ ساعت به دست آید، وضعیت مادر غیرعادی است. سایر علائم و نشانه‌های مسمومیت بارداری عبارتند از:

  • وجود پروتئین زیاد در ادرار یا سایر علائم مشکلات کلیوی
  • سردرد شدید بارداری
  • تغییر در بینایی از جمله کوری موقت، تاری دید و حساسیت به نور
  • درد در بالای شکم، معمولا در زیر دنده‌ها و در سمت راست
  • حالت تهوع و استفراغ
  • کاهش میزان ادرار
  • کاهش پلاکت خون
  • اختلال در عملکرد کبد
  • تنگی نفس بر اثر تجمع مایع در ریه‌ها

ممکن است که مسمومیت بارداری موجب افزایش وزن ناگهانی و ورم دست و پا و صورت شود. اما این علائم در بسیاری از بارداری‌های عادی و طبیعی نیز رخ می‌دهند و بنابراین علائم قابل‌اطمینانی برای مسمومیت بارداری نیستند.

عوارض


عوارض شایع مسمومیت بارداری عبارتند از:
توقف رشد جنین، زایمان زودرس و جدا شدن جفت از جنین

سایر عوارض احتمالی عبارتند از:

  • همولیز (نابودی گلوبول‌های قرمز خون): افزایش آنزیم‌های کبدی و پایین آمدن پلاکت خون (این حالت بسیار شدید و برای جان مادر و کودک خطرناک است)
  • تشنج: تمامی موارد ابتلا به مسمومیت بارداری منجر به تشنج نمی‌شوند اما راهی برای حدس زدن این موضوع وجود ندارد که مسمومیت منجر به تشنج می‌شود یا خیر.
  • نارسایی و اختلال کبد، کلیه‌ها، ریه، قلب، چشم و همچنین بروز سکته مغزی و آسیب به مغز. میزان وارد شدن آسیب به این ارگان‌ها به شدت مسمومیت بستگی دارد.

تشخیص


اگر پزشک حدس بزند که ممکن است بیمار به مسمومیت بارداری مبتلا باشد، برخی از تست‌های خاص باید انجام شوند:

پزشک انجام آزمایش مربوط به عملکرد کبد و کلیه را تجویز می‌کند و همچنین میزان پلاکت خون را اندازه‌گیری می‌کند. پزشک از بیمار می‌خواهد که برای بررسی اندازه‌ی  پروتئین ادرار، ادرار خود را تا ۲۴ ساعت جمع‌آوری کند. همچنین ممکن است یک آزمایش ادرار یک مرحله‌ای برای اندازه‌گیری میزان پروتئین و کراتنین ادرار انجام شود.

در این شرایط احتمالا پزشک می‌خواهد که رشد جنین را کاملا تحت نظر داشته باشد که این کار از طریق سونوگرافی انجام می‌شود. تصاویری که در حین سونوگرافی تهیه می‌شوند، می‌توانند به تخمین وزن کودک و میزان مایع دور جنینی (آمنیوتیک) کمک کنند.

تست بدون استرس، یک تست ساده است که نشان می‌دهد ضربان قلب کودک چگونه در هنگام حرکت کردن، تغییر می‌کند. در تست بیوفیزیکال نیز با کمک سونوگرافی، تنفس، حجم عضلانی، حرکات و میزان مایع امنیوتیک دور جنین بررسی می‌شود.

درمان


داروهای کاهش فشار خون

در صورتی که فشار خون بیمار به طور خظرناکی بالا باشد از داروهای کاهش فشار خون  استفاده می‌شود. فشار خون کمتر از ۱۴۰/۹۰ معمولا نیازی به درمان با دارو ندارد. هرچند داروهای مختلفی برای کنترل فشار خون وجود دارد اما برخی از آنها برای دوران بارداری ایمن نیستند. در مورد نیاز به مصرف دارو برای کنترل فشار خود، با پزشک مشورت کنید.

استروئید

در صورتی که مسمومیت بارداری شدید باشد، تزریق استروئید می‌تواند به طور موقتی، عملکرد کبد و پلاکت خون را بهبود دهد تا مادر بتواند برای مدت بیشتری بارداری خود را ادامه داده و زایمان را به تعویق بیاندازد. تزریق استروئید همچنین موجب می‌شود که ریه‌های جنین ظرف مدت ۴۸ ساعت، بیشتر بالغ شوند و رشد کنند. تشکیل ریه‌ها یکی از عوامل مهم برای آمادگی جهت زایمان زودرس و زندگی در خارج از رحم است.

داروهای ضدتشنج

در صورتی که مسمومیت مادر بسیار شدید باشد و احتمال بروز تشنج وجود داشته باشد، پزشک داروهای ضدتشنج مانند منیزیم سولفات را تجویز می‌کند تا از بروز تشنج جلوگیری کند.

زایمان


اگر مسمومیت بارداری نزدیک به پایان بارداری تشخیص داده شود،احتمالا پزشک انجام فوری زایمان را تجویز می‌کند. آمادگی دهانه رحم برای زایمان نیز یک عامل تعیین‌کننده در تصمیم‌گیری برای القای زایمان است. دهانه رحم برای آمادگی جهت زایمان، باز شده و نازک و نرم می‌شود.

در شرایط بسیار وخیم، نمی‌توان سن بارداری یا آمادگی دهانه رحم برای زایمان را در نظر گرفت و وقتی برای صبر کردن وجود ندارد. در این موارد، پزشک زایمان را القا می‌کند و یا سزارین را انجام می‌دهد. در حین زایمان داروهای منیزیم سولفات به صورت تزریق وریدی به مادر داده می‌شود تا از تشنج جلوگیری شود.

اگر بیمار بعد از زایمان به داروهای مسکن نیاز داشته باشد، باید دراین‌باره با پزشک مشورت کند. داروهای مسکن پرکاربرد مانند داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (مانند ایبوبروفن و ناپروکسن) می‌توانند فشار خون را بالا ببرند.

پیشگیری


در موارد خاصی، مادر باردار می‌تواند ریسک بروز مسمومیت بارداری را کاهش دهد.

آسپرین با دوز پایین

اگر بیمار برخی از عوامل خطر خاص برای ابتلا به مسمومیت بارداری را داشته باشد، (مانند سابقه مسمومیت بارداری منجر به زایمان زودرس، فشار خون بالا (مزمن یا اختلال کلیوی) ممکن است پزشک از اواخر ماه سوم بارداری، مصرف روزانه ۶۰ تا ۸۱ میلیگیرم آسپرین را تجویز کند.

