علت، علائم و درمان حاملگی پوچ یا بارداری بدون جنین

تخمک ناکام ( یا باروری بدون جنین) یا همان حاملگی پوچ به وضعیتی گفته می‌شود که یک تخمک بارور (لینک به مقاله مراحل لقاح) به دیواره‌ی رحم چسبیده است اما رشد نمی‌کند و تبدیل به جنین نمی‌شود. سلولها برای تشکیل کیسه‌ی بارداری تکثیر می‌شوند اما خود جنین رشدی ندارد. بارداری پوچ در سه‌ماهه اول بارداری (لینک به مقاله تقویم بارداری)  و معمولا قبل از این که خود زن بداند باردار شده است، رخ می‌دهد. معمولا وجود میزان بسیار بالای اختلالات کروموزومی موجب می‌شود که بدن زن به طور طبیعی، جنین را سقط کند.  حاملگی پوچ بسیار شایع است و یکی از شایع‌ترین علل سقط جنین در زنان (لینک به مقاله سقط جنین) محسوب می‌شود، و شما کار زیادی برای پیشگیری از بروز آن نمی‌توانید بکنید. در واقع این موضوع راهی است که بدن بهترین تخمک بالغ و اسپرم را با هم متصل کند تا شما سالم‌ترین بارداری ممکن را داشته باشید و در واقع این یکی از ارزیابی‌ها و غربالگری‌های خود بدن برای داشتن جنین سالم و متعادل است.

بارداری پوچ در بسیاری از موارد نیازی به اقدامات درمانی ندارد چرا که بدن زن به طور طبیعی جنین را سقط (لینک به مقاله سقط جنین) می‌کند و یا تخمک بارور شده توسط بافت بدن جذب می‌شود. اما اگر در نتایج سونوگرافی (لینک به مقاله سونوگرافی) دیده شود که کیسه جنین، خالی است، معمولا متخصص زنان انجام کورتاژ (لینک به مقاله کورتاژ) یا عمل ERPC  (تخلیه رحم) را تجویز می‌کند تا طی آن، کیسه‌ی خالی از درون رحم خارج شود. همچنین ممکن است پزشک پیشنهاد دهد که مدتی صبر کنید تا سقط جنین به طور طبیعی اتفاق بیفتد.  بعد از سقط جنین، ممکن است متخصص زنان و زایمان به شما توصیه کن که تا تلاش بعدی برای باردار شدن (لینک به مقاله باردارشدن) حداقل به اندازه یک تا سه دوره‌ی قاعدگی، صبر کنید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان  تماس بگیرید.

علل


سقط جنین (لینک به سقط جنین)  یک تخمک ناکام مانند بسیاری دیگر از سقط جنین‌ها، بر اثر اختلالات کروموزومی است که به خاطر کیفیت پایین تخمک یا اسپرم ایجاد می‌شود. همچنین ممکن است سلول‌های تشکیل دهنده رویان به شکلی غیرطبیعی در حال تقسیم سلولی و تکثیر باشند. در این حالت بدن زن به طور طبیعی، بارداری را متوقف می‌کند چرا که این اختلال را تشخیص می‌دهد. این موضوع هیچ ارتباطی با کارهایی که مادر انجام داده یا نداده است، ندارد و در واقع مادر کاری برای پیشگیری از این وضعیت نمی‌تواند بکند. اغلب مادران تنها یک‌بار دچار بارداری پوچ می‌شوند و در ادامه بارداری موفقی خواهند داشت.

علائم


ممکن است بیمار علائم بارداری (لینک به علائم بارداری) مانند عقب افتادن پریود یا حتی تست مثبت بارداری را داشته باشد. اما در ادامه علائم سقط جنین بروز (لینک به سقط جنین) می‌کنند. این علائم عبارتند از :

ممکن است با وجود بروز این علائم زن همچنان حس کند که باردار است و این موضوع به خاطر این است که تا مدتی پس از متوقف شدن رشد جنین، هورمون‌های بدن زن همچنان بالا هستند. بنابراین رشد جنین متوقف شده یا به اصطلاح حاملگی پوچ رخ داده اما جواب تست بارداری که بر اساس سطح هورمون‌های بدن است، مثبت نشان داده می‌شود.

تشخیص


در موارد بروز حاملگی پوچ، نتایج اولیه آزمایش بارداری نشان‌دهنده باردار بودن و پیشروی آن است. این موضوع بدین خاطر است هورمون HCG که توسط جفت تولید می‌شود، همچنان در خون وجود دارد و میزان آن بالا است چرا که جفت، بر خلاف جنین، در حال رشد کردن است.
در صورتی که پزشک حدس بزند، سقط جنین رخ داده است، برای بررسی وضعیت بارداری انجام سونوگرافی (لینک به سونوگرافی) تجویز می‌شود. در صورتی که بارداری از نوع پوچ باشد، کیسه‌ی بارداری موجود است اما درون آن خالی است. در حالت طبیعی، در حدود هفته‌ی ششم بارداری، می‌توان جنین را درون کیسه دید.
در صورتی که نتایج سونوگرافی معمولی قابل استناد نباشند، از روش سونوگرافی واژینال استفاده می‌شود که در آن دستگاه سونوگرافی وارد واژن می‌شود.  البته اغلب پزشکان انجام سونوگرافی معمولی را تجویز می‌کنند و سپس سونوگرافی را 10 روز بعد تکرار می‌کنند تا ببینند بارداری در حال پیشروی هست یا خیر.

درمان



اگر پزشک تشخیص داده که شما وضعیت حاملگی پوچ را دارید، باید در مورد قدم بعدی با او مشورت کنید. برخی از زنان باید عمل اتساع و کورتاژ (لینک به مقاله کورتاژ) را انجام دهند. در این عمل جراحی، دهانه رحم اتساع داده می‌شود و محتویات رحم خارج می‌شود.  از آنجایی که در این عمل تمامی بافت داخل رحم یکباره برداشته می‌شود، این کار به لحاظ فیزیکی و روحی برای مادر بهتر است.  همچنین ممکن است بیمار از متخصص آزمایشگاه بخواهد که جنین سقط شده را آزمایش کند تا علت سقط مشخص شود.
استفاده از داروی میزوپروسترول نیز روش دیگری برای سقط جنین است. البته چندین روز طول می‌کشد که بدن، تمامی بافت را از بدن خارج کند. با استفاده از این دارو ممکن است بیمار خونریزی بیشتری داشته باشد. هر دوی این روش‌ها با درد و دلپیچه همراه هستند که البته می‌توان آن را با دارو کنترل کرد. سایر زنان ترجیح می‌دهند که عمل جراحی یا درمان پزشکی انجام ندهند. آن‌ها به بدن خود اجازه می‌دهند که بافت جنین را دفع کند. این تصمیم کاملا شخصی است اما می‌توانید در این مورد با پزشک مشورت کنید.

بارداری مجدد


برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که قبل از اقدام مجدد برای باردار شدن (لینک به باردار شدن) تا زمانی صبر کنید که یک دوره پریود شما بگذرد. معمولا پریود بعدی بین 4 تا 6 هفته بعد از سقط جنین، ایجاد می‌شود.  در این مدت زمان شما باید از قرص‌های ضدبارداری (لینک به مقاله قرص ضدبارداری) استفاده کنید چرا که تخمک‌گذاری مجدد ممکن است ظرف دو هفته اتفاق بیافتد.
برخی از مطالعات نشان داده‌اند زنانی که ظرف 6 ماه بعد از سقط جنین قبلی، مجددا باردار می‌شوند، شانس بالایی در داشتن بارداری سالم دارند. این زنان در مقایسه با زنانی که 6 تا 12 ماه بعد مجددا باردار شده‌اند، آمار کمتری در بروز مجدد سقط جنین یا بارداری خارج از رحم (لینک به مقاله حاملگی خارج از رحم) دارند. هرچند ممکن است بدن زن به لحاظ فیزیکی آمادگی بارداری مجدد را داشته باشد، اما ممکن است او به لحاظ روحی آماده نباشد. هر یک از زنان با مسئله‌ی سقط جنین به شیوه متفاوتی برخورد می‌کنند و برای برخی زنان چندین ماه طول می‌کشد تا مجددا آمادگی بارداری را داشته باشند. بهترین راه برای افزایش احتمال بارداری موفق این است که:

  •  رژیم غذایی مخصوص برای افزایش باروری داشته باشید.
  • 5 روز در هفته و هر بار به مدت 30 دقیقه ورزش کنید.
  • مولتی‌ویتامین کامل مصرف کنید.
  • برای افزایش سلامت تخمک‌ها (یا اسپرم‌ها در مرد)، داروهای مکمل مورد نیاز را مصرف کنید.
  •  با افزایش سلامت و بهداشت واژن و مجرای ادراری، محیطی سالم برای لقاح فراهم کنید.
  •  توجه کنید که بدن شما تعادل هورمونی داشته باشد.

آیا سابقه ابتلا به حاملگی پوچ،احتمال بروز مجدد آن را افزایش می‌دهد؟

 

 


 

خیر. هرچند همه‌ی زنان در مورد احتمال بروز سقط جنین دیگر نگران می‌شوند، اما متخصصین باروری عقیده دارند که سقط جنین در اوایل بارداری نمی‌تواند نشانه‌ی وجود هیچ مشکلی در باروری زوج باشد.  بسیاری از متخصصین تا بروز 2 یا 3 بار سقط جنین مکرر صبر می‌کنند و تنها پس از این زمان است که برای ارزیابی بیشتر وضعیت زوج، انجام آزمایش خون و تست ژنتیک را تجویز می‌کنند.

علت، علائم و درمان مسمومیت بارداری (پره اکلامپسی)

پره اکلامپسی یا مسمومیت بارداری یکی از عوارض بارداری است که علامت مشخصه‌ی آن بالا بودن فشار خون است که این فشار خون بالا با سایر علائم مربوط به آسیب ارگان‌های داخلی بدن (اغلب کلیه و کبد) همراه است. مسمومیت بارداری معمولا بعد از هفته بیستم بارداری و در زنانی که فشار خون بالایی دارند ایجاد  می‌شود. حتی کاهش جزئی فشار خون مادر نیز می‌تواند نشان‌دهنده ابتلا به مسمومیت بارداری باشد. در صورتی که مسمومیت بارداری درمان نشود می‌تواند عوارض بسیار جدی و حتی مرگبار برای مادر و جنین داشته باشد. در صورتی که شما به مسمومیت بارداری دچار شده‌اید، تنها راه درمان شما، زایمان بچه است. در صورتی که ابتلا به مسمومیت بارداری بسیار زودهنگام و در اوایل بارداری رخ  دهد و امکان زایمان کودک وجود نداشته باشد، شما و پزشکتان با شرایط بسیار چالش‌برانگیزی روبه‌رو می‌شوید چرا که کودک شما به زمان بیشتری برای رشد نیاز دارد اما شما باید از روبه‌رو کردن خودتان و کودکتان در برابر عوارض خطرناک و جدی بارداری اجتناب کنید.

تنها راه درمان مسمومیت بارداری، انجام زایمان است. تا زمانی که فشار خون شما کاهش پیدا نکند، شما در معرض خطر تشنج، قطع اتصال جفت، سکته مغزی و خونریزی شدی هستید. واضح است که اگر مسمومیت بارداری، بسیار زودهنگام رخ دهد، انجام زایمان برای کودک شما خوب نیست. در صورتی که شما به مسمومیت بارداری دچار شده‌اید، پزشک متخصص زنان و زایمان به شما خواهد گفت که هر چند وقت یکبار باید برای معاینه به او مراجعه کنید که این دفعات بیشتر از دفعات عادی مراجعه مادران برای معاینه است. همچنین لازم است که آزمایش خون و سونوگرافی و تست بدون استرس را به دفعات بیشتری از سایرین انجام دهید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

علل


بروز مسمومیت بارداری به عوامل مختلفی بستگی دارد. متخصصین معتقدند که این وضعیت از جفت آغاز می‌شود. در آغاز بارداری، رگ‌های خونی جدیدی تشکیل شده و رشد می‌کنند تا خون کافی را به جفت برسانند. در زنانی که به مسمومیت بارداری دچار می‌شوند، به نظر می‌رسد که این رگ‌های خونی به خوبی رشد نمی‌کنند و نسبت به  تغییرات هورمونی واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهند و در نتیجه میزان خونی که از این رگ‌ها عبور می‌کند، محدود می‌شود.

  • عدم خونرسانی کافی به رحم
  • آسیب رسیدن به رگ‌های خونی
  • وجود مشکلی در سیستم ایمنی بدن
  • وجود برخی ژن‌های خاص

عوامل خطر


مسمومیت بارداری تنها به صورت یکی از عوارض بارداری بروز می‌کند. برخی از عوامل خطر که احتمال بروز این مشکل را بیشتر می‌کنند عبارتند از:

  • سابقه ابتلا به مسمومیت بارداری در گذشته. اگر خود شخص یا اعضای خانواده او سابقه ابتلا به مسمومیت بارداری را داشته باشند، احتمال بروز این مشکل در شخص بسیار بیشتر است.
  • ابتلا به فشار خون مزمن. اگر شخص از قبل مبتلا به فشار خون مزمن باشد، احتمال بروز مسمومیت بارداری در او بیشتر است.
  • اولین بارداری. خطر بروز مسمومیت بارداری در اولین بارداری شخص بیشتر است.
  • سن.خطر بروز مسمومیت بارداری در زنانی که سن بسیار پایین دارند و همچنین زنانی با سن بالای ۴۰ سال بیشتر است.
  • چاقی. در صورتی که زن دچار چاقی باشد، خطر بروز مسمومیت بارداری در او بیشتر است.
  • بارداری چند قلو. میزان بروز مسمومیت بارداری در زنانی که دو یا سه قلو باردار هستند، بیشتر است.
  • فاصله بین دو بارداری. وجود فاصله زمانی بیش از ده سال بین دو نوبت بارداری، خطر بروز مسمومیت بارداری را افزایش می‌دهد.
  • سابقه ابتلا به برخی بیماری‌های خاص. ابتلا به برخی بیماری‌ها از قبل از بارداری مانند فشار خون بالا، میگرن، دیابت نوع یک یا دو، بیماری کلیوی، مشکلات مربوط به لخته شدن خون یا لوپوس، ریسک ابتلا به مسمومیت بارداری را افزایش می‌دهد.
  • بارداری به طریق لقاح مصنوعی. در صورتی که بارداری به طریق لقاح مصنوعی رخ داده باشد، ریسک بروز مسمومیت بارداری بیشتر است. 

علائم


مسمومیت بارداری گاهی بدون هیچ علائمی بروز می‌کند. بالا رفتن فشار خون به تدریج پیشرفت می‌کند اما در مواردی ممکن است به طور ناگهانی بالا برود. تحت نظر داشتن فشار خون مادر یکی از مهمترین اقدامات مراقبت‌های بارداری است چرا که فشار خون بالا، اولین علامت بروز مسمومیت بارداری است. در صورتی که فشار خون از ۱۴۰/۹۰ بیشتر شود و این عدد طی دو بار گرفتن فشار خون با فاصله حداقل ۴ ساعت به دست آید، وضعیت مادر غیرعادی است. سایر علائم و نشانه‌های مسمومیت بارداری عبارتند از:

  • وجود پروتئین زیاد در ادرار یا سایر علائم مشکلات کلیوی
  • سردرد شدید بارداری
  • تغییر در بینایی از جمله کوری موقت، تاری دید و حساسیت به نور
  • درد در بالای شکم، معمولا در زیر دنده‌ها و در سمت راست
  • حالت تهوع و استفراغ
  • کاهش میزان ادرار
  • کاهش پلاکت خون
  • اختلال در عملکرد کبد
  • تنگی نفس بر اثر تجمع مایع در ریه‌ها

ممکن است که مسمومیت بارداری موجب افزایش وزن ناگهانی و ورم دست و پا و صورت شود. اما این علائم در بسیاری از بارداری‌های عادی و طبیعی نیز رخ می‌دهند و بنابراین علائم قابل‌اطمینانی برای مسمومیت بارداری نیستند.

عوارض


عوارض شایع مسمومیت بارداری عبارتند از:
توقف رشد جنین، زایمان زودرس و جدا شدن جفت از جنین

سایر عوارض احتمالی عبارتند از:

  • همولیز (نابودی گلوبول‌های قرمز خون): افزایش آنزیم‌های کبدی و پایین آمدن پلاکت خون (این حالت بسیار شدید و برای جان مادر و کودک خطرناک است)
  • تشنج: تمامی موارد ابتلا به مسمومیت بارداری منجر به تشنج نمی‌شوند اما راهی برای حدس زدن این موضوع وجود ندارد که مسمومیت منجر به تشنج می‌شود یا خیر.
  • نارسایی و اختلال کبد، کلیه‌ها، ریه، قلب، چشم و همچنین بروز سکته مغزی و آسیب به مغز. میزان وارد شدن آسیب به این ارگان‌ها به شدت مسمومیت بستگی دارد.

تشخیص


اگر پزشک حدس بزند که ممکن است بیمار به مسمومیت بارداری مبتلا باشد، برخی از تست‌های خاص باید انجام شوند:

پزشک انجام آزمایش مربوط به عملکرد کبد و کلیه را تجویز می‌کند و همچنین میزان پلاکت خون را اندازه‌گیری می‌کند. پزشک از بیمار می‌خواهد که برای بررسی اندازه‌ی  پروتئین ادرار، ادرار خود را تا 24 ساعت جمع‌آوری کند. همچنین ممکن است یک آزمایش ادرار یک مرحله‌ای برای اندازه‌گیری میزان پروتئین و کراتنین ادرار انجام شود.

در این شرایط احتمالا پزشک می‌خواهد که رشد جنین را کاملا تحت نظر داشته باشد که این کار از طریق سونوگرافی انجام می‌شود. تصاویری که در حین سونوگرافی تهیه می‌شوند، می‌توانند به تخمین وزن کودک و میزان مایع دور جنینی (آمنیوتیک) کمک کنند.

تست بدون استرس، یک تست ساده است که نشان می‌دهد ضربان قلب کودک چگونه در هنگام حرکت کردن، تغییر می‌کند. در تست بیوفیزیکال نیز با کمک سونوگرافی، تنفس، حجم عضلانی، حرکات و میزان مایع امنیوتیک دور جنین بررسی می‌شود.

درمان


داروهای کاهش فشار خون

در صورتی که فشار خون بیمار به طور خظرناکی بالا باشد از داروهای کاهش فشار خون  استفاده می‌شود. فشار خون کمتر از 140/90 معمولا نیازی به درمان با دارو ندارد. هرچند داروهای مختلفی برای کنترل فشار خون وجود دارد اما برخی از آنها برای دوران بارداری ایمن نیستند. در مورد نیاز به مصرف دارو برای کنترل فشار خود، با پزشک مشورت کنید.

استروئید

در صورتی که مسمومیت بارداری شدید باشد، تزریق استروئید می‌تواند به طور موقتی، عملکرد کبد و پلاکت خون را بهبود دهد تا مادر بتواند برای مدت بیشتری بارداری خود را ادامه داده و زایمان را به تعویق بیاندازد. تزریق استروئید همچنین موجب می‌شود که ریه‌های جنین ظرف مدت 48 ساعت، بیشتر بالغ شوند و رشد کنند. تشکیل ریه‌ها یکی از عوامل مهم برای آمادگی جهت زایمان زودرس و زندگی در خارج از رحم است.

داروهای ضدتشنج

در صورتی که مسمومیت مادر بسیار شدید باشد و احتمال بروز تشنج وجود داشته باشد، پزشک داروهای ضدتشنج مانند منیزیم سولفات را تجویز می‌کند تا از بروز تشنج جلوگیری کند.

زایمان


اگر مسمومیت بارداری نزدیک به پایان بارداری تشخیص داده شود،احتمالا پزشک انجام فوری زایمان را تجویز می‌کند. آمادگی دهانه رحم برای زایمان نیز یک عامل تعیین‌کننده در تصمیم‌گیری برای القای زایمان است. دهانه رحم برای آمادگی جهت زایمان، باز شده و نازک و نرم می‌شود.

در شرایط بسیار وخیم، نمی‌توان سن بارداری یا آمادگی دهانه رحم برای زایمان را در نظر گرفت و وقتی برای صبر کردن وجود ندارد. در این موارد، پزشک زایمان را القا می‌کند و یا سزارین را انجام می‌دهد. در حین زایمان داروهای منیزیم سولفات به صورت تزریق وریدی به مادر داده می‌شود تا از تشنج جلوگیری شود.

اگر بیمار بعد از زایمان به داروهای مسکن نیاز داشته باشد، باید دراین‌باره با پزشک مشورت کند. داروهای مسکن پرکاربرد مانند داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (مانند ایبوبروفن و ناپروکسن) می‌توانند فشار خون را بالا ببرند.

پیشگیری


در موارد خاصی، مادر باردار می‌تواند ریسک بروز مسمومیت بارداری را کاهش دهد.

آسپرین با دوز پایین

اگر بیمار برخی از عوامل خطر خاص برای ابتلا به مسمومیت بارداری را داشته باشد، (مانند سابقه مسمومیت بارداری منجر به زایمان زودرس، فشار خون بالا (مزمن یا اختلال کلیوی) ممکن است پزشک از اواخر ماه سوم بارداری، مصرف روزانه 60 تا 81 میلیگیرم آسپرین را تجویز کند.

مکمل‌های کلسیم

در برخی از جوامع، زنانی که قبل از بارداری به کمبود کلسیم مبتلا هستند و در طول بارداری نیز کلسیم کافی دریافت نمی‌کنند، می‌توانند با مصرف مکمل‌های کلسیمی از بروز مسمومیت بارداری جلوگیری کنند.

آزمایش غربالگری سلامت جنین در سه ماهه اول، دوم و سوم بارداری

در طول دوران بارداری ممکن است لازم باشد که آزمایش‌های بسیاری روی شما انجام شود. برخی از آزمایشات مانند آزمایش خون برای تعیین گروه خونی و میزان آهن خون، در تمامی بارداری‌ها انجام می‌شوند. برخی دیگر از آزمایشات نیز در صورتی انجام می‌شوند که مادر یا کودک در معرض خطر ابتلا به بیماری یا مشکلی خاص باشند. تست‌هایی مانند نمونه‌برداری از پرز‌های جفتی (CVS) و تست مایع آمنیوتیک اطراف جنین تنها برای زنان بالای 35 سال انجام می‌شوند چرا که احتمال بروز برخی اختلالات مادر زادی در این بارداری‌ها بیشتر است. برخی از آزمایشات در اواخر دوران بارداری و برای اطمینان از سلامت کودک و رشد طبیعی او انجام می‌شود.

آزمایشات غربالگری بارداری اطلاعاتی در مورد سلامت کودک قبل از به دنیا آمدن آن به دست می‌دهد. برخی از تست‌های روتین بارداری نیز برای ارزیابی سلامت خود شما انجام می‌شوند. و برخی تقریبا در همه‌ی مراجعات منظمی که به متخصص زنان و زایمان دارید، تکرار می‌شوند. سایر تست‌ها در صورتی تجویز می‌شوند که شما یا کودک شما به دلایلی، در معرض بروز مشکلات خاصی باشید. متخصص زنان و زایمان می‌تواند تعیین کند که شما چه تست‌هایی را باید انجام دهید و در تصمیم‌گیری در این مورد به شما کمک می‌کند. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان  تماس بگیرید.

آزمایشات سه ماهه اول


آزمایش خون روتین

در دوران بارداری، پزشک به طور منظم انجام آزمایش خون را تجویز می‌کند. آزمایش خون برای تعیین موارد زیر انجام می‌شود:

  • گروه خونی
  • نوع RH خون (مثبت یا منفی)
  • ابتلا به کم‌خونی
  • ابتلا به مشکل ایمنی روبلا
  • قند خون (بررسی ابتلا به دیابت بارداری)
  • هپاتیت
  • ابتلا به ویروس ایدز
  • ابتلا به بیماری‌های مقاربتی

بیماری‌های مقاربتی (STDs)/تست مواد

پزشک ممکن است برای بررسی ابتلا به بیماری‌های مقاربتی انجام تست‌های دیگری را در بارداری تجویز کند. برخی از شایع‌ترین بیماری‌های مقاربتی عبارتند از:

آزمایشات سه ماهه دوم


آزمایش فتوپروتئین آلفا (AFP)

AFP یک آزمایش خون ساده است که بین هفته 15 تا 20 بارداری گرفته می‌شود. این تست اطلاعاتی در مورد خطر بروز اختلالات لوله عصبی مانند اسپینا بیفدا، سندرم دان و سایر اختلالات ژنتیکی در اختیار پزشک قرار می‌دهد.

اولتراسوند (سونوگرافی)

برای انجام سونوگرافی، یک وسیله کوچک به نام مبدل روی شکم مادر قرار داده شده و حرکت داده می‌شود. این دستگاه، امواج صوتی با فرکانس بالا را به سمت جنین می‌فرستد. با کمک بازتاب این امواج، تصاویری از فضای داخل بدن ایجاد می‌شود. در این تصاویر می‌توان دست و پا، اعضای بدن و دیگر ساختار‌های بدن جنین را مشاهده کرد.

سونوگرافی فضای شفاف پشت گردن (NT)

این تست غیرتهاجمی برای بررسی خطر ابتلا به سندرم دان انجام می‌شود. این تست را می‌توان در هفته‌ی 11.5 تا 13 بارداری انجام داد و برای تمامی زنان با هر سنی قابل انجام است. تست NT در واقع سونوگرافی با رزولوشن بسیار بالا است که در آن به چروک‌های پشت گردن جنین توجه می‌شود. این نتایج با توجه به سن مادر، می‌تواند در تعیین ریسک ابتلا به سندرم دان کمک‌کننده باشد.

نمونه‌برداری از پرزهای جفتی (CVS)

در این تست که در هفته 10 تا 12 بارداری انجام می‌شود، مقدار بسیار کمی از بافت چفت به عنوان نمونه برداشته می‌شود. این بافت برای بررسی اختلالات کروموزومی و برخی بیماری‌های ژنتیکی خاص آزمایش می‌شود.  مزیت تست CVS این است که بسیار زودتر از تست آمنیوسنتز انجام می‌شود. اما نکته منفی در مورد این آزمایش این است که نمی‌تواند اختلالات لوله عصبی را نشان دهد. البته می‌توان در بعدا تست‌های AFP و اولتراسوند با رزولوشن بالا را انجام داد تا بتوان این اختلالات را تشخیص داد.

آمنیوسنتز

آمنیوسنتز روشی است که در آن، مقدار کمی از مایع آمنیوتیک که در اطراف جنین قرار دارد برای آزمایش گرفته می‌شود. این تست بین هفته ۱۵ تا ۱۷ بارداری انجام می‌شود. بر روی سلول‌های موجود در مایع آمنیوتیک، تست کروموزومی انجام می‌شود  تا بتوان مشکلاتی مانند سندرم دان را تشخیص داد. این تست همچنین به تشخیص بیماری‌های مربوط به لوله عصبی مانند اسپینا بیفدا و کم‌خونی داسی شکل، کمک می‌کند.