مکمل‌های کلسیم

در برخی از جوامع، زنانی که قبل از بارداری به کمبود کلسیم مبتلا هستند و در طول بارداری نیز کلسیم کافی دریافت نمی‌کنند، می‌توانند با مصرف مکمل‌های کلسیمی از بروز مسمومیت بارداری جلوگیری کنند.

آزمایش غربالگری سلامت جنین در سه ماهه اول، دوم و سوم بارداری

در طول دوران بارداری ممکن است لازم باشد که آزمایش‌های بسیاری روی شما انجام شود. برخی از آزمایشات مانند آزمایش خون برای تعیین گروه خونی و میزان آهن خون، در تمامی بارداری‌ها انجام می‌شوند. برخی دیگر از آزمایشات نیز در صورتی انجام می‌شوند که مادر یا کودک در معرض خطر ابتلا به بیماری یا مشکلی خاص باشند. تست‌هایی مانند نمونه‌برداری از پرز‌های جفتی (CVS) و تست مایع آمنیوتیک اطراف جنین تنها برای زنان بالای ۳۵ سال انجام می‌شوند چرا که احتمال بروز برخی اختلالات مادر زادی در این بارداری‌ها بیشتر است. برخی از آزمایشات در اواخر دوران بارداری و برای اطمینان از سلامت کودک و رشد طبیعی او انجام می‌شود.

آزمایشات غربالگری بارداری اطلاعاتی در مورد سلامت کودک قبل از به دنیا آمدن آن به دست می‌دهد. برخی از تست‌های روتین بارداری نیز برای ارزیابی سلامت خود شما انجام می‌شوند. و برخی تقریبا در همه‌ی مراجعات منظمی که به متخصص زنان و زایمان دارید، تکرار می‌شوند. سایر تست‌ها در صورتی تجویز می‌شوند که شما یا کودک شما به دلایلی، در معرض بروز مشکلات خاصی باشید. متخصص زنان و زایمان می‌تواند تعیین کند که شما چه تست‌هایی را باید انجام دهید و در تصمیم‌گیری در این مورد به شما کمک می‌کند. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان  تماس بگیرید.

آزمایشات سه ماهه اول


آزمایش خون روتین

در دوران بارداری، پزشک به طور منظم انجام آزمایش خون را تجویز می‌کند. آزمایش خون برای تعیین موارد زیر انجام می‌شود:

  • گروه خونی
  • نوع RH خون (مثبت یا منفی)
  • ابتلا به کم‌خونی
  • ابتلا به مشکل ایمنی روبلا
  • قند خون (بررسی ابتلا به دیابت بارداری)
  • هپاتیت
  • ابتلا به ویروس ایدز
  • ابتلا به بیماری‌های مقاربتی

بیماری‌های مقاربتی (STDs)/تست مواد

پزشک ممکن است برای بررسی ابتلا به بیماری‌های مقاربتی انجام تست‌های دیگری را در بارداری تجویز کند. برخی از شایع‌ترین بیماری‌های مقاربتی عبارتند از:

آزمایشات سه ماهه دوم


آزمایش فتوپروتئین آلفا (AFP)

AFP یک آزمایش خون ساده است که بین هفته ۱۵ تا ۲۰ بارداری گرفته می‌شود. این تست اطلاعاتی در مورد خطر بروز اختلالات لوله عصبی مانند اسپینا بیفدا، سندرم دان و سایر اختلالات ژنتیکی در اختیار پزشک قرار می‌دهد.

اولتراسوند (سونوگرافی)

برای انجام سونوگرافی، یک وسیله کوچک به نام مبدل روی شکم مادر قرار داده شده و حرکت داده می‌شود. این دستگاه، امواج صوتی با فرکانس بالا را به سمت جنین می‌فرستد. با کمک بازتاب این امواج، تصاویری از فضای داخل بدن ایجاد می‌شود. در این تصاویر می‌توان دست و پا، اعضای بدن و دیگر ساختار‌های بدن جنین را مشاهده کرد.

سونوگرافی فضای شفاف پشت گردن (NT)

این تست غیرتهاجمی برای بررسی خطر ابتلا به سندرم دان انجام می‌شود. این تست را می‌توان در هفته‌ی ۱۱٫۵ تا ۱۳ بارداری انجام داد و برای تمامی زنان با هر سنی قابل انجام است. تست NT در واقع سونوگرافی با رزولوشن بسیار بالا است که در آن به چروک‌های پشت گردن جنین توجه می‌شود. این نتایج با توجه به سن مادر، می‌تواند در تعیین ریسک ابتلا به سندرم دان کمک‌کننده باشد.

نمونه‌برداری از پرزهای جفتی (CVS)

در این تست که در هفته ۱۰ تا ۱۲ بارداری انجام می‌شود، مقدار بسیار کمی از بافت چفت به عنوان نمونه برداشته می‌شود. این بافت برای بررسی اختلالات کروموزومی و برخی بیماری‌های ژنتیکی خاص آزمایش می‌شود.  مزیت تست CVS این است که بسیار زودتر از تست آمنیوسنتز انجام می‌شود. اما نکته منفی در مورد این آزمایش این است که نمی‌تواند اختلالات لوله عصبی را نشان دهد. البته می‌توان در بعدا تست‌های AFP و اولتراسوند با رزولوشن بالا را انجام داد تا بتوان این اختلالات را تشخیص داد.

آمنیوسنتز

آمنیوسنتز روشی است که در آن، مقدار کمی از مایع آمنیوتیک که در اطراف جنین قرار دارد برای آزمایش گرفته می‌شود. این تست بین هفته ۱۵ تا ۱۷ بارداری انجام می‌شود. بر روی سلول‌های موجود در مایع آمنیوتیک، تست کروموزومی انجام می‌شود  تا بتوان مشکلاتی مانند سندرم دان را تشخیص داد. این تست همچنین به تشخیص بیماری‌های مربوط به لوله عصبی مانند اسپینا بیفدا و کم‌خونی داسی شکل، کمک می‌کند.

آزمایشات سه ماهه سوم


تست بدون استرس(NST)

این تست به ارزیابی سلامت جنین کمک می‌کند. یک دستگاه الکتریکی مخصوص، ضربان قلب کودک را در حین حرکت کردن نشان می‌دهد و کند شدن یا تند شدن ضربان قلب کودک در هنگام حرکت بررسی می‌شود.