آزمایشات سه ماهه سوم


تست بدون استرس(NST)

این تست به ارزیابی سلامت جنین کمک می‌کند. یک دستگاه الکتریکی مخصوص، ضربان قلب کودک را در حین حرکت کردن نشان می‌دهد و کند شدن یا تند شدن ضربان قلب کودک در هنگام حرکت بررسی می‌شود.

تست استرس انقباضی (CST)

تست استرس انقباضی نشان می‌دهد که کودک تا چه حد می‌تواند فشار‌های ناشی از زایمان طبیعی را تحمل کند. در این تست، سر سینه‌های مادر تحریک میشوند تا بدن او اوکسیتوسین ترشح کند. این هورمون موجب تحریک رحم و انقباض آن می‌شود. از یک دستگاه الکتریکی مخصوص برای بررسی ضربان قلب جنین و سایر تغییرات مرتبط با انقباض رحم استفاده می‌شود.

تست بیوفیزیکال پروفایل (BPP)

این تست برای بررسی سلامت جنین و در اواخر بارداری انجام می‌شود. از روش سونوگرافی برای ارزیابی ضربان قلب کودک، حرکات آن و الگوی نفس کشیدن آن استفاده می‌شود. در این تست همچنین وضعیت جفت و میزان مایع آمنیوتیک دور جنین نیز ارزیابی می‌شود.

تست قند خون

این تست در هفته ۲۶ تا ۲۸ بارداری برای بررسی ابتلا به دیابت بارداری انجام می‌شود. ابتلا به دیابت بارداری به معنای بالا رفتن قند خون در بارداری است و موجب افزایش خطر  کودک بیش از حد بزرگ و نیاز به سزارین می‌شود.

بیماری استرپتوکوک گروه بی (GBS)

استرپتوکوک گروه بی یا GBS نوعی باکتری است که به طور طبیعی در دستگاه گوارش وجود دارد. گاهی اوقات ممکن است این باکتری در مقعد یا وازن راه یافته و رشد کند (یک زن از هر 7 زن). اگر عفونت با باکتری GBS به موقع تشخیص داده نشده و درمان نشود، ممکن است به کودک منتقل شود و او را در معرض عفونت بسیار جدی قرار دهد (1 کودک از هر 150 کودک). این باکتری می‌تواند موجب مرگ کودک نیز بشود (1کودک از هر 1000 کودک).

بر طبق توصیه‌های اخیر، پزشک باید برای بررسی وجود این باکتری در مقعد یا واژن مادر، در حدود هفته‌ی 35 تا 37 بارداری، تست GBS را انجام دهد. در صورتی که مادر به این باکتری مبتلا باشد، در هنگام زایمان از آنتی‌بیوتیک استفاده می‌شود که این کار خطر بروز عوارض را تا حدود بسیار زیادی افزایش می‌دهد.

شمارش حرکات جنین

یکی از بهترین راه‌ها برای بررسی سلامت جنین از هفته‌ی 28 بارداری تا زایمان، شمارش حرکات جنین در شکم است. کودکانی که سالمند، خصوصا در عصرها و شب‌ها بسیار فعال هستند. البته ممکن است کودکانی که کاملا سالم هستند، تا 60 دقیقه بدون هیچ حرکتی بخوابند. معمولا کودکانی که دچار مشکلی هستند کمتر تکان می‌خورند. شمارش حرکات جنین در شکم می‌تواند در صورت وجود مشکل، یک نشانه اخطاردهنده برای مادر و پزشک باشد.

آزمایش (تست)پاپ اسمیر؛ کاربرد،مراحل و تفسیرجواب آن

هدف اصلی انجام پاپ اسمیر تشخیص تغییرات دهانه رحم است که ممکن است در اثر اچ پی وی ایجاد شده باشد. با تشخیص زود هنگام سلول‌های سرطانی رحم توسط تست پاپ اسمیر، می‌توان قبل از گسترش سرطان و تبدیل آن به یک مشکل بزرگ، درمان را شروع کرد. همچنین می‌توان با استفاده از نمونه‌ی تست پاپ اسمیر به وجود اچ پی وی نیز پی برد. تست پاپ اسمیر نمی‌تواند وجود دیگر بیماری‌های مقاربتی را نشان دهد. گاهی تست پاپ اسمیر رشد سلول‌ها، که یکی از علائم وجود دیگر سرطان‌ها است، را نشان می‌دهد اما نمی‌توان با توجه به نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر از وجود دیگر انواع سرطان‌ها اطمینان حاصل کرد.

تست پاپ اسمیر برای تشخیص سرطان رحم انجام می‌شود. درمان زود هنگام تغییرات پیش از سرطان که توسط تست پاپ اسمیر تشخیص داده می‌شوند مانع گسترش کامل سرطان رحم می‌شود. تست‌های پاپ اسمیر بسیار دقیق هستند و انجام منظم آنها باعث کاهش میزان سرطان رحم و مرگ و میر می‌شود. انجام پاپ اسمیر کمی آزار دهنده است اما تحمل کمی ناراحتی به حفظ سلامت فرد کمک می‌کند. معمولا کسب نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر بین یک تا سه هفته طول می‌کشد. در اکثر مواقع، نتیجه‌ی تست طبیعی است. اگر نتیجه‌ی تست نشان دهنده‌ی مورد عجیبی بود، پزشک برای انجام تست‌های بعدی برای بیمار برنامه ریزی می‌کند. به دلایل مختلفی ممکن است نتیجه‌ی تست غیر طبیعی شود. همیشه نتیجه‌ی غیر طبیعی به معنی سرطان نیست. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

تست پاپ اسمیر برای چه افرادی باید انجام شود؟


اکثر زنان از سن 21 سالگی باید به طور منظم تست پاپ اسمیر را انجام دهند. برخی از زنان بیشتر در معرض سرطان یا عفونت قرار دارند. زنانی به انجام تست‌های بیشتر نیاز دارند که:

  • مبتلا به اچ آی وی باشند.
  • سیستم ایمنی آنها در اثر شیمی درمانی یا پیوند عضو ضعیف شده باشد.

اگر شخص بالای 30 سال بوده و سه مرتبه پشت سر هم تست پاپ اسمیر انجام داده و نتیجه طبیعی بوده، می‌تواند از پزشک بخواهد که اگر تست پاپ اسمیر با غربالگری ویروس‌های پاپیلومای انسانی (HPV) همراه است، این تست را هر پنج سال یکبار برای او تکرار کند.

زنان بالای 65 سال که نتایج تست‌های پاپ اسمیر آنها طبیعی بوده نیز می‌توانند در آینده تست پاپ اسمیر انجام ندهند.

در اکثر موارد، انجام پاپ اسمیر در 24 هفته اول بارداری خطری ندارد. پس از هفته 24 انجام تست دردناک‌تر خواهد بود. همچنین پس از زایمان نیز برای انجام پاپ اسمیر فرد باید تا 12 هفته صبر کند تا دقت نتایج حاصل از پاپ اسمیر افزایش یابد.

قبل از تست


بیمار می‌تواند در هنگام معاینه سالانه توسط متخصص زنان برای پاپ اسمیر برنامه ریزی کند یا جداگانه به متخصص زنان مراجعه کند.

اگر بیمار در روز پاپ اسمیر مبتلا به عادت ماهانه باشد، پزشک زمان دیگری را برای انجام پاپ اسمیر تعیین می‌کند. زنان باید سعی کنند روز قبل از تست از مقاربت، شستشوی محل با آب فشاردار یا استفاده از داروهای منی کش خودداری کنند زیرا این موارد باعث کاهش دقت نتیجه‌ی تست می‌شوند.

از آنجا که اگر بیمار خود را شل بگیرد، پاپ اسمیر راحت‌تر انجام می‌شود، آرامش بیمار و کشیدن نفس‌های عمیق در حین انجام پاپ اسمیر از اهمیت زیادی برخوردار است.

در هنگام انجام پاپ اسمیر چه اتفاقی می‌افتد؟


انجام پاپ اسمیر کمی آزار دهنده است اما خیلی سریع انجام می‌شود. در حین کار، بیمار به پشت روی تخت خوابیده، پاها را باز کرده و کف پاها را روی رکاب‌ها قرار می‌دهد. پزشک به آرامی وسیله‌ای به نام سپکولوم را داخل واژن بیمار می‌کند. سپکولوم دیواره واژن را باز نگه داشته و امکان دسترسی به رحم را فراهم می‌کند. سپس پزشک نمونه‌ای از سلول‌های رحم بیمار را می‌تراشد. روش‌های مختلفی برای تراشیدن و برداشتن نمونه سلول وجود دارد. برخی از پزشکان از یک اسپاچولا، برخی از یک برس و اسپاچولا، و برخی دیگر از وسیله‌ای به نام سیتوبراش (که ترکیبی از اسپاچولا و برس است) استفاده می‌کنند. اکثر زنان در هنگام تراشیدن کمی احساس فشار و ناراحتی دارند. نمونه‌ی برداشته شده از رحم زن کاملا محافظت شده و برای بررسی وجود سلول‌های غیر طبیعی به آزمایشگاه فرستاده می‌شود.

نتایج


نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر دو حالت دارد: طبیعی و غیر طبیعی.

پاپ اسمیر طبیعی

اگر نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر طبیعی باشد بدان معنی است که سلول‌ها غیر طبیعی نیستند. نتیجه‌ی نرمال را گاهی منفی نیز می‌گویند. اگر نتایج تست پاپ اسمیر بیمار طبیعی باشد، او تا سه سال نیاز به انجام پاپ اسمیر مجدد ندارد.

پاپ اسمیر مثبت

وجود نتیجه‌ی مثبت در تست پاپ اسمیر به معنای سرطان رحم نیست بلکه فقط به این معنی است که سلول‌هایی غیر طبیعی در دهانه رحم وجود دارند که ممکن است برخی از آنها سلول‌های پیش سرطانی باشند. سلول‌های پیش سرطانی انواع مختلف دارند که عبارتند از:

  • سلول های نامنظم سنگفرشی (ASC) رایج‌ترین نوع سلول‌های غیر طبیعی در پاپ اسمیر هستند.
  • ضایعات سنگفرشی داخل اپیتلیومی با درجه پایین (LSIL) نوعی ضایعات غیر طبیعی خفیف هستند که در اثر عفونت اچ پی وی ایجاد می‌شوند. درجه پایین بدین معنی است که تغییراتی اولیه در اندازه و شکل سلول‌ها ایجاد شده است. داخل اپیتلیومی به سلول‌های لایه‌ی سطحی دهانه رحم اشاره می‌کند.
  • ضایعات سنگفرشی داخل اپیتلیومی با درجه بالا (HSIL) اختلالات شدیدتری هستند که اگر درمان نشوند، احتمال تبدیل آنها به سرطان زیاد است. درجه بالا بدین معنی است که تغییرات زیادی در اندازه و شکل سلول‌های غیر طبیعی (سلول‌های پیش سرطانی) به وجود آمده و سلول‌ها تفاوت بسیار زیادی با سلول‌های طبیعی دارند.
  • سرطان سلول‌های فلسی به معنی سرطان دهانه رحم است. سلول‌های فلسی غیر طبیعی به سمت دهانه رحم یا به سمت دیگر بافت‌ها و اندام‌ها هجوم آورده‌اند.
  • اختلالات غدد نشان دهنده‌ی تغییرات غیر طبیعی در بافت‌ غدد دهانه رحم است. این اختلالات به گروه‌های زیر تقسیم می‌شوند:
  • سلول‌های غده‌ای غیر عادی (AGC)، به این معنی که سلول‌های غده‌ای حالت طبیعی ندارند اما پزشک هنوز درمورد اینکه تغییر سلول‌ها نشانه‌ی چیست مردد است.
  • سرطان دهانه رحم در محل یا آدنوکارسینوم درجا (AIS)، به این معنی که سلول‌هایی بسیار غیر طبیعی یافته شده‌اند اما این سلول‌ها هنوز به دیگر بافت‌های غده‌ای رحم گسترش نیافته‌اند.
  • آدنوکارسینوم نه تنها شامل سرطان کانال اندوسرویکال است بلکه شامل مواردی همچون سرطان‌ مخاط رحم، سرطان برون رحمی و سرطان‌های دیگر می‌باشد.

سلول‌های سرطانی خفیف‌تر بیشتر از اختلالات شدید دیده می‌شوند. پزشک با توجه به نتیجه‌ی تست ممکن است افزایش تعداد دفعات پاپ اسمیر یا بررسی دقیق‌تر بافت دهانه رحم با استفاده از کولونوسکوپی را توصیه کند. در هنگام انجام کولونوسکوپی پزشک از نور و بزرگنمایی برای مشاهده‌ی دقیق بافت‌های واژن و دهانه رحم استفاده می‌کند. در برخی موارد، پزشک نمونه‌ای از بافت دهانه رحم را نیز برای آزمایش برمی‌دارد.

خطا در نتیجه


کسب نتیجه‌ی غیر طبیعی در تست پاپ اسمیر همیشه نشان دهنده‌ی سرطان نیست. گاهی سلول‌ها غیر طبیعی به نظر می‌رسند اما سرطانی نیستند. در صورت وجود موارد زیر، بیمار باید برای مراقبت‌های بعدی به پزشک مراجعه کند.

  • عفونت دهانه رحم باعث کسب نتیجه‌ی غیر طبیعی در تست پاپ اسمیر می‌شود. عفونت قارچی، تریکوموناس، کلامیدیا یا سوزاک باعث التهاب سلول‌های دهانه رحم می‌شوند. معمولا پس از درمان عفونت، نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر به حالت طبیعی برمی‌گردد.
  • اگر نتیجه‌ی تست پاپ اسمیر به علت وجود عفونت مثبت بود، باید علت عفونت برطرف شود. سپس تست پاپ اسمیر پس از 2-3 ماه مجددا تکرار می‌شود زیرا عفونت باعث می‌شود سرطان رحم خود را نشان ندهد. انجام یک معاینه کامل توسط پزشک ضروری است.

خطرات


ممکن است افراد پس از انجام تست پاپ اسمیر در اثر تراشیدگی کمی احساس ناراحتی یا شکم درد داشته باشند. همچنین بلافاصله پس از انجام پاپ اسمیر فرد خونریزی واژنی خفیفی خواهد داشت. اگر احساس ناراحتی یا خونریزی بیش از یک روز بعد از انجام پاپ اسمیر هنوز ادامه داشت، با پزشک در مورد آن مشورت کنید.

تست آمنیوسنتز(آمینوسنتز) برای ارزیابی سلامت جنین

آمینوسنتز ( که به آن آمینو نیز گفته می‌شود ) یکی از آزمایشاتی است که برای انجام آن، پزشک مایع آمنیوتیک اطراف جنین را در رحم مورد بررسی قرار می‌دهد. این مایع به منظور ارزیابی وضعیت سلامت جنین و هرگونه بیماری احتمالی مورد آزمایش قرار می‌گیرد. این آزمایش در دوران بارداری و قبل از تولد نوزاد انجام می‌شود و یکی از آزمایشات تشخیصی است. بنابراین اطلاعات جامعی را در خصوص سلامت جنین در اختیار پزشک قرار می‌دهد. اگر نتایج آزمایش غربالگری طبیعی نباشد دستور انجام تست آمینو را صادر می‌کند. تقریباً در اکثر موارد نتایج تست آمینو صحیح و معتبر هستند.

معمولا زمانی پزشک درخواست انجام تست ژنتیک آمینوسنتز را می‌دهد که نتایج آزمایش تاثیر قابل توجهی بر مدیریت بارداری بگذارد. در نهایت، تصمیم نهایی برای انجام تست آمینوسنتز به بیمار بستگی دارد. متخصص زنان و زایمان می‌تواند به بیمار برای ارزیابی همه عوامل موثر در تصمیم‌گیری کمک کند و اطلاعات مفیدی را در این خصوص در اختیار بیمار قرار دهد. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

متقاضی تست آمینوسنتز


در موارد زیر ریسک داشتن نوزادی با اختلالات ژنتیکی افزایش می‌یابد:

  • در مواردی که سن مادر ۳۵ یا بالاتر از آن است، در مواردی که سن مادر بالا باشد احتمال داشتن نوزادی که اختلالات کروموزومی مانند سندروم داون دارند، افزایش می‌یابد.
  • در برخی موارد که مادر فرزندی با نقص مادرزادی دارد یا در بارداری قبلی‌اش، جنین اختلال ژنتیکی داشته است اگر مادر در بارداری قبلی‌اش با این مشکل مواجه بوده باشد ریسک داشتن یک نوزاد دیگر با نقص مادرزادی افزایش می‌یابد.
  • در مواردی که سابقه اختلالات ژنتیکی در خانواده مادر وجود داشته باشد. اگر والدین یا یکی از اعضای خانواده آنها با اختلالات ژنتیکی مانند فیبروزسیستیک، سندروم ایکس شکننده، کم‌خونی داسی شکل، بیماری تالاسمی روبرو باشد درخواست برای انجام تست آمینو به منظور اطمینان از سلامت نوزاد توسط والدین درخواست می‌شود. مادر می‌تواند قبل از بارداری و در اوایل بارداری آزمایشات غربالگری را به منظور اطمینان از بیماری‌های ژنتیکی انجام دهد. اگر بیمار حامل یکی از بیماری‌های ژنتیکی باشد که می‌تواند نوزاد را مبتلا کند. پزشک درخواست انجام آزمایش خون ‌یا بزاق دهان را می‌دهد. حامل بودن مادر به این معناست که مادر بیمار نیست اما دارای یک ژن تغییریافته است که می‌تواند آن را به کودکش منتقل کند. اگر والدین حامل یک بیماری مشترک باشند ریسک انتقال آن به کودک افزایش می‌یابد.
  • در مواردی که نتایج تست غربالگری طبیعی است. در مواردی که مادر تست غربالگری انجام داده است و نتایج آن به طور قطع وجود بیماری‌های ژنتیکی را تایید نکرده است، هیچ خطری برای مادر و جنین وجود ندارد. آزمایشات تشخیصی مانند تست آمینو می‌توانند بیماری‌های مختلف را تشخیص دهند. در مواردی که نتایج تست‌های غربالگری مانند غربالگری سه ماهه اول یا تست سل‌فری، غیرطبیعی باشد پزشک درخواست انجام یک تست تشخیصی مانند تست آمینو را می‌دهد.

کاربردهای تست آمینوسنتز


همه مادران باردار می‌توانند تست‌های قبل از تولد مانند تست آمینو را انجام دهند. اگر جنین در معرض ابتلا به یکی از بیماری‌های زیر قرار داشته باشد پزشک درخواست انجام تست آمینو را می‌دهد:

نقص‌های مادرزادی

این اختلالات در هنگام تولد قابل مشاهده هستند. نقص مادرزادی، ظاهر یا عملکرد یک یا چند بخش از اعضای بدن را تغییر می‌دهد. نقص‌های مادرزادی می‌توانند باعث بروز مشکل در وضعیت کلی سلامت، نحوه تکامل و رشد نوزاد، یا نحوه عملکرد نوزاد شوند. پزشک می‌تواند از تست آمینو برای تشخیص برخی از بیماری‌های ویژه مانند نقص‌های لوله عصبی مغز و نخاع ( اختلال لوله عصبی ) استفاده کند. اسپینا بیفیدا و آنانسفالی نمونه‌هایی از نقص لوله عصبی هستند. تست آمینو وجود همه نقص‌های مادرزادی را مورد بررسی قرار نمی‌دهد. به عنوان مثال در این تست وجود برخی از مشکلات قلبی یا نقص‌های مادرزادی دهان و لب جنین که شکاف لب و کام نامیده می‌شوند بررسی نمی‌شود برخی از نقص‌های مادرزادی جنبه ژنتیکی دارند و به علت تغییرات ژنی ایجاد می‌شوند.

ژنتیک و اختلالات کروموزومی

این اختلالات به علت تغییراتی که در ژن‌ها و کروموزوم‌ها ایجاد می‌شود بروز می‌کند. ژن، بخشی از سلول‌های بدن است که حاوی اطلاعات مربوط به نحوه رشد و عملکرد بدن است. کروموزوم نیز به ساختاری درون سلول گفته می‌شود که حاوی ژن‌های مختلفی هستند. اختلالات ژنتیکی شامل فیبروزسیستیک (CF)، بیماری کم خونی داسی شکل و بیماری‌های قلبی است. سندروم داون یکی از اختلالات شایع کروموزومی است. گاهی اوقات این اختلالات از والدین به جنین منتقل می‌شوند و در برخی موارد جنبه ژنتیکی ندارند. اگر جنین در معرض ریسک ابتلا به این بیماری‌ها قرار داشته باشد باید مادر در هفته ۱۵ تا ۲۰ بارداری تست آمینو را انجام دهد. انجام دادن این تست قبل از هفته ۱۵ توصیه نمی‌شود زیرا در این بازه زمانی ریسک سقط جنین و سایر مشکلات افزایش می‌یابد.

در سایر مراحل بارداری، مادر می‌تواند به منظور بررسی موارد زیر تست آمینو را انجام دهد:

بررسی رشد ریه جنین (که تکامل ریه در دوران جنینی نام دارد)

گاهی اوقات پزشک به منظور بررسی مایع آمینوتیک جنین و تشخیص تکامل رشد ریه‌ها دستور انجام این تست را می‌دهد. این نوع تست فقط زمانی انجام می‌شود که مادر بخواهد به منظور جلوگیری از عوارض بارداری، زایمان قبل از موعد داشته باشد. در این حالت باید در هفته‌های ۳۲ تا ۳۹ بارداری این تست انجام شود.

بررسی عفونت‌ها و سایر مشکلات جنین

به عنوان مثال، اگر جنین در معرض خطر بیماری Rh ( عدم سازگاری خون مادر و جنین ) قرار داشته باشد، پزشک برای بررسی کم‌خونی انجام تست آمینو را تجویز می‌کند. بیماری Rh یک نوع کم‌خونی خطرناک است که اگر در دوران بارداری درمان شود قابل پیشگیری است. آسمی به وضعیتی گفته می‌شود که در بدن فرد به اندازه کافی گلبول‌های قرمز وجود ندارد که اکسیژن را به سایر نقاط بدن برسانند.

خطره پلی‌آمینوس

پلی‌آمینوس به وضعیتی گفته می‌شود که مقدار مایع آمنیوتیک بیمار بسیار زیاد است. مایع آمنیوتیک، مایعی است که در رحم اطراف جنین را احاطه کرده است. پلی‌آمینوس می‌تواند ریسک عوارض بارداری مانند زایمان زودرس ( زایمان قبل از هفته ۳۷ بارداری ) را افزایش دهد. پزشک می‌تواند مایع اضافی درون رحم را تخلیه کند.

نحوه انجام تست آمینوسنتز


در این بخش نحوه انجام تست آمینوسنتز را بررسی می‌کنیم:
بیمار روی میز معاینه دراز می‌کشد و پزشک شکم بیمار را با لایه نازکی از ژل می‌پوشاند. پزشک دستگاه سونوگرافی را روی شکم بیمار می‌چرخاند تا جنین و جفت را پیدا کند. جفت درون رحم مادر رشد می‌کند و از طریق بند ناف اکسیژن و مواد غذایی را به جنین می‌رساند. در سونوگرافی برای مشاهده تصویر جنین در داخل رحم از امواج صدا و صفحه کامپیوتر استفاده می‌شود. پزشک برای تمیز کردن شکم بیمار از یک مایع آنتی‌باکتریال استفاده می‌کند که میکروب‌های روی پوست را از بین می‌برد. سپس به کمک سونوگرافی یک سوزن نازک را از طریق شکم و رحم بیمار وارد کیسه آمینوتیک می‌کند. کیسه آمنیوتیک، کیسه‌ای است که از جنین در حال رشد محافظت می‌کند و حاوی مایع آمنیوتیک است. پزشکی توسط سوزن مقدار کمی از مایع آمنیوتیک را خارج می‌کند. مایع آمنیوتیک حاوی سلول‌های جنین است. پس از جمع‌آوری نمونه مایع آمنیوتیک، پزشک از سونوگرافی برای بررسی وضعیت ضربان قلب جنین استفاده می‌کند. در مرحله بعد، نمونه مایع آمنیوتیک به آزمایشگاه فرستاده می‌شود و سلول‌های جنین از مایع آمنیوتیک جدا می‌شوند. این سلول‌ها حدود ۱۰ تا ۱۲ روز در آزمایشگاه رشد می‌کنند سپس به لحاظ وجود نقایص مادرزادی و اختلالات ژنتیکی مورد بررسی قرار می‌گیرند. در آزمایشگاه مایع آمنیوتیک به لحاظ پروتئین‌هایی مانند آلفافیتوپروتئین ( که AFP نیز نامیده می‌شوند ) مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. در مواردی که اختلال لوله عصبی وجود دارد سطح این پروتئین بالا است. معمولا نتایج این آزمایش طی مدت دو هفته حاضر می‌شود.

خطرات تست آمینوتیک


عوارض شدید آمینو، نادر می‌باشد. اکثر زنان در هنگام نمونه‌گیری درد خفیفی را احساس می‌کنند و وقتی که سوزن وارد پوست آنها می‌شود و هنگام بیرون کشیدن سرنگ حاوی مایع آمنیوتیک سوزش و درد کمی را احساس می‌کنند. در برخی موارد، پزشک پس از جمع‌آوری نمونه به بیمار دستور می‌دهد استراحت کند و به مدت یک یا دو روز از داشتن فعالیت جسمانی و روابط جنسی خودداری کند.

احتمال بروز برخی مشکلات پس از نمونه‌گیری وجود دارد که عبارتند از:

  • سقط جنین
  • عفونت رحم
  • نشست مایع آمینوتیک، درد، و احساس تیر کشیدن موضع
  • انتقال عفونت به جنین اگر مادر دچار عفونت‌هایی نظیر HIV یا بیماری توکسوپلاسموزیس باشد احتمال انتقال آن در هنگام جمع‌آوری نمونه مایع آمینوتیک وجود دارد. ویروس HIV عامل ایجادکننده بیماری ایدز است. توکسوپلاسموزیس عفونتی است که به علت خوردن گوشت نیم‌پز یا دست زدن به مدفوع گربه آلوده ایجاد می‌شود.
  • مشکلات Rh. انجام تست آمینو می‌تواند باعث مخلوط شدن خون مادر و جنین شود. اگر Rh خون مادر منفی باشد و Rh خون جنین مثبت باشد، باید بعد از انجام این تست برای حفظ سلامت جنین به مادر اینمونوگلوبین Rh تزریق می‌شود.