تست استرس انقباضی (CST)

تست استرس انقباضی نشان می‌دهد که کودک تا چه حد می‌تواند فشار‌های ناشی از زایمان طبیعی را تحمل کند. در این تست، سر سینه‌های مادر تحریک میشوند تا بدن او اوکسیتوسین ترشح کند. این هورمون موجب تحریک رحم و انقباض آن می‌شود. از یک دستگاه الکتریکی مخصوص برای بررسی ضربان قلب جنین و سایر تغییرات مرتبط با انقباض رحم استفاده می‌شود.

تست بیوفیزیکال پروفایل (BPP)

این تست برای بررسی سلامت جنین و در اواخر بارداری انجام می‌شود. از روش سونوگرافی برای ارزیابی ضربان قلب کودک، حرکات آن و الگوی نفس کشیدن آن استفاده می‌شود. در این تست همچنین وضعیت جفت و میزان مایع آمنیوتیک دور جنین نیز ارزیابی می‌شود.

تست قند خون

این تست در هفته ۲۶ تا ۲۸ بارداری برای بررسی ابتلا به دیابت بارداری انجام می‌شود. ابتلا به دیابت بارداری به معنای بالا رفتن قند خون در بارداری است و موجب افزایش خطر  کودک بیش از حد بزرگ و نیاز به سزارین می‌شود.

بیماری استرپتوکوک گروه بی (GBS)

استرپتوکوک گروه بی یا GBS نوعی باکتری است که به طور طبیعی در دستگاه گوارش وجود دارد. گاهی اوقات ممکن است این باکتری در مقعد یا وازن راه یافته و رشد کند (یک زن از هر ۷ زن). اگر عفونت با باکتری GBS به موقع تشخیص داده نشده و درمان نشود، ممکن است به کودک منتقل شود و او را در معرض عفونت بسیار جدی قرار دهد (۱ کودک از هر ۱۵۰ کودک). این باکتری می‌تواند موجب مرگ کودک نیز بشود (۱کودک از هر ۱۰۰۰ کودک).

بر طبق توصیه‌های اخیر، پزشک باید برای بررسی وجود این باکتری در مقعد یا واژن مادر، در حدود هفته‌ی ۳۵ تا ۳۷ بارداری، تست GBS را انجام دهد. در صورتی که مادر به این باکتری مبتلا باشد، در هنگام زایمان از آنتی‌بیوتیک استفاده می‌شود که این کار خطر بروز عوارض را تا حدود بسیار زیادی افزایش می‌دهد.

شمارش حرکات جنین

یکی از بهترین راه‌ها برای بررسی سلامت جنین از هفته‌ی ۲۸ بارداری تا زایمان، شمارش حرکات جنین در شکم است. کودکانی که سالمند، خصوصا در عصرها و شب‌ها بسیار فعال هستند. البته ممکن است کودکانی که کاملا سالم هستند، تا ۶۰ دقیقه بدون هیچ حرکتی بخوابند. معمولا کودکانی که دچار مشکلی هستند کمتر تکان می‌خورند. شمارش حرکات جنین در شکم می‌تواند در صورت وجود مشکل، یک نشانه اخطاردهنده برای مادر و پزشک باشد.

آزمایش (تست)پاپ اسمیر؛ کاربرد،مراحل و تفسیرجواب آن

هدف اصلی انجام پاپ اسمیر تشخیص تغییرات دهانه رحم است که ممکن است در اثر اچ پی وی ایجاد شده باشد. با تشخیص زود هنگام سلول‌های سرطانی رحم توسط تست پاپ اسمیر، می‌توان قبل از گسترش سرطان و تبدیل آن به یک مشکل بزرگ، درمان را شروع کرد. همچنین می‌توان با استفاده از نمونه‌ی تست پاپ اسمیر به وجود اچ پی وی نیز پی برد. تست پاپ اسمیر نمی‌تواند وجود دیگر بیماری‌های مقاربتی را نشان دهد. گاهی تست پاپ اسمیر رشد سلول‌ها، که یکی از علائم وجود دیگر سرطان‌ها است، را نشان می‌دهد اما نمی‌توان با توجه به نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر از وجود دیگر انواع سرطان‌ها اطمینان حاصل کرد.

تست پاپ اسمیر برای تشخیص سرطان رحم انجام می‌شود. درمان زود هنگام تغییرات پیش از سرطان که توسط تست پاپ اسمیر تشخیص داده می‌شوند مانع گسترش کامل سرطان رحم می‌شود. تست‌های پاپ اسمیر بسیار دقیق هستند و انجام منظم آنها باعث کاهش میزان سرطان رحم و مرگ و میر می‌شود. انجام پاپ اسمیر کمی آزار دهنده است اما تحمل کمی ناراحتی به حفظ سلامت فرد کمک می‌کند. معمولا کسب نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر بین یک تا سه هفته طول می‌کشد. در اکثر مواقع، نتیجه‌ی تست طبیعی است. اگر نتیجه‌ی تست نشان دهنده‌ی مورد عجیبی بود، پزشک برای انجام تست‌های بعدی برای بیمار برنامه ریزی می‌کند. به دلایل مختلفی ممکن است نتیجه‌ی تست غیر طبیعی شود. همیشه نتیجه‌ی غیر طبیعی به معنی سرطان نیست. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

تست پاپ اسمیر برای چه افرادی باید انجام شود؟


اکثر زنان از سن ۲۱ سالگی باید به طور منظم تست پاپ اسمیر را انجام دهند. برخی از زنان بیشتر در معرض سرطان یا عفونت قرار دارند. زنانی به انجام تست‌های بیشتر نیاز دارند که:

  • مبتلا به اچ آی وی باشند.
  • سیستم ایمنی آنها در اثر شیمی درمانی یا پیوند عضو ضعیف شده باشد.

اگر شخص بالای ۳۰ سال بوده و سه مرتبه پشت سر هم تست پاپ اسمیر انجام داده و نتیجه طبیعی بوده، می‌تواند از پزشک بخواهد که اگر تست پاپ اسمیر با غربالگری ویروس‌های پاپیلومای انسانی (HPV) همراه است، این تست را هر پنج سال یکبار برای او تکرار کند.

زنان بالای ۶۵ سال که نتایج تست‌های پاپ اسمیر آنها طبیعی بوده نیز می‌توانند در آینده تست پاپ اسمیر انجام ندهند.