بارداری و لقاح مصنوعی به روش آی یو آی (iui)؛ مراحل، مزایا و عوارض

لقاح مصنوعی (IUI) نوعی از روش‌های کمک کننده به بارداری انسان است. لقاح مصنوعی (IUI) روشی است که به وسیله آن اسپرم به روش مصنوعی به طور مستقیم در داخل دستگاه تولید مثل، رحم یا گردنه رحم قرار داده می‌شود تا لقاح جنین اتفاق بیافتد. در این روش اسپرم در آزمایشگاه آماده می‌شود و سپس با استفاده از یک سوند کوچک که از کانال آندوسکواس عبور می‌کند، در داخل حفره اندومتری قرار می‌گیرد. این روش اغلب با استفاده از داروهای باروری ترکیب شده است تا شانس بارداری را افزایش دهد. این درمان مزایای متعددی را ارائه می‌دهد. این روش تعداد زیادی سلول اسپرم متمرکز را مستقیما داخل رحم قرار می‌دهد. این روش مسیر رسیدن اسپرم به لوله‌های فالوپی و تخمک را هموارتر می‌کند، که احتمال لقاح را افزایش می‌دهد. به طور طبیعی صرفا بهترین اسپرم‌ها می‌توانند از موکوس دهانه رحم رد شده و خود را به محل لقاح با تخمک برسانند، در حالی که روش ‌لقاح مصنوعی (IUI) به اسپرم‌ها کمک می‌کند تا این مسیر را به راحتی پشت سر بگذارند.

ثابت شده است که تلقیح داخل رحمی (IUI)، برای زنانی که برای بارداری به روش طبیعی با چالش مواجه می‌شوند، یکی از موثر‌ترین روش‌هایی است که تاکنون شناخته شده است. IUI یک روش لقاح مصنوعی است و به بارداری سریع‌تر کمک می‌کند. اگر شما در حال برنامه‌ریزی برای انتخاب روش IUI برای بارداری هستید، بهتر است با متخصص زنان و زایمان درمورد مزایا و خطرات این روش صحبت کنید، که شما را برای انجام این عمل به خوبی آماده کند و هیچ جای ناگهانی برای شما باقی نگذارد. جهت دریافت مشاوره و یا رزرو نوبت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

مزایا


  •  برای بسیاری از زوجین، آی یو آی اولین گام درمانی است زیرا کمتر تهاجمی است و ارزان‌تر از سایر تکنولوژی‌های درمانی کمک کننده به باروری (ART) مانند IVF است.
  •  زوج‌هایی که مشکلات باروری آنها مربوط به مرد است از طریق IUI، نسبت به زمانی که فقط از زمان‌بندی مقاربت استفاده می‌کنند، آسان‌تر باردار می‌شوند.
  •  زوج‌هایی که مشکلات باروری ناشناخته دارند به طور کلی با لقاح مصنوعی بهتر از تنها استفاده از داروهای باروری نتیجه می‌گیرند.
  •  این روش اجازه می‌دهد تا باروری به طور طبیعی در داخل بدن زن رخ دهد.

کاربرد آی یو آی


در صورتی که مرد تعداد اسپرم کمی داشته باشد یا حرکت این اسپرم‌ها ضعیف باشد، آی یو آی می‌تواند به بارداری زن کمک کند (تحرک ضعیف اسپرم در تعریف ساده به معنای آن است که اسپرم به سختی به تخمک می‌رسد). همچنین اگر زن در حال مصرف دارو برای تخمک‌گذاری یا تولید تخمک‌های اضافی و لقاح است، برنامه‌ریزی IUI به زن کمک می‌کند و شانس حاملگی او را افزایش می‌دهد. سایر مشکلات باروری قابل درمان با آی یو آی عبارتند از:

  •  ناباروری غیرقابل توصیف
  •  زخم‌های دهانه رحم و یا ناهنجاری‌های مخاطی سرویکس
  •  درد شدید در هنگام رابطه جنسی
  •  مشکلات انزال یا حالت نعوظ
  •  بیماری‌های منتقله از راه جنسی مانند HIV یا هپاتیت (در هر دو طرف)
  •  حساسیت به مایع منی

همچنین هنگامیکه یک زن برای بارداری از اسپرم اهدا کننده استفاده می‌کند و یا زمانی که یک مرد که قبل از درمان سرطان اسپرم خود را فریز می‌کند تا برای باروری آماده باشد، روش IUI ممکن است مفید واقع شود.

اقدامات قبل از IUI


تست‌های اسپرم قبل از آی یو آی باید از نظر موارد زیر عملکرد نرمال را نشان دهد:

  •  تعداد اسپرم
  •  تحرک (حرکت اسپرم)
  •  مورفولوژی اسپرم (شکل اسپرم)

اگر اسپرم به طور طبیعی سالم نباشد و یا از دست رفته باشد، حتی استفاده از لقاح مصنوعی نیز نمی‌تواند به لقاح کمک کند. در برخی موارد نیز، ممکن است درمان با استفاده از اسپرم‌های کمکی انجام شود. از آنجایی که در این روش انتظار می‌رود که تخمک گذاری و لقاح همچنان به طور طبیعی صورت گیرد، شریک جنسی زن مورد آزمایش قرار می‌گیرد تا اطمینان حاصل شود که او از نظر موارد زیر مشکلی ندارد:

  •  چرخه عادی تخمک گذاری
  •  لوله های فالوپی باز
  •  حفره طبیعی رحمی

گاهی اوقات، زنانی که به اختلالات تخمک گذاری مبتلا هستند و یا کسانی که با بی‌نظمی تخمک گذاری می‌کنند، می‌توانند با استفاده از داروهای باروری تحت درمان IUI قرار گیرند. این داروها مغز را تحریک می‌کنند تا هورمون‌هایی تولید کند که به نوبه خود باعث تحریک فولیکول‌های تخمدان به تخمک‌ها می‌شود.

روش


لقاح مصنوعی IUI به تخمک گذاری، حداقل یک لوله فالوپی باز و یک نمونه اسپرم سالم نیاز دارد. هر یک از درمان‌های آی یو آی به یک چرخه اشاره دارد که دربرگیرنده دوره زمانی از اولین روز قاعدگی زن تا تخمک گذاری و تلقیح و آزمایش بارداری دو هفته پس از آن است. جدول زمانی برای درمان آی یو آی معمولا به این صورت است:

تولید تخمک

تخمدان‌ها به دو روش برای لقاح تخمک تولید می‌کنند. پزشک ممکن است یک چرخه آی یو آی غیر تحریکی یا طبیعی را به شما پیشنهاد کند، به این معنی که در این روش آی یو آی از داروهای باروری استفاده نمی‌شود. یا ممکن است پزشکی در ابتدای دوران قاعدگی زن به او داروهای باروری بدهد تا تخمدان‌ها را برای تولید چندین تخمک بالغ تحریک کند. (زنان به طور معمول تنها یک تخمک در هر ماه آزاد می‌کنند.)

پیگیری تخمک

برای تشخیص زمان تخمک‌گذاری می‌توانید از یک کیت تشخیص تخمک‌گذاری استفاده کنید، که برای زمان‌بندی لقاح ضروری است. هنگامی که یک تخمک از فولیکول‌هایش منفجر می‌شود، این کیت افزایش شدید هورمون لوتئینیزه را نشان می‌دهد و تلقیح معمولا در روز بعد اتفاق می‌افتد. پزشک همچنین می‌تواند زمان تخمک گذاری را با انجام سونوگرافی تشخیص دهد.

شستشوی اسپرم

به محض تخمک گذاری زن، وقت آن است که شوهر یک نمونه اسپرم تولید کند که بعدا شسته می‌شود. این فرآیند غلظت اسپرم‌های با تحرک بالا را در مقدار اندکی مایع به حداکثر می‌رساند.

تلقیح

پزشک از یک لوله نازک و بلند (یک کاتتر) استفاده می‌کند تا اسپرم متمرکز را از طریق دهانه رحم به طور مستقیم در رحم قرار دهد. این روش معمولا بدون درد است، اما برخی از زنان احساس ناخوشایند خفیفی دارند.

مراقبت‌های بعد از آی یو آی


برای اطمینان از اینکه اسپرم در حال حرکت به داخل رحم است، بیمار تشویق می‌شود که حدود 20 تا 30 دقیقه دراز بکشد. اگرچه دهانه رحم تقریبا بلافاصله پس از عمل IUI بسته می‌شود، دراز کشیدن پس از عمل آی یو آی لذت بخش است و برای موفقیت درمان آی یو آی مفید است. غالبا بازگشت به فعالیت‌های معمول پس از انجام روش IUI در همان روز دشوار نیست. زن می‌تواند اگر احساس راحتی دارد، تقریبا بلافاصله پس از آی یو آی شروع به کار، ورزش و یا حتی اجرای دستورات کند. بنابراین نیازی به استراحت مطلق، محدودیت سفر یا حفظ رژیم غذایی مخصوص بعد از آی یو آی نیست. حتی اگر پس از این روش احساس درد یا گرفتگی داشتید، از مصرف داروهای ضدالتهاب یا داروهای ضد درد مانند ایبوبروفن اجتناب کنید. در عوض، با پزشک مشورت کنید زیرا ممکن است بعضی داروهای دیگر مانند استامینوفن یا بوسکوپان (Buscopan) را تجویز کند. تا حد امکان میوه، آجیل و سبزیجات دارای برگ سبز بخورید، غذاهای تازه و تبخ شده در منزل را نوش جان کنید و غذاهای فرآوری شده مصرف نکنید، ماهی‌هایی را که حاوی جیوه هستند بیش از حد مصرف نکنید، هر روز 6 وعده غذا بخورید.

نتیجه


دو هفته پس از عمل آی یو آی، زن می‌تواند تست بارداری را در خانه انجام دهد. این به این دلیل است که لانه‌گزینی جنین چند روز پس از تخمک گذاری اتفاق می‌افتد. افزون بر این، افزایش سطح هورمون‌ها نیز چند روز طول می‌کشد و تنها زمانی که سطح هورمون‌ها تغییر کرده است، زن از تست خود نتیجه دقیقی دریافت می‌کند. انجام آزمایش اولیه ممکن است نتایج غلطی را بدست آورد. نتایج آی یو آی به بسیاری از مسائل مختلف بستگی دارد، از جمله:

  •  علت ناباروری
  •  سن زن
  •  تعداد اسپرم مرد و کیفیت اسپرم (با استفاده از اسپرم تازه منجر به نرخ بالاتر باروری نسبت به استفاده از اسپرم منجمد می‌شود).
  •  آیا داروهای باروری برای تحریک تخمک گذاری استفاده می‌شود یا خیر (استفاده از دارو می‌تواند شانس موفقیت را افزایش دهد).

اگر آزمایش بارداری زن منفی باشد، می‌تواند مجددا این روش را برای بارداری موفق انجام دهد.

خطرات


برخی از زنان گرفتگی‌های خفیف مانند دردهای دوره قاعدگی دارند اما به جز این مورد خطرات مربوط به آی یو آی حداقل هستند. اگر خانم داروهای باروری را برای تحریک تخمک گذاری مصرف کند، احتمال ابتلا به بیماری به نام سندرم تحریک بیش از حد تخمدان‌ها  وجود دارد. همچنین احتمال چند قلو باردار شدن را افزایش می‌دهد که خطرات بیشتری برای مادر و نوزاد ایجاد می‌کند.

دیابت بارداری(حاملگی) ؛ علت،عوارض ودرمان با تغذیه و دارو

دیابت حاملگی در دوران بارداری تشخیص داده می‌شود. همانند دیابت نوع 1 و دیابت نوع 2، دیابت حاملگی نیز باعث می‌شود سطح قند خون بیش از حد بالا برود. هنگامی که شما حامله هستید، بدن شما به‌طور طبیعی به انسولین مقاوم‌تر می‌شود، به‌طوری که گلوکز بیشتری برای تغذیه کودک شما در دسترس است. برای اکثر مادران این یک مشکل نیست: هنگامی که بدن شما نیاز به انسولین اضافی برای پردازش گلوکز بیش از حد در خون دارد، پانکراس ترشح بیشتری می‌کند اما اگر پانکراس در طول حاملگی با افزایش تقاضا برای انسولین مواجه نشود سطح قند خون بالا می‌رود زیرا سلول‌ها از گلوکز استفاده نمی‌کنند. این اتفاق باعث دیابت حاملگی می‌شود. دیابت حاملگی باید به‌سرعت شناسایی و درمان شود زیرا می‌تواند مشکلاتی برای سلامت مادر و نوزاد ایجاد کند. برخلاف سایر انواع دیابت، دیابت حاملگی دائمی نیست. به‌محض تولد نوزاد، قند خون به‌احتمال زیاد به سرعت به حالت طبیعی برمی گردد. با این حال داشتن دیابت بارداری باعث ایجاد احتمال ابتلا به دیابت در آینده می‌شود.