در اکثر موارد، انجام پاپ اسمیر در ۲۴ هفته اول بارداری خطری ندارد. پس از هفته ۲۴ انجام تست دردناک‌تر خواهد بود. همچنین پس از زایمان نیز برای انجام پاپ اسمیر فرد باید تا ۱۲ هفته صبر کند تا دقت نتایج حاصل از پاپ اسمیر افزایش یابد.

قبل از تست


بیمار می‌تواند در هنگام معاینه سالانه توسط متخصص زنان برای پاپ اسمیر برنامه ریزی کند یا جداگانه به متخصص زنان مراجعه کند.

اگر بیمار در روز پاپ اسمیر مبتلا به عادت ماهانه باشد، پزشک زمان دیگری را برای انجام پاپ اسمیر تعیین می‌کند. زنان باید سعی کنند روز قبل از تست از مقاربت، شستشوی محل با آب فشاردار یا استفاده از داروهای منی کش خودداری کنند زیرا این موارد باعث کاهش دقت نتیجه‌ی تست می‌شوند.

از آنجا که اگر بیمار خود را شل بگیرد، پاپ اسمیر راحت‌تر انجام می‌شود، آرامش بیمار و کشیدن نفس‌های عمیق در حین انجام پاپ اسمیر از اهمیت زیادی برخوردار است.

در هنگام انجام پاپ اسمیر چه اتفاقی می‌افتد؟


انجام پاپ اسمیر کمی آزار دهنده است اما خیلی سریع انجام می‌شود. در حین کار، بیمار به پشت روی تخت خوابیده، پاها را باز کرده و کف پاها را روی رکاب‌ها قرار می‌دهد. پزشک به آرامی وسیله‌ای به نام سپکولوم را داخل واژن بیمار می‌کند. سپکولوم دیواره واژن را باز نگه داشته و امکان دسترسی به رحم را فراهم می‌کند. سپس پزشک نمونه‌ای از سلول‌های رحم بیمار را می‌تراشد. روش‌های مختلفی برای تراشیدن و برداشتن نمونه سلول وجود دارد. برخی از پزشکان از یک اسپاچولا، برخی از یک برس و اسپاچولا، و برخی دیگر از وسیله‌ای به نام سیتوبراش (که ترکیبی از اسپاچولا و برس است) استفاده می‌کنند. اکثر زنان در هنگام تراشیدن کمی احساس فشار و ناراحتی دارند. نمونه‌ی برداشته شده از رحم زن کاملا محافظت شده و برای بررسی وجود سلول‌های غیر طبیعی به آزمایشگاه فرستاده می‌شود.

نتایج


نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر دو حالت دارد: طبیعی و غیر طبیعی.

پاپ اسمیر طبیعی

اگر نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر طبیعی باشد بدان معنی است که سلول‌ها غیر طبیعی نیستند. نتیجه‌ی نرمال را گاهی منفی نیز می‌گویند. اگر نتایج تست پاپ اسمیر بیمار طبیعی باشد، او تا سه سال نیاز به انجام پاپ اسمیر مجدد ندارد.

پاپ اسمیر مثبت

وجود نتیجه‌ی مثبت در تست پاپ اسمیر به معنای سرطان رحم نیست بلکه فقط به این معنی است که سلول‌هایی غیر طبیعی در دهانه رحم وجود دارند که ممکن است برخی از آنها سلول‌های پیش سرطانی باشند. سلول‌های پیش سرطانی انواع مختلف دارند که عبارتند از:

  • سلول های نامنظم سنگفرشی (ASC) رایج‌ترین نوع سلول‌های غیر طبیعی در پاپ اسمیر هستند.
  • ضایعات سنگفرشی داخل اپیتلیومی با درجه پایین (LSIL) نوعی ضایعات غیر طبیعی خفیف هستند که در اثر عفونت اچ پی وی ایجاد می‌شوند. درجه پایین بدین معنی است که تغییراتی اولیه در اندازه و شکل سلول‌ها ایجاد شده است. داخل اپیتلیومی به سلول‌های لایه‌ی سطحی دهانه رحم اشاره می‌کند.
  • ضایعات سنگفرشی داخل اپیتلیومی با درجه بالا (HSIL) اختلالات شدیدتری هستند که اگر درمان نشوند، احتمال تبدیل آنها به سرطان زیاد است. درجه بالا بدین معنی است که تغییرات زیادی در اندازه و شکل سلول‌های غیر طبیعی (سلول‌های پیش سرطانی) به وجود آمده و سلول‌ها تفاوت بسیار زیادی با سلول‌های طبیعی دارند.
  • سرطان سلول‌های فلسی به معنی سرطان دهانه رحم است. سلول‌های فلسی غیر طبیعی به سمت دهانه رحم یا به سمت دیگر بافت‌ها و اندام‌ها هجوم آورده‌اند.
  • اختلالات غدد نشان دهنده‌ی تغییرات غیر طبیعی در بافت‌ غدد دهانه رحم است. این اختلالات به گروه‌های زیر تقسیم می‌شوند:
  • سلول‌های غده‌ای غیر عادی (AGC)، به این معنی که سلول‌های غده‌ای حالت طبیعی ندارند اما پزشک هنوز درمورد اینکه تغییر سلول‌ها نشانه‌ی چیست مردد است.
  • سرطان دهانه رحم در محل یا آدنوکارسینوم درجا (AIS)، به این معنی که سلول‌هایی بسیار غیر طبیعی یافته شده‌اند اما این سلول‌ها هنوز به دیگر بافت‌های غده‌ای رحم گسترش نیافته‌اند.
  • آدنوکارسینوم نه تنها شامل سرطان کانال اندوسرویکال است بلکه شامل مواردی همچون سرطان‌ مخاط رحم، سرطان برون رحمی و سرطان‌های دیگر می‌باشد.

سلول‌های سرطانی خفیف‌تر بیشتر از اختلالات شدید دیده می‌شوند. پزشک با توجه به نتیجه‌ی تست ممکن است افزایش تعداد دفعات پاپ اسمیر یا بررسی دقیق‌تر بافت دهانه رحم با استفاده از کولونوسکوپی را توصیه کند. در هنگام انجام کولونوسکوپی پزشک از نور و بزرگنمایی برای مشاهده‌ی دقیق بافت‌های واژن و دهانه رحم استفاده می‌کند. در برخی موارد، پزشک نمونه‌ای از بافت دهانه رحم را نیز برای آزمایش برمی‌دارد.

خطا در نتیجه


کسب نتیجه‌ی غیر طبیعی در تست پاپ اسمیر همیشه نشان دهنده‌ی سرطان نیست. گاهی سلول‌ها غیر طبیعی به نظر می‌رسند اما سرطانی نیستند. در صورت وجود موارد زیر، بیمار باید برای مراقبت‌های بعدی به پزشک مراجعه کند.

  • عفونت دهانه رحم باعث کسب نتیجه‌ی غیر طبیعی در تست پاپ اسمیر می‌شود. عفونت قارچی، تریکوموناس، کلامیدیا یا سوزاک باعث التهاب سلول‌های دهانه رحم می‌شوند. معمولا پس از درمان عفونت، نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر به حالت طبیعی برمی‌گردد.
  • اگر نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر به علت وجود عفونت مثبت بود، باید علت عفونت برطرف شود. سپس تست پاپ اسمیر پس از ۲-۳ ماه مجددا تکرار می‌شود زیرا عفونت باعث می‌شود سرطان رحم خود را نشان ندهد. انجام یک معاینه کامل توسط پزشک ضروری است.

خطرات


ممکن است افراد پس از انجام تست پاپ اسمیر در اثر تراشیدگی کمی احساس ناراحتی یا شکم درد داشته باشند. همچنین بلافاصله پس از انجام پاپ اسمیر فرد خونریزی واژنی خفیفی خواهد داشت. اگر احساس ناراحتی یا خونریزی بیش از یک روز بعد از انجام پاپ اسمیر هنوز ادامه داشت، با پزشک در مورد آن مشورت کنید.

تست آمنیوسنتز(آمینوسنتز) برای ارزیابی سلامت جنین

آمینوسنتز ( که به آن آمینو نیز گفته می‌شود ) یکی از آزمایشاتی است که برای انجام آن، پزشک مایع آمنیوتیک اطراف جنین را در رحم مورد بررسی قرار می‌دهد. این مایع به منظور ارزیابی وضعیت سلامت جنین و هرگونه بیماری احتمالی مورد آزمایش قرار می‌گیرد. این آزمایش در دوران بارداری و قبل از تولد نوزاد انجام می‌شود و یکی از آزمایشات تشخیصی است. بنابراین اطلاعات جامعی را در خصوص سلامت جنین در اختیار پزشک قرار می‌دهد. اگر نتایج آزمایش غربالگری طبیعی نباشد دستور انجام تست آمینو را صادر می‌کند. تقریباً در اکثر موارد نتایج تست آمینو صحیح و معتبر هستند.

معمولا زمانی پزشک درخواست انجام تست ژنتیک آمینوسنتز را می‌دهد که نتایج آزمایش تاثیر قابل توجهی بر مدیریت بارداری بگذارد. در نهایت، تصمیم نهایی برای انجام تست آمینوسنتز به بیمار بستگی دارد. متخصص زنان و زایمان می‌تواند به بیمار برای ارزیابی همه عوامل موثر در تصمیم‌گیری کمک کند و اطلاعات مفیدی را در این خصوص در اختیار بیمار قرار دهد. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

متقاضی تست آمینوسنتز


در موارد زیر ریسک داشتن نوزادی با اختلالات ژنتیکی افزایش می‌یابد:

  • در مواردی که سن مادر ۳۵ یا بالاتر از آن است، در مواردی که سن مادر بالا باشد احتمال داشتن نوزادی که اختلالات کروموزومی مانند سندروم داون دارند، افزایش می‌یابد.
  • در برخی موارد که مادر فرزندی با نقص مادرزادی دارد یا در بارداری قبلی‌اش، جنین اختلال ژنتیکی داشته است اگر مادر در بارداری قبلی‌اش با این مشکل مواجه بوده باشد ریسک داشتن یک نوزاد دیگر با نقص مادرزادی افزایش می‌یابد.
  • در مواردی که سابقه اختلالات ژنتیکی در خانواده مادر وجود داشته باشد. اگر والدین یا یکی از اعضای خانواده آنها با اختلالات ژنتیکی مانند فیبروزسیستیک، سندروم ایکس شکننده، کم‌خونی داسی شکل، بیماری تالاسمی روبرو باشد درخواست برای انجام تست آمینو به منظور اطمینان از سلامت نوزاد توسط والدین درخواست می‌شود. مادر می‌تواند قبل از بارداری و در اوایل بارداری آزمایشات غربالگری را به منظور اطمینان از بیماری‌های ژنتیکی انجام دهد. اگر بیمار حامل یکی از بیماری‌های ژنتیکی باشد که می‌تواند نوزاد را مبتلا کند. پزشک درخواست انجام آزمایش خون ‌یا بزاق دهان را می‌دهد. حامل بودن مادر به این معناست که مادر بیمار نیست اما دارای یک ژن تغییریافته است که می‌تواند آن را به کودکش منتقل کند. اگر والدین حامل یک بیماری مشترک باشند ریسک انتقال آن به کودک افزایش می‌یابد.
  • در مواردی که نتایج تست غربالگری طبیعی است. در مواردی که مادر تست غربالگری انجام داده است و نتایج آن به طور قطع وجود بیماری‌های ژنتیکی را تایید نکرده است، هیچ خطری برای مادر و جنین وجود ندارد. آزمایشات تشخیصی مانند تست آمینو می‌توانند بیماری‌های مختلف را تشخیص دهند. در مواردی که نتایج تست‌های غربالگری مانند غربالگری سه ماهه اول یا تست سل‌فری، غیرطبیعی باشد پزشک درخواست انجام یک تست تشخیصی مانند تست آمینو را می‌دهد.