دیابت بارداری معمولاً علائم قابل‌توجهی را ایجاد نمی‌کند. به همین دلیل است که آزمون‌های غربالگری بسیار مهم هستند. به‌ندرت، تشنگی یا تکرر ادرار افزایش می‌یابد.
مهم‌ترین چیزهایی که می‌توانید برای اطمینان از حاملگی سالم انجام دهید، پیروی از برنامه درمان توصیه شده توسط متخصص زنان و زایمان است. این برنامه شامل رعایت برنامه غذایی، نظارت بر قند خون، انجام تمرینات منظم و انجام تمام معاینات قبل از زایمان است. یک کیت تست به شما داده می‌شود که می‌توانید از آن برای بررسی میزان قند خون خود استفاده کنید که شامل ایجاد برش کوچک روی انگشت و قرار دادن یک قطره خون در نوار تست است.
جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو نوبت با شماره تلفنمتخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

عوامل خطر



هریک از زنان باردار ممکن است به دیابت بارداری مبتلا شوند. اگرچه همه زنانی که شرایط ابتلا به این مشکل را دارند از عوامل خطر آگاه نیستند. حدود 5 تا 10 درصد از زنان باردار مبتلابه دیابت بارداری هستند. افراد با شرایط زیر بیشتر احتمال دارد که دیابت بارداری را توسعه دهند:

  • سن 25 سال یا بالاتر
  • داشتن فردی در خانواده که دچار دیابت است
  • اضافه وزن دارند، به‌خصوص اگر شاخص توده بدنی بدن (BMI) 30 یا بالاتر باشد.
  • سندرم تخمدان پلی کیستیک
  • ابتلا به اختلال پزشکی مانند عدم تحمل گلوکز که احتمال ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد
  • مصرف داروهای خاص نظیر گلوکوکورتیکوئید ها ، بتابلوکرها (برای فشار خون یا ضربان قلب بالا) یا داروهای ضدویروسی (برای مشکلات روانی)
  • پیش از این نیز دیابت بارداری داشته‌اید.
  • داشتن نوزاد مبتلا به ماکروزومیا

عوارض دیابت باروری


اکثر زنان مبتلا به دیابت بارداری که می‌توانند سطح قند خون خود را کنترل کنند، بارداری موفق و کودکی سالم خواهند داشت اما داشتن دیابت بارداری باعث می‌شود که مادر و نوزاد عوارض خاص بیشتری تجربه کنند. اگر مادر دارای دیابت بارداری است احتمال بیشتری دارد که مجبور به زایمان زودرس  شود. نوزادانی که زودتر متولد می‌شوند بیشتر احتمال دارد که مشکلات بهداشتی داشته باشند و ممکن است پس از تولد مراقبت‌های ویژه‌ای نیز نیاز داشته باشند. مادر احتمالاً درخطر بیشتری برای ابتلا به فشار خون بالا یا پره اکلامپسی است. این شرایط باعث افزایش احتمال زایمان زودرس می‌شود و می‌تواند باعث مشکلات سلامتی مادر و نوزاد شود.
نوزادانی که مادرانشان مبتلا به دیابت بارداری بوده‌اند بیشتر احتمال ابتلا به ماکروزومیا دارند. ماکروزومیا باعث تولد نوزاد با وزن زیاد و بیش از 4.5 کیلوگرم می‌شود.  نوزادان بزرگ ممکن است در هنگام تولد گیر بیفتند که می‌تواند به عصب‌های گردن و شانه آسیب برساند. نوزادان بزرگ احتمالاً به روش سزارین متولد می‌شوند. نوزاد ممکن است پس از زایمان قند خون پایین داشته باشد و دچار تنگی نفس باشد.

تشخیص دیابت حاملگی


دیابت حاملگی با آزمایش خون تشخیص داده می‌شود. اکثر زنان باردار بین هفته‌های 24 تا 28 بارداری مورد آزمایش قرار می‌گیرند اما اگر مادر دارای عوامل خطر است، پزشک ممکن است تصمیم به تست زودهنگام در حاملگی داشته باشد.
آزمایش خون، تشخیص را تائید می‌کند. تست غربالگری گلوکز به این صورت است که مادر یک نوشیدنی شیرین مصرف می‌کند و پس از یک ساعت آزمایش خون گرفته می‌شود تا میزان قند خون اندازه‌گیری شود. اگر آزمون غربالگری نتیجه‌ای طبیعی نداشته باشد بیمار ممکن است نیاز به آزمایش بیشتر به‌طور کلی ضروری است. نوع دیگری از تست آزمایش گلوکز خوراکی وجود دارد. برای این آزمایش سطح سرمی گلوکز خون پایه بررسی و سپس در 1، 2 و گاهی 3 ساعت بعد از مصرف یک نوشیدنی شیرین اندازه‌گیری می‌شود. در این تست سطح گلوکز خون 140 میلی‌گرم / دسی لیتر  یا بالاتر، دیابت در بیش از 80٪ زنان مبتلا به دیابت حاملگی را شناسایی خواهد کرد. هنگامی که این عدد به 130 میلی‌گرم / دسی لیتر کاهش می‌یابد، میزان شناسایی به 90٪ افزایش می‌یابد. زناني که سطح قند خون بيش از 130 میلی‌گرم بر دسی لیتر دارند معمولاً توصيه می‌شود که تست غربالگري ديابت ديگري انجام دهند که در آن زن باید ناشتا باشد. هموگلوبین گلیکوزیله یا هموگلوبین A1c، تست دیگری است که ممکن است انجام شود. این تست برای نظارت بر سطح گلوکز درازمدت خون در افراد مبتلا به دیابت استفاده می‌شود. تست سطح هموگلوبین A1c اندازه میزان متوسط ​​قند خون طی چند ماه گذشته را نشان می‌دهد.

درمان


رژیم غذایی



درحالی‌که هیچ رژیم غذایی خاصی برای همه زنان مبتلا به دیابت بارداری توصیه نمی‌شود با رعایت رژیم غذایی می‌توانید سطح قند خون خود را کنترل کنید و از عوارض آن جلوگیری کنید.

  • خوردن انواع غذاها توصیه می‌شود و بهتر است در طول روز حجم کمتری را در چند نوبت مصرف کنید (به عنوان مثال سه وعده غذایی کوچک و 2تا4 میان وعده) و از مصرف وعده غذایی‌های پرحجم پرهیز کنید.
  • به بسیاری از زنان مبتلا به دیابت بارداری توصیه می‌شود که کربوهیدرات کمتری را نسبت به رژیم معمولی خود مصرف کنند و در عوض کربوهیدرات‌های پیچیده‌ای که حاوی فیبر هستند در رژیم خود جای دهند. مهم است که مصرف مواد غذایی حاوی مقدار زیادی قند ساده را محدود کنید.
  • غذاهای دارای فیبر بالا مانند میوه‌ها و سبزیجات تازه و همچنین غلات کامل، نه تنها مغذی‌اند، بلکه در حفظ سطح قند خون نیز مؤثر هستند.
  • حذف وعده غذایی توصیه نمی‌شود، زیرا این امر منجر به نوسانات نامطلوب در میزان قند خون می‌شود.

ورزش

فعالیت فیزیکی سطح گلوکز خون بیمار را کاهش می‌دهد، بنابراین ورزش منظم می‌تواند یک روش مؤثر برای مدیریت دیابت حاملگی باشد. بیمار در مورد راه‌های ایمن ورزش کردن در دوران بارداری توصیه‌هایی از جانب پزشک دریافت خواهد کرد. یک پیشنهاد رایج صرف حداقل 150 دقیقه (2 ساعت و 30 دقیقه) زمان برای انجام ورزش متوسط ​​در هفته است. این ورزش‌ها شامل هرگونه تمرینی مانند پیاده‌روی سریع و شنا است که موجب افزایش ضربان قلب بیمار و سریع‌تر شدن تنفس او می‌شود.

مصرف دارو

 

اگر سطح قند خون یک یا دو هفته پس از تغییر رژیم غذایی و انجام منظم ورزش پایین نیاید یا اگر قند خون او به حدی بالا است که کنترل نمی‌شود پزشک ممکن است برای بیمار داروهایی را تجویز کند. داروهایی که تجویز می‌شوند عبارتند از:

  • قرص متفورمین تا سه بار در روز، معمولاً همراه یا بعد از غذا مصرف می‌شود. گاهی اوقات قرص دیگری مانند گلبنکلامید ممکن است مورد استفاده قرار گیرند.
  • انسولین به‌صورت تزریقی استفاده می‌شود و به بیمار چگونگی تزریق نشان داده خواهد شد تا خودش در مواقع مورد نیاز این کار را انجام دهد. بسته به نوع انسولینی که تجویز می‌شود فرد ممکن است لازم باشد خودش قبل از غذا، در هنگام خواب یا بیداری تزریق کند. پزشک مقدار انسولین لازم برای بیمار را  اعلام خواهد کرد. سطح قند خون معمولاً با پیشرفت بارداری افزایش می‌یابد، بنابراین ممکن است دوز انسولین در طول زمان افزایش یابد. انسولین سبب کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) می‌شود.
    با پیشرفت بارداری، سطح قند خون بیمار می‌تواند افزایش یابد، بنابراین حتی اگر سطح قند خون در ابتدای بارداری خوب کنترل شود، ممکن است بعداً در دوران بارداری مجبور باشد دارو مصرف کند. این داروها پس از تولد مادر متوقف خواهند شد.

هیستروسکوپی داخل رحم؛ مزایا و عوارض

هیستروسکوپی روشی است که به پزشک این امکان را می‌دهد که به منظور تشخیص و درمان علل خونریزی غیرطبیعی، داخل رحم شما را بررسی کند. هیستروسکوپی با استفاده از یک هیستروسکوپ، یک لوله نازک و روشن که در داخل واژن قرار داده می شود برای بررسی گردن رحم و داخل رحم انجام می‌شود. از آنجا که پزشک قادر است در داخل گردن رحم و رحم را در طی این روش ببیند، هیستروسکوپی تشخیصی روشی رایج‌تر از اتساع و کورتاژ  (D & C) است که بدون تجسم اندوسکوپی انجام می‌شود. در مورد اینکه در طی روش هستروسکوپی چه اتفاقی می‌افتد بیشتر بدانید، به این معنی که می‌توانید بهتر آماده شوید.

متخصص زنان و زایمان ممکن است هیستروسکوپی را برای چندین دلیل متفاوت پیشنهاد دهد. این ممکن است برای کمک به تشخیص علل ناباروری یا سقط مکرر استفاده شود. اینها شرایطی هستند که برای سلامتی طولانی مدت و تندرستی ممکن است به مراقبت بیشتر و یا جراحی جزئی نیاز داشته باشند.خطرات ناشی از هیستروسکوپی بسیار کم است، اما قبل از اینکه هر روش انجام شود، باید با متخصص زنان و زایمان آن را مورد بحث قرار داد. بهبودی از هیستروسکوپی سریع است و به طور کلی اثرات پایدار بیش از چند روز اول پس از عمل وجود ندارد.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌های متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

انواع


هيستروسكوپي تشخيصي

هیستروسکوپی تشخیصی برای تشخیص مشکلات رحم استفاده می‌شود. هيستروسکوپي تشخيصي همچنین براي تأييد نتايج آزمايشات ديگر مانند هیستروسالپنگوگرافی (HSG) مورد استفاده قرار مي‌گيرد. هیستروسالپنگوگرافی یک آزمایش رنگی اشعه ایکس است که برای بررسی رحم و لوله‌های فالوپی مورد استفاده قرار می‌گیرد. هیستروسکوپی تشخیصی می‌تواند بارها در محیط مطب انجام شود.

به علاوه هیستروسکوپی را می‌توان در کنار عمل‌های دیگری مانند لاپاراسکوپی یا قبل از عمل‌هایی چون اتساع و کورتاژانجام داد.

هیستروسکوپی درمانی چیست؟

از هیستروسکوپی درمانی برای اصلاح عارضه‌های تایید شده در هیستروسکوپی تشخیصی بهره گرفته می‌‍شود. اگر عارضه‌ای غیرطبیعی هنگام هیستروسکوپی تشخیصی تعیین شود، هیستروسکوپی درمانی غالباً به صورت همزمان انجام می‌شود تا جراحی دوم ضروری نباشد. متخصص در هیستروسکوپی درمانی از ابزار کوچکی برای اصلاح عارضه استفاده می‌کند که از راه هیستروسکوپ وارد بدن می‌شود.

هیستروسکوپی در مقایسه با دیگر عمل‌های تهاجمی‌تر از مزایای زیر برخوردار است:

  • بستری شدن کوتاه‌تر
  • دوران بهبود کوتاه‌تر
  • نیاز به مسکن کمتر پس از جراحی
  • از بین رفتن ضرورت درآوردن رحم
  • کاهش احتمال جراحی باز شکم

کاربردهای هیسترسکوپی


  • پولیپ و فیبروم رحم: پولیپ و فیبروم رحم، هیستروسکوپی برای برداشتن زائده‌ها و تومورهای غیر سرطانی موجود در رحم انجام می‌شود.
  • چسبندگی: چسبندگی رحم یا سندرم اشرمن به نوارهای بافت همبندی گفته می‌‌شود که در رحم شکل می‌گیرد و تغییراتی را در خونریزی قاعدگی و ناباروری  ایجاد می‌کند. متخصص به کمک هیستروسکوپی محل چسبندگی را تعیین می‌کند و آن را برمی‌دارد.
  • سپتوم: متخصص با انجام هیستروسکوپی تعیین می‌کند که آیا سپتوم رحمی وجود دارد یا خیر. نقص شکل‌گیری مادرزادی رحم را سپتوم گویند.
  • خونریزی غیرطبیعی: هیستروسکوپی برای تعیین علت خونریزی شدید و طولانی قاعدگی و لکه‌بینی  بین دو عادت ماهانه یا پس از یائسگی کاربرد دارد. خراش اندومتر عملی است که در آن به منظور درمان بعضی علل خونریزی شدید از هیستروسکوپ به همراه وسایل دیگر برای تخریب مخاط پوششی رحم استفاده می‌شود.

علاوه بر این، هیستروسکوپی برای موارد زیر استفاده می‌شود:

  • انجام روش‌های عقیم کردن
  • قرار دادن یا برداشتن دستگاه داخل رحمی (IUD)
  • انجام بیوپسی (برداشتن نمونه بافت کوچک)
  • انجام ابلیشن درمانی (یک روش که از گرما، سرما و یا برق برای از بین بردن پوشش رحم استفاده می‌کند).

اقدامات قبل از هیسترسکوپی


بیمار ممکن است زمان هیستروسکوپی را برای یک هفته بعد از قاعدگی خود قرار دهد. این زمانبندی به متخصص اجازه می‌دهد تا بهترین دید را از داخل رحم داشته باشد. پزشک ممکن است به بیمار دارویی بدهد که قبل از فرآیند عمل گردن رحم بیمار را باز خواهد کرد. دستورالعمل‌های پزشک را به دقت دنبال کنید.