کاربردهای تست آمینوسنتز


همه مادران باردار می‌توانند تست‌های قبل از تولد مانند تست آمینو را انجام دهند. اگر جنین در معرض ابتلا به یکی از بیماری‌های زیر قرار داشته باشد پزشک درخواست انجام تست آمینو را می‌دهد:

نقص‌های مادرزادی

این اختلالات در هنگام تولد قابل مشاهده هستند. نقص مادرزادی، ظاهر یا عملکرد یک یا چند بخش از اعضای بدن را تغییر می‌دهد. نقص‌های مادرزادی می‌توانند باعث بروز مشکل در وضعیت کلی سلامت، نحوه تکامل و رشد نوزاد، یا نحوه عملکرد نوزاد شوند. پزشک می‌تواند از تست آمینو برای تشخیص برخی از بیماری‌های ویژه مانند نقص‌های لوله عصبی مغز و نخاع ( اختلال لوله عصبی ) استفاده کند. اسپینا بیفیدا و آنانسفالی نمونه‌هایی از نقص لوله عصبی هستند. تست آمینو وجود همه نقص‌های مادرزادی را مورد بررسی قرار نمی‌دهد. به عنوان مثال در این تست وجود برخی از مشکلات قلبی یا نقص‌های مادرزادی دهان و لب جنین که شکاف لب و کام نامیده می‌شوند بررسی نمی‌شود برخی از نقص‌های مادرزادی جنبه ژنتیکی دارند و به علت تغییرات ژنی ایجاد می‌شوند.

ژنتیک و اختلالات کروموزومی

این اختلالات به علت تغییراتی که در ژن‌ها و کروموزوم‌ها ایجاد می‌شود بروز می‌کند. ژن، بخشی از سلول‌های بدن است که حاوی اطلاعات مربوط به نحوه رشد و عملکرد بدن است. کروموزوم نیز به ساختاری درون سلول گفته می‌شود که حاوی ژن‌های مختلفی هستند. اختلالات ژنتیکی شامل فیبروزسیستیک (CF)، بیماری کم خونی داسی شکل و بیماری‌های قلبی است. سندروم داون یکی از اختلالات شایع کروموزومی است. گاهی اوقات این اختلالات از والدین به جنین منتقل می‌شوند و در برخی موارد جنبه ژنتیکی ندارند. اگر جنین در معرض ریسک ابتلا به این بیماری‌ها قرار داشته باشد باید مادر در هفته ۱۵ تا ۲۰ بارداری تست آمینو را انجام دهد. انجام دادن این تست قبل از هفته ۱۵ توصیه نمی‌شود زیرا در این بازه زمانی ریسک سقط جنین و سایر مشکلات افزایش می‌یابد.

در سایر مراحل بارداری، مادر می‌تواند به منظور بررسی موارد زیر تست آمینو را انجام دهد:

بررسی رشد ریه جنین (که تکامل ریه در دوران جنینی نام دارد)

گاهی اوقات پزشک به منظور بررسی مایع آمینوتیک جنین و تشخیص تکامل رشد ریه‌ها دستور انجام این تست را می‌دهد. این نوع تست فقط زمانی انجام می‌شود که مادر بخواهد به منظور جلوگیری از عوارض بارداری، زایمان قبل از موعد داشته باشد. در این حالت باید در هفته‌های ۳۲ تا ۳۹ بارداری این تست انجام شود.

بررسی عفونت‌ها و سایر مشکلات جنین

به عنوان مثال، اگر جنین در معرض خطر بیماری Rh ( عدم سازگاری خون مادر و جنین ) قرار داشته باشد، پزشک برای بررسی کم‌خونی انجام تست آمینو را تجویز می‌کند. بیماری Rh یک نوع کم‌خونی خطرناک است که اگر در دوران بارداری درمان شود قابل پیشگیری است. آسمی به وضعیتی گفته می‌شود که در بدن فرد به اندازه کافی گلبول‌های قرمز وجود ندارد که اکسیژن را به سایر نقاط بدن برسانند.

خطره پلی‌آمینوس

پلی‌آمینوس به وضعیتی گفته می‌شود که مقدار مایع آمنیوتیک بیمار بسیار زیاد است. مایع آمنیوتیک، مایعی است که در رحم اطراف جنین را احاطه کرده است. پلی‌آمینوس می‌تواند ریسک عوارض بارداری مانند زایمان زودرس ( زایمان قبل از هفته ۳۷ بارداری ) را افزایش دهد. پزشک می‌تواند مایع اضافی درون رحم را تخلیه کند.

نحوه انجام تست آمینوسنتز


در این بخش نحوه انجام تست آمینوسنتز را بررسی می‌کنیم:
بیمار روی میز معاینه دراز می‌کشد و پزشک شکم بیمار را با لایه نازکی از ژل می‌پوشاند. پزشک دستگاه سونوگرافی را روی شکم بیمار می‌چرخاند تا جنین و جفت را پیدا کند. جفت درون رحم مادر رشد می‌کند و از طریق بند ناف اکسیژن و مواد غذایی را به جنین می‌رساند. در سونوگرافی برای مشاهده تصویر جنین در داخل رحم از امواج صدا و صفحه کامپیوتر استفاده می‌شود. پزشک برای تمیز کردن شکم بیمار از یک مایع آنتی‌باکتریال استفاده می‌کند که میکروب‌های روی پوست را از بین می‌برد. سپس به کمک سونوگرافی یک سوزن نازک را از طریق شکم و رحم بیمار وارد کیسه آمینوتیک می‌کند. کیسه آمنیوتیک، کیسه‌ای است که از جنین در حال رشد محافظت می‌کند و حاوی مایع آمنیوتیک است. پزشکی توسط سوزن مقدار کمی از مایع آمنیوتیک را خارج می‌کند. مایع آمنیوتیک حاوی سلول‌های جنین است. پس از جمع‌آوری نمونه مایع آمنیوتیک، پزشک از سونوگرافی برای بررسی وضعیت ضربان قلب جنین استفاده می‌کند. در مرحله بعد، نمونه مایع آمنیوتیک به آزمایشگاه فرستاده می‌شود و سلول‌های جنین از مایع آمنیوتیک جدا می‌شوند. این سلول‌ها حدود ۱۰ تا ۱۲ روز در آزمایشگاه رشد می‌کنند سپس به لحاظ وجود نقایص مادرزادی و اختلالات ژنتیکی مورد بررسی قرار می‌گیرند. در آزمایشگاه مایع آمنیوتیک به لحاظ پروتئین‌هایی مانند آلفافیتوپروتئین ( که AFP نیز نامیده می‌شوند ) مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. در مواردی که اختلال لوله عصبی وجود دارد سطح این پروتئین بالا است. معمولا نتایج این آزمایش طی مدت دو هفته حاضر می‌شود.

خطرات تست آمینوتیک


عوارض شدید آمینو، نادر می‌باشد. اکثر زنان در هنگام نمونه‌گیری درد خفیفی را احساس می‌کنند و وقتی که سوزن وارد پوست آنها می‌شود و هنگام بیرون کشیدن سرنگ حاوی مایع آمنیوتیک سوزش و درد کمی را احساس می‌کنند. در برخی موارد، پزشک پس از جمع‌آوری نمونه به بیمار دستور می‌دهد استراحت کند و به مدت یک یا دو روز از داشتن فعالیت جسمانی و روابط جنسی خودداری کند.