پزشک را از تمامی عارضه‌های پزشکی بیمار مطلع کنید، به ویژه:

  • بیماری قلبی
  • دیابت
  • بیماری کلیه

همچنین بیمار باید هر گونه دارویی که مصرف می‌کند به پزشک اطلاع دهد. ممکن است نیاز باشد بیمار مصرف داروهایی همچون Plavix (کلوپیدوگرل)، Coumadin  (وارفارین)، آسپرین، Aleve (ناپروکسن)، Advil (ایبوپروفن) و داروهای دیگر را یک تا دو هفته قبل از هیستروسکوپی متوقف کند. قبل از انجام این روش، در صورتی که بیمار سرماخوردگی، تب، آنفولانزا یا شیوع هرپس دارد، باید پزشک را مطلع کند.

ممکن است از بیمار خواسته شود که 6 تا 12 ساعت قبل از روش هیستروسکوپی چیزی نخورد و ننوشد. در صورتی که بیمار بایستی داروهای منظم خود را در روز عمل مصرف کند، باید در این باره از پزشک سوال کند

فرآیند عمل


متخصص برای این که بیمار آرام باشد، قبل از عمل آرام‌بخش تجویز می‌کند. سپس بیمار برای بی‌حسی یا بیهوشی آماده می‌شود. مراحل انجام هیستروسکوپی به شرح زیر است:

متخصص دهانه رحم را گشاد می‌کند تا بتواند هیستروسکوپ را وارد کند. هیستروسکوپ از طریق واژن و دهانه رحم وارد رحم می‌شود. سپس محلول مایع یا گاز دی اکسید کربن از راه هیستروسکوپ وارد رحم می‌شود تا آن را منبسط کند و مخاط یا خون را کنار بزند. سپس نور از راه هیستروسکوپ تابانده می‌شود تا متخصص رحم و سوراخ‌های لوله‌های فالوپ داخل حفره رحم را ببیند. در نهایت اگر جراحی لازم باشد، وسایل کوچکی از راه هیستروسکوپ وارد رحم می‌شود.

مدت جراحی هیستروسکوپی از کمتر از 5 دقیقه تا بیش از یک ساعت متغیر است. طول مدت عمل به تشخیصی یا درمانی بودن هیستروسکوپی و انجام همزمان عمل‌های دیگری چون لاپاراسکوپی بستگی دارد. با این حال هیستروسکوپی تشخیصی در کل کوتاه‌تر از هیستروسکوپی درمانی است.

بهبودی


اگر هیستروسکوپی تحت بیهوشی عمومی یا بی‌حسی موضعی انجام شود، بیمار باید قبل از ترخیص چند ساعت تحت نظر باشد.پس از عمل انقباض یا خونریزی جزئی واژن به مدت یک تا دو روز طبیعی است. به علاوه اگر گاز در هیستروسکوپی مصرف شده باشد، احتمال بروز درد شانه نیز وجود دارد. از حال رفتن یا بیمار شدن نیز ممکن است. در صورت مواجهه با هر یک از علائم زیر با پزشک تماس بگیرید: تب، درد شدید شکمی شدید، ترشح یا خونریزی شدید واژن ممکن است به بیمار دستور داده شود که از استفاده از دوش مهبل و برقراری مقاربت جنسی به مدت 2 هفته پس از فرآیند عمل یا برای یک دوره متناوب توصیه شده توسط پزشک، دوری کند.فعالیت‌های دیگر و رژیم غذایی طبیعی ممکن است از سر گرفته شود، مگر اینکه پزشک به او چیز دیگری توصیه کرده باشد.

پزشک ممکن است دستورالعمل‌های اضافی یا جایگزین را بعد از این روش بسته به شرایط خاص او ارائه دهد.

خطرات


هیستروسکوپی عملی ایمن است. با این حال مانند هر جراحی دیگری با عوارضی همراه است. کمتر از یک درصد بیماران پس از هیستروسکوپی با عوارض زیر مواجه می‌شوند:

  • عفونت
  • خونریزی شدید
  • آسیب دیدن دهانه رحم، رحم، روده یا مثانه
  • زخم شدن داخل رحم
  • واکنش به ماده استفاده شده برای انبساط رحم

 

سرطان تخمدان خوش خیم و بدخیم ؛ علت، عللائم و درمان

سرطان تخمدان، نوعی سرطان است که در تخمدان زنان بروز می‌کند. زنان دارای دو تخمدان هستند که هرکدام در یک سمت رحم قرار دارند. تخمدان‌ها – هر یک حدوداً به‌اندازه‌ی یک بادام هستند- تخمک و نیز هورمون‌های استروژن و پروژسترون تولید می‌کند.سرطان تخمدان اغلب تا وقتی‌که در لگن و شکم پخش نشوند، تشخیص داده نمی‌شود. در این مرحله، درمان سرطان تخمدان دشوار و میزان مرگ‌ومیر ناشی از آن بالا خواهد بود. سرطان تخمدان در مراحل ابتدایی که فقط به تخمدان‌ها محدود می‌شود، احتمال موفقیت در درمان آن بیشتر است. به‌طورکلی از جراحی و شیمی‌درمانی برای درمان سرطان تخمدان استفاده می‌شود.

در صورت مشاهده‌ی هرگونه علائم و نشانه‌های نگران‌کننده در رابطه با سرطان تخمدان، باید به یک متخصص زنان و زایمان مراجعه کنید. وقتی علائم دائمی باشند و با درمان‌های مداخله‌ای عادی (مانند تغییر رژیم غذایی، ورزش، ملین، استراحت) برطرف نگردند، حتماً باید به یک متخصص مراجعه کنید. اگر سابقه‌ی خانوادگی از سرطان تخمدان یا سرطان سینه دارید، با متخصص زنان و زایمان خود درباره‌ی میزان خطر ابتلا به سرطان تخمدان صحبت کنید. تنها تعداد کمی از زنان پی به جهش‌های ژنتیکی در خود که می‌تواند منجر به سران تخمدان شوند، پی می‌برند. اگر زمینه‌ی ژنتیکی برای سرطان تخمدان دارید، پزشک ممکن است عکس‌برداری از ناحیه‌ی لگن و آزمایش خون منظمی را برای غربالگری این بیماری در شما توصیه کند.

جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با شماره‌هایمتخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

انواع


نوع سلولی که سرطان از آن شروع می‌شود، نوع سرطان تخمدانی را که بیمار به آن مبتلا می‌باشد تعیین می‌کند. انواع سرطان تخمدان عبارت‌اند از:

  • تومورهای اپیتلیال که در لایه‌ی نازکی از بافت پوشش‌دهنده‌ی تخمدان‌ها بروز می‌کنند. حدود 90 درصد از سرطان‌های تخمدان، تومورهای اپیتلیال هستند.
  • تومورهای استرومال که در بافت تخمدان که حاوی سلول‌های تولیدکننده‌ی هورمون می‌باشد بروز می‌کنند. این تومورها معمولاً در مراحل ابتدایی‌تری نسبت به دیگر تومورهای تخمدانی تشخیص داده می‌شود. حدود 7 درصد از تومورهای تخمدان از نوع استرومال هستند.
  • تومورهای سلول زایا که در سلول‌های تخمک گذار بروز می‌کنند. این تومورها از نوع سرطان‌های نادر تخمدان هستند که بیشتر در زنان جوان رخ می‌دهد.

علت‌ها


علت بروز سرطان تخمدان مشخص نیست. به‌طورکلی، سرطان هنگامی رخ می‌دهد که سلول‌های نرمال براثر یک جهش ژنتیکی به سلول‌های سرطانی غیر نرمال تبدیل می‌شوند. سلول‌های سرطانی به‌سرعت تکثیر می‌شوند و به شکل یک توده (تومور) درمیایند. این سلول‌های می‌توانند به بافت‌های مجاور هجوم‌آورند و از تومور اولیه جدا و در قسمت‌های دیگر بدن گسترده شوند (متاستاز).

 

عوامل خطر


عوامل بخصوصی ممکن است خطر ابتلا به سرطان تخمدان را افزایش دهند:

  • سن – سرطان تخمدان می‌تواند در هر سنی بروز کند اما در زنان سنین بالاتر از 50 تا 60 سال شایع‌تر می‌باشد.
  • جهش ژنتیکی ارثی – درصد کمی از سرطان‌های تخمدان به دلیل یک جهش ژنتیکی ارثی بروز می‌کنند. ژن‌هایی که موجب افزایش خطر ابتلا به سرطان تخمدان می‌شوند، ژن 1 سرطان سینه (BRCA1) و ژن 2 سرطان سینه (BRCA2) هستند. این ژن‌ها در اصل در خانواده‌هایی تشخیص داده شدند که چندین مورد از سرطان سینه در آن‌ها مشاهده شد که به‌این‌علت این اسامی را به خود گرفتند، اما خطر ابتلا به سران تخمدان در زنانی که دارای این نوع جهش‌های ژنتیکی هستند بسیار بالاتر خواهد بود. جهش‌های ژنتیکی که منجر به سندروم لنفاوی می‌شوند (که با سرطان روده نیز ارتباط دارند) نیز خطر ابتلا به سرطان تخمدان را افزایش می‌دهند.
  • هورمون تراپی  برای جایگزینی هورمون استروژن، خصوصاً استفاده‌ی طولانی‌مدت و دوزهای بالا
  • سن شروع قاعدگی و پایان آن. اگر زنی قبل از سن 12 سالگی وارد دوران قاعدگی یا بعد از سن 52 سالگی وارد دوران یائسگی شود، یا هردوی این شرایط را داشته باشد، خطر ابتلای سرطان تخمدان در او ممکن است بالاتر باشد.
  • باردار نشدن
  • درمان‌های ناباروری
  • سیگار کشیدن
  • استفاده از وسیله داخل رحمی
  • سندروم تخمدان پلی کیستیک

علائم


سرطان تخمدان در مراحل ابتدایی به‌ندرت باعث بروز علائمی خواهد شد. سرطان تخمدان پیشرفته ممکن است منجر به بروز علائم کم و غیرمشخصی شود که اغلب با بیماری‌های خوش‌خیم شایع‌تری مانند یبوست یا ناراحتی روده، اشتباه گرفته می‌شود.

علائم و نشانه‌های سرطان تخمدان ممکن است شامل این موارد شوند:

  • ورم کردن و باد کردن شکم
  • احساس زود سیر شدن در هنگام غذا خوردن
  • کاهش وزن
  • ناراحتی در ناحیه‌ی لگن
  • تغییراتی در عادات روده مانند یبوست
  • تکرر ادرار
  • خستگی و کوفتگی
  • درد شکم و سوزش سر دل
  • کمردرد
  • درد در هنگام نزدیکی
  • تغییر در دوره‌ی قاعدگی

این علائم برای برخی زنان شایع است. پس به این معنا نیست که حتماً به سرطان تخمدان مبتلا شده‌اند؛ اما علائم اولیه‌ی سرطان تخمدان به دنبال الگویی بروز می‌کنند:

  • این علائم به‌طور ناگهانی آغاز می‌شوند.
  • با مشکلات عادی در هاضمه و قاعدگی فرق دارند.
  • تقریباً هرروز بروز می‌کنند و برطرف نمی‌شوند.

تشخیص


پزشک متخصص احتمالاً با معاینه‌ی لگنی کار تشخیص را آغاز می‌کند:

  • قسمت خارجی دستگاه تناسلی بیمار به‌دقت بررسی می‌شود.
  • سپس درحالی‌که دستکش در دست دارد دو انگشت خود را وارد واژن بیمار می‌کند و در همین حین یکدست دیگر را روی شکم بیمار فشار می‌دهد تا رحم و تخمدان‌های او را حس کند.
  • یک وسیله وارد واژن بیمار می‌کند تا بتواند با مشاهده، موارد غیرعادی را بررسی کند.

پزشک همچنین ممکن است آزمایش‌های زیرا را توصیه کند:

  • تصویربرداری، مانند سونوگرافی یا سی‌تی‌اسکن از شکم و لگن بیمار. این معاینات می‌توانند به تعیین اندازه، شکل و ساختار تخمدان‌های بیمار کمک کنند.
  • آزمایش خون که می‌توان با آن وجود پروتئین (CA 125) یافت شده روی سطح سلول‌های سرطانی تخمدان را تشخیص داد.
  • جراحی برای برداشتن نمونه‌ی بافتی و مایع شکمی برای اثبات وجود سرطان تخمدان. می‌توان از روش جراحی کم تهاجمی یا روباتیک استفاده کرد. اگر سرطان تشخیص داده شود، جراح ممکن است فوراً و در اسرع وقت جراحی برداشتن قسمت سرطانی را شروع کند.

مرحله‌بندی (استیجینگ) سرطان تخمدان


پزشکان از نتایج جراحی برای کمک به میزان – مرحله – سرطان بیمار استفاده می‌کنند. مرحله (STAGE) سرطان به بیمار کمک می‌کند تا میزان بهبودی از بیمار و گزینه‌های درمانی را مشخص کند.

مراحل سرطان تخمدان عبارت‌اند از:

  • مرحله‌ی 1. سرطان در یک یا هر دو تخمدان مشاهده‌شده است.
  • مرحله‌ی 2. سرطان به قسمت‌های دیگر ناحیه‌ی لگن گسترده شده است.
  • مرحله‌ی 3. سرطان به ناحیه‌ی شکم گسترده شده است.
  • مرحله‌ی 4. سرطان در خارج از ناحیه‌ی شکم یافت شده است.

درمان


درمان سرطان تخمدان معمولاً شامل ترکیبی از جراحی و شیمی‌درمانی می‌باشد:

جراحی

به‌طورکلی درمان سرطان شامل برداشتن هر دو تخمدان، لوله‌های فالوپ، رحم و نیز غدد لنفاوی اطراف این ناحیه و لایه‌ای از بافت چربی شکم (اومنتوم) می‌شود که اغلب سرطان تخمدان تا این بافت کشیده می‌شود. جراح همچنین تا جایی که امکان دارد نواحی سرطانی را از شکم بیمار خارج می‌کند.