احتمال بروز برخی مشکلات پس از نمونه‌گیری وجود دارد که عبارتند از:

  • سقط جنین
  • عفونت رحم
  • نشست مایع آمینوتیک، درد، و احساس تیر کشیدن موضع
  • انتقال عفونت به جنین اگر مادر دچار عفونت‌هایی نظیر HIV یا بیماری توکسوپلاسموزیس باشد احتمال انتقال آن در هنگام جمع‌آوری نمونه مایع آمینوتیک وجود دارد. ویروس HIV عامل ایجادکننده بیماری ایدز است. توکسوپلاسموزیس عفونتی است که به علت خوردن گوشت نیم‌پز یا دست زدن به مدفوع گربه آلوده ایجاد می‌شود.
  • مشکلات Rh. انجام تست آمینو می‌تواند باعث مخلوط شدن خون مادر و جنین شود. اگر Rh خون مادر منفی باشد و Rh خون جنین مثبت باشد، باید بعد از انجام این تست برای حفظ سلامت جنین به مادر اینمونوگلوبین Rh تزریق می‌شود.

بارداری و لقاح مصنوعی به روش آی یو آی (iui)؛ مراحل، مزایا و عوارض

لقاح مصنوعی (IUI) نوعی از روش‌های کمک کننده به بارداری انسان است. لقاح مصنوعی (IUI) روشی است که به وسیله آن اسپرم به روش مصنوعی به طور مستقیم در داخل دستگاه تولید مثل، رحم یا گردنه رحم قرار داده می‌شود تا لقاح جنین اتفاق بیافتد. در این روش اسپرم در آزمایشگاه آماده می‌شود و سپس با استفاده از یک سوند کوچک که از کانال آندوسکواس عبور می‌کند، در داخل حفره اندومتری قرار می‌گیرد. این روش اغلب با استفاده از داروهای باروری ترکیب شده است تا شانس بارداری را افزایش دهد. این درمان مزایای متعددی را ارائه می‌دهد. این روش تعداد زیادی سلول اسپرم متمرکز را مستقیما داخل رحم قرار می‌دهد. این روش مسیر رسیدن اسپرم به لوله‌های فالوپی و تخمک را هموارتر می‌کند، که احتمال لقاح را افزایش می‌دهد. به طور طبیعی صرفا بهترین اسپرم‌ها می‌توانند از موکوس دهانه رحم رد شده و خود را به محل لقاح با تخمک برسانند، در حالی که روش ‌لقاح مصنوعی (IUI) به اسپرم‌ها کمک می‌کند تا این مسیر را به راحتی پشت سر بگذارند.

ثابت شده است که تلقیح داخل رحمی (IUI)، برای زنانی که برای بارداری به روش طبیعی با چالش مواجه می‌شوند، یکی از موثر‌ترین روش‌هایی است که تاکنون شناخته شده است. IUI یک روش لقاح مصنوعی است و به بارداری سریع‌تر کمک می‌کند. اگر شما در حال برنامه‌ریزی برای انتخاب روش IUI برای بارداری هستید، بهتر است با متخصص زنان و زایمان درمورد مزایا و خطرات این روش صحبت کنید، که شما را برای انجام این عمل به خوبی آماده کند و هیچ جای ناگهانی برای شما باقی نگذارد. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

مزایا


  •  برای بسیاری از زوجین، آی یو آی اولین گام درمانی است زیرا کمتر تهاجمی است و ارزان‌تر از سایر تکنولوژی‌های درمانی کمک کننده به باروری (ART) مانند IVF است.
  •  زوج‌هایی که مشکلات باروری آنها مربوط به مرد است از طریق IUI، نسبت به زمانی که فقط از زمان‌بندی مقاربت استفاده می‌کنند، آسان‌تر باردار می‌شوند.
  •  زوج‌هایی که مشکلات باروری ناشناخته دارند به طور کلی با لقاح مصنوعی بهتر از تنها استفاده از داروهای باروری نتیجه می‌گیرند.
  •  این روش اجازه می‌دهد تا باروری به طور طبیعی در داخل بدن زن رخ دهد.

کاربرد آی یو آی


در صورتی که مرد تعداد اسپرم کمی داشته باشد یا حرکت این اسپرم‌ها ضعیف باشد، آی یو آی می‌تواند به بارداری زن کمک کند (تحرک ضعیف اسپرم در تعریف ساده به معنای آن است که اسپرم به سختی به تخمک می‌رسد). همچنین اگر زن در حال مصرف دارو برای تخمک‌گذاری یا تولید تخمک‌های اضافی و لقاح است، برنامه‌ریزی IUI به زن کمک می‌کند و شانس حاملگی او را افزایش می‌دهد. سایر مشکلات باروری قابل درمان با آی یو آی عبارتند از:

  •  ناباروری غیرقابل توصیف
  •  زخم‌های دهانه رحم و یا ناهنجاری‌های مخاطی سرویکس
  •  درد شدید در هنگام رابطه جنسی
  •  مشکلات انزال یا حالت نعوظ
  •  بیماری‌های منتقله از راه جنسی مانند HIV یا هپاتیت (در هر دو طرف)
  •  حساسیت به مایع منی

همچنین هنگامیکه یک زن برای بارداری از اسپرم اهدا کننده استفاده می‌کند و یا زمانی که یک مرد که قبل از درمان سرطان اسپرم خود را فریز می‌کند تا برای باروری آماده باشد، روش IUI ممکن است مفید واقع شود.