اگر سرطان تخمدان در مراحل اولیه تشخیص داده شود، جراحی کم تهاجمی‌تر ممکن است انجام بگیرد. برای زنانی که در مرحله‌ی 1 سرطان تخمدان هستند، جراحی ممکن است شامل برداشتن یکی از تخمدان‌ها ولوله‌های فالوپ آن باشد. این عمل ممکن است مانع از توانایی بچه‌دار شدن گردد.

شیمی‌درمانی

بعد از جراحی، برای کشتن سلول‌های سرطانی باقی‌مانده، بیمار باید تحت شیمی‌درمانی قرار بگیرد. داروهای شیمی‌درمانی را می‌توان از طریق تزریق وریدی دریافت کرد یا مستقیماً وارد حفره‌ی شکمی شوند و یا هر دو روش.

در برخی زنان مبتلابه سرطان پیشرفته‌ی تخمدان، شیمی‌درمانی ممکن است به‌عنوان درمان اولیه استفاده شود.

 

پیشگیری


هیچ راه قطعی برای پیشگیری از سرطان تخمدان وجود ندارد؛ اما عوامل بخصوصی می‌توانند سبب کمتر شدن خطر ابتلا به آن گردند:

  • استفاده از قرص‌های ضدبارداری، خصوصاً برای بیش از 10 سال
  • باردارشدن
  • سابقه شیر دادن به کودک
  • استفاده‌ی روزانه از آسپرین

مزایای تمرینات کیگل (کگلKegel) خانمها

هدایت کودکتان از میان لگن و رساندن آن به جهان بیرون، تنها به خواسته‌ی شما بستگی ندارد، بلکه به عضلات لگنی نیز وابسته است- چرا که این عضلات باید تا مقادیری کشیده شوند که پیش از زایمان به نظر غیر قابل تصور می‌آید. بنابراین، حتی اگر هیچ گاه درباره‌ی آنها فکر نکرده بودید (یا شاید حتی هیچ وقت نمی‌دانستید که چنین عضله‌ای وجود دارد)، در طول بارداری و پس از آن باید به عضلات لگنی توجه کنید. این عضلات نه تنها نقش مهمی را در زایمان ایفا می‌کنند، بلکه همچنین از نشت ادرار شما در زمان سرفه یا عطسه کردن نیز جلوگیری می‌نمایند (مهارتی که تنها زمانی که آن را از دست دادید، برای شما برجسته می‌شود).

خوشبختانه، ورزشی وجود دارد که کارشناسان معتقدند می‌تواند به پیش‌گیری از مشکلات در عضلات لگنی پس از زایمان کمک کرده و حتی فرایند زایمان شما را کمی ساده‌تر کند: ورزش کگل. اگر می‌خواهید تنها یک ورزش را در زمان بارداری خود انتخاب کنید، ورزش کگل را مد نظر داشته باشید.

اگر تمرینات کگل را به صورت منظم انجام دهید، می‌توانید انتظار داشته باشید که در تقریباً چند هفته یا چند ماه، با بی‌اختیاری ادرار کمتری مواجه خواهید بود. برای ادامه‌ی مزیت‌های آن، تمرینات کگل را به صورت یک قسمت دائمی از برنامه‌ی روزانه‌ی خود قرار دهید. می‌توانید تمرینات کگل را در هر زمانی از روز به صورت محتاطانه انجام دهید، حتی زمانی که پشت میز تحریر نشسته اید یا در زمانی که روی مبل استراحت می‌کنید. اگر در انجام این تمرینات مشکل دارید، از درخواست کمک خجالت نکشید. متخصص زنان و زایمان می‌تواند از کار شما بازخورد بدهد و بنابراین شما عضلات خود را شناخته و ماهیچه‌های درست را ورزش دهید. جهت دریافت نوبت مشاوره و یا رزرو وقت با متخصص زنان و زایمان تماس بگیرید.

دلایل ضعیف شدن عضلات لگن


عضلات کف لگن به دلایل متعددی ضعیف می‌شوند:

  • عمل جراحی در ناحیه‌ی لگن (سزارین یا هیسترکتومی)
  • زایمان طبیعی
  • بالا رفتن سن
  • افزایش وزن
  • دیابت
  • مثانه‌ی پر کار
  • بیماری‌های التهابی روده
  • درد مزمن لگن
  • کولیت اولسراتیو
  • بیماری کرون
  • ژنتیک
  • سرفه، عطسه یا خنده‌ی مکرر (این فعالیت‌ها، ارگان‌های لگنی را هل می‌دهند).

مزایای تمرین کگل


تمرین لگن برای کنترل مثانه

برای تمرین دادن عضله‌ی PC، آنها را در افزایش‌های ده ثانیه‌ای به سمت داخل و بالا فشار داده و این کار را در مجموعه‌های ده تایی با کمی استراحت بین آنها انجام دهید. پزشکان پیشنهاد می‌کنند که این تمرین را سه تا پنج بار در روز انجام دهید. در صورتی که بخاطر حاملگی، زایمان و اضافه وزن، این ناحیه ضعیف شده باشد، سفت کردن این عضلات می‌تواند باعث کنترل بهتر مثانه در شما شود. این عضله نیز مانند هر عضله‌ی دیگری به ورزش جواب می‌دهد. متوقف کردن تمرینات و خسته شدن، می‌تواند باعث افزایش بی‌اختیاری شود. تمرینات مداوم روزانه می‌تواند تنها در چهار هفته باعث کنترل بهتر مثانه در شما شود.

تمرینات کگل به کنترل روده کمک می‌کنند

اسفنکتر مقعد، بخشی از ساختار عضلات لگنی است. تمرین دادن عضله‌ی لگنی می‌تواند به شما در اصلاح بی‌اختیاری رکتال، که با بالا رفتن سن ایجاد می‌شود، کمک کند. بسیار مهم است که تمرین عضلات لگنی، عضلات درستی را هدف بگیرد؛ ران‌ها، باسن و عضلات شکمی نباید در هنگام ورزش کگل منقبض شوند. عضله‌ای که برای متوقف کردن ادرار از آن استفاده می‌کنید، عضله‌ی لگنی است. برای مشخص کردن آن، قبل از تمام شدن جریان ادرار، خود را به متوقف کردن آن مجبور کرده و این کار را خیلی تکرار نکنید. متوقف کردن ادرار می‌تواند باعث ضعیف شدن عضله‌ی لگنی در خانم‌ها شده و دارای اثر معکوس است. یک عضله‌ی قوی‌تر لگنی به معنی کنترل کلی بهتر می‌باشد.

تمرین عضلات لگن باعث مزایای جنسی است

تمرین عضله‌ی لگن، به دلیل افزایش حساسیت در بافت عضله و جریان بهتر خون، لذت از رابطه‌ی جنسی را برای خانم‌ها بیشتر می‎کند. این تمرین حتی می‌تواند باعث تجربه‌ی ارگاسم در خانم‌هایی شود که پیش از این، قادر به تجربه‌ی آن نبوده اند. عضله‌ی لگنی، ماهیچه‌ای است که در هنگام ارگاسم در خانم‌ها به صورت ناخواسته منقبض می‌شود.

تمرین لگن و بارداری

عضلات ضعیف لگنی، راه را برای مشکلات بارداری و زایمان، مانند بی‌اختیاری ادرار و بی‌اختیاری روده باز می‌کنند. انجام تمرین کگل در طول بارداری، نه تنها به شما کمک می‌کند که الگوهای تخلیه‌ی خود را کنترل کنید، بلکه همچنین به جلوگیری از هموروئید مرتبط با بارداری کمک می‌نماید. یک مزیت دیگر این است که عضله‌ی لگنی قوی می‎تواند به مادر در حال زایمان، کنترل بهتری بر روی انقباضات عضله‌ی کف لگن بدهد. مادران زایمان کرده که انجام این تمرینات را ادامه می‎دهند، بهبودی سریع‌تری را از بی‌اختیاری مرتبط با زایمان، تجربه خواهند کرد.

بهتر است چه زمانی تمرینات کگل را انجام دهید؟


هیچ گاه برای شروع انجام این تمرینات دیر نیست، اما هرچه زودتر این کار را در طول بارداری خود شروع کنید و هرچه بهتر به آن نظم ببخشید، مزایای آن بیشتر خواهند بود.

پس از اینکه زایمان کردید، می‌توانید انجام تمرینات کگل را فوراً از سر بگیرید. برای نظم بخشیدن به آن، انجام این تمرین را به صورت یک عادت درآورید (در حالی که، مثلاً کودک خود را غذا می‌دهید). این کار جریان خود را تحریک کرده و تسکین و بهبودی عضلات را تسریع می‌کند. اگر در شروع انجام این تمرینات احساسی ندارید، نگران نشوید، پس از زایمان پرینوم بی‌حس می‌شود، اما حس به تدریج و در چند هفته‌ی آینده به آن برمی‌گردد. در ضمن، حتی اگر آن را احساس نکنید، تمرینات کار خود را خواهند کرد.

بهتر است تمرینات کگل را حداقل تا چند ماه پس از زایمان انجام دهید تا به تجدید قوای عضلات کمک کرده باشید. در واقع، بسیاری از کارشناسان بهداشت توصیه می‌کنند که برای حفظ سلامتی کف لگن، تمرینات کگل را به صورت نامحدود در زندگی خود انجام دهید.

چگونه تمرینات کگل را انجام دهید؟


مثانه و روده را تخلیه کنید. تمرین کگل می‌تواند به ناحیه‎ی لگن فشار آورده و در صورتی که مثانه‌ی یا روده‌ی شما پر باشد، باعث ایجاد ناراحتی یا تخلیه‌ی ناخواسته شود.

عضله‌ی لگن را پیدا کنید

عضلات لگن را با توقف جریان ادرار در میانه‌ی آن، پیدا کنید. قبل از انجام تمرینات کگل، مهم است که عضلات لگنی را به صورت درست تشخیص دهید. این عضلات، کف لگن شما را تشکیل می‌دهند. رایج‌ترین روش برای یافتن آنها این است که سعی کنید، جریان ادرار خود را در میانه‌ی آن متوقف کنید. این تنگ کردن، حرکت اصلی، ورزش کگل است. اجازه دهید عضلات کار خود را انجام دهند و جریان ادرار را آزاد کنید و در این صورت درک بهتری از این عضلات خواهید داشت. به خاطر داشته باشید که در صورت وجود هر گونه مشکل پزشکی که ممکن است از انجام ایمن تمرینات کگل جلوگیری کند، با یک پزشک صحبت کنید. همچنین به خاطر داشته باشد که به عنوان یک برنامه‌ی کگل منظم، جریان ادرار را مرتباً متوقف نکنید. انجام تمرینات کگل در زمان ادرار کردن در واقع دارای اثر برعکس است، ضعیف کردن عضلات.

شما می‌توانید این تمرینات را در زمان نشستن روی صندلی یا خوابیدن بر روی زمین انجام دهید. مطمئن شوید که عضلات باسن و شکم در وضعیت آرامی قرار دارند. اگر دراز کشیده‌اید، باید کمر شما در جایی مسطح بوده، بازوان شما در طرفین قرار داشته و زانوهای شما چسبیده به هم و بالا باشند. برای جلوگیری از کشیده شدن گردن، سر را بر روی زمین قرار دهید.

عضلات کف لگن را فشرده کنید

عضلات کف لگن را به مدت پنج ثانیه فشرده کنید. زمانی که شروع می‌کنید، این یک تمرین بسیار عالی است. لازم نیست که این عضلات را با فشردن آنها در طولانی مدت، دچار آسیب کنید. حتی اگر پنج ثانیه برای شما زیاد بود، می‌توانید با فشردن این عضلات به مدت دو یا سه ثانیه شروع کنید.

عضلات را آزاد کنید

عضلات را برای مدت ده ثانیه رها کنید. به صورت ایده‌آل، فرد باید همیشه یک استراحت ده ثانیه‌ای پیش از تکرار تمرین، به عضلات لگن بدهد. این کار به عضلات زمان کافی را برای آرام شدن می‌دهد و از کشیدگی عضلات جلوگیری می‌کند. قبل از شروع تکرار بعدی، تا ده بشمارید.

وجود هر گونه درد در ناحیه‌‌ی واژن، شکم یا ستون فقرات، نشان‌دهنده‌ی این موضوع است که شاید دارید تمرینات را به صورت اشتباه انجام می‌دهید.

خانم‌ها باید ورزش کگل را چقدر انجام دهند؟


به محض اینکه عضلات لگنی در جایی ثابت شدند، روند تمرین کگل به صورت زیر خواهد بود:

  • با سفت کردن عضلات به مدت تقریباً پنج ثانیه شروع کرده و سپس آنها را برای پنج ثانیه آزاد نمایید. این کار را در یک دسته‌ی پنج تایی، و چند بار در روز انجام دهید.
  • زمانی که تمرین برای شما ساده‌تر شد، عضلات خود را برای مدت طولانی‌تری سفت نگه دارید، تلاش کنید که به 10 ثانیه برسید، و تکرار آن را نیز بیشتر نمایید.
  • نهایتاً توصیه می‌شود که خانم‌ها سه مجموعه‌ی 20 حرکتی را در طول روز انجام دهند.

اگر در زمان شروع تمرینات، با این تعداد خیلی فاصله دارید، ناامید نشوید: به خاطر داشته باشید، اینها عضلاتی هستند که مانند هر عضله‌ی دیگری در بدن خانم‌ها وجود دارند. با گذشت زمان و پایداری در تمرینات، و مراقبت از تمرینات، این عضلات نیز می‌توانند قوی‌تر شوند.