اقدامات قبل از IUI


تست‌های اسپرم قبل از آی یو آی باید از نظر موارد زیر عملکرد نرمال را نشان دهد:

  •  تعداد اسپرم
  •  تحرک (حرکت اسپرم)
  •  مورفولوژی اسپرم (شکل اسپرم)

اگر اسپرم به طور طبیعی سالم نباشد و یا از دست رفته باشد، حتی استفاده از لقاح مصنوعی نیز نمی‌تواند به لقاح کمک کند. در برخی موارد نیز، ممکن است درمان با استفاده از اسپرم‌های کمکی انجام شود. از آنجایی که در این روش انتظار می‌رود که تخمک گذاری و لقاح همچنان به طور طبیعی صورت گیرد، شریک جنسی زن مورد آزمایش قرار می‌گیرد تا اطمینان حاصل شود که او از نظر موارد زیر مشکلی ندارد:

  •  چرخه عادی تخمک گذاری
  •  لوله های فالوپی باز
  •  حفره طبیعی رحمی

گاهی اوقات، زنانی که به اختلالات تخمک گذاری مبتلا هستند و یا کسانی که با بی‌نظمی تخمک گذاری می‌کنند، می‌توانند با استفاده از داروهای باروری تحت درمان IUI قرار گیرند. این داروها مغز را تحریک می‌کنند تا هورمون‌هایی تولید کند که به نوبه خود باعث تحریک فولیکول‌های تخمدان به تخمک‌ها می‌شود.

روش


لقاح مصنوعی IUI به تخمک گذاری، حداقل یک لوله فالوپی باز و یک نمونه اسپرم سالم نیاز دارد. هر یک از درمان‌های آی یو آی به یک چرخه اشاره دارد که دربرگیرنده دوره زمانی از اولین روز قاعدگی زن تا تخمک گذاری و تلقیح و آزمایش بارداری دو هفته پس از آن است. جدول زمانی برای درمان آی یو آی معمولا به این صورت است:

تولید تخمک

تخمدان‌ها به دو روش برای لقاح تخمک تولید می‌کنند. پزشک ممکن است یک چرخه آی یو آی غیر تحریکی یا طبیعی را به شما پیشنهاد کند، به این معنی که در این روش آی یو آی از داروهای باروری استفاده نمی‌شود. یا ممکن است پزشکی در ابتدای دوران قاعدگی زن به او داروهای باروری بدهد تا تخمدان‌ها را برای تولید چندین تخمک بالغ تحریک کند. (زنان به طور معمول تنها یک تخمک در هر ماه آزاد می‌کنند.)

پیگیری تخمک

برای تشخیص زمان تخمک‌گذاری می‌توانید از یک کیت تشخیص تخمک‌گذاری استفاده کنید، که برای زمان‌بندی لقاح ضروری است. هنگامی که یک تخمک از فولیکول‌هایش منفجر می‌شود، این کیت افزایش شدید هورمون لوتئینیزه را نشان می‌دهد و تلقیح معمولا در روز بعد اتفاق می‌افتد. پزشک همچنین می‌تواند زمان تخمک گذاری را با انجام سونوگرافی تشخیص دهد.

شستشوی اسپرم

به محض تخمک گذاری زن، وقت آن است که شوهر یک نمونه اسپرم تولید کند که بعدا شسته می‌شود. این فرآیند غلظت اسپرم‌های با تحرک بالا را در مقدار اندکی مایع به حداکثر می‌رساند.

تلقیح

پزشک از یک لوله نازک و بلند (یک کاتتر) استفاده می‌کند تا اسپرم متمرکز را از طریق دهانه رحم به طور مستقیم در رحم قرار دهد. این روش معمولا بدون درد است، اما برخی از زنان احساس ناخوشایند خفیفی دارند.

مراقبت‌های بعد از آی یو آی


برای اطمینان از اینکه اسپرم در حال حرکت به داخل رحم است، بیمار تشویق می‌شود که حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه دراز بکشد. اگرچه دهانه رحم تقریبا بلافاصله پس از عمل IUI بسته می‌شود، دراز کشیدن پس از عمل آی یو آی لذت بخش است و برای موفقیت درمان آی یو آی مفید است. غالبا بازگشت به فعالیت‌های معمول پس از انجام روش IUI در همان روز دشوار نیست. زن می‌تواند اگر احساس راحتی دارد، تقریبا بلافاصله پس از آی یو آی شروع به کار، ورزش و یا حتی اجرای دستورات کند. بنابراین نیازی به استراحت مطلق، محدودیت سفر یا حفظ رژیم غذایی مخصوص بعد از آی یو آی نیست. حتی اگر پس از این روش احساس درد یا گرفتگی داشتید، از مصرف داروهای ضدالتهاب یا داروهای ضد درد مانند ایبوبروفن اجتناب کنید. در عوض، با پزشک مشورت کنید زیرا ممکن است بعضی داروهای دیگر مانند استامینوفن یا بوسکوپان (Buscopan) را تجویز کند. تا حد امکان میوه، آجیل و سبزیجات دارای برگ سبز بخورید، غذاهای تازه و تبخ شده در منزل را نوش جان کنید و غذاهای فرآوری شده مصرف نکنید، ماهی‌هایی را که حاوی جیوه هستند بیش از حد مصرف نکنید، هر روز ۶ وعده غذا بخورید.

نتیجه


دو هفته پس از عمل آی یو آی، زن می‌تواند تست بارداری را در خانه انجام دهد. این به این دلیل است که لانه‌گزینی جنین چند روز پس از تخمک گذاری اتفاق می‌افتد. افزون بر این، افزایش سطح هورمون‌ها نیز چند روز طول می‌کشد و تنها زمانی که سطح هورمون‌ها تغییر کرده است، زن از تست خود نتیجه دقیقی دریافت می‌کند. انجام آزمایش اولیه ممکن است نتایج غلطی را بدست آورد. نتایج آی یو آی به بسیاری از مسائل مختلف بستگی دارد، از جمله:

  •  علت ناباروری
  •  سن زن
  •  تعداد اسپرم مرد و کیفیت اسپرم (با استفاده از اسپرم تازه منجر به نرخ بالاتر باروری نسبت به استفاده از اسپرم منجمد می‌شود).
  •  آیا داروهای باروری برای تحریک تخمک گذاری استفاده می‌شود یا خیر (استفاده از دارو می‌تواند شانس موفقیت را افزایش دهد).

اگر آزمایش بارداری زن منفی باشد، می‌تواند مجددا این روش را برای بارداری موفق انجام دهد.

خطرات


برخی از زنان گرفتگی‌های خفیف مانند دردهای دوره قاعدگی دارند اما به جز این مورد خطرات مربوط به آی یو آی حداقل هستند. اگر خانم داروهای باروری را برای تحریک تخمک گذاری مصرف کند، احتمال ابتلا به بیماری به نام سندرم تحریک بیش از حد تخمدان‌ها  وجود دارد. همچنین احتمال چند قلو باردار شدن را افزایش می‌دهد که خطرات بیشتری برای مادر و نوزاد ایجاد می‌کند